Το νούμερο 2

Το νούμερο 2

Υπήρχε πάντα μπροστά του ένα πέπλο.

Ζήτησε τη βοήθεια των ανέμων,

τους  παρακάλεσε να το διώξουν, να το στείλουν μακριά,

τους έταξε κάθε βοήθεια,

και τους τη χάρισε μέσα από τις άπειρες σκέψεις, τα πολλά θέλω, τις αμέτρητες κινήσεις που γεννιόντουσαν στο μέσα του και μεγάλωναν στο είναι του έξω του.

 

Φόβοι, ακούσματα και διαφορές είχαν ποτίσει τα νήματα του πέπλου,

το είχαν δυνάμωσαν τόσο,

που το ΄καναν αδιαπέραστο από τις σκέψεις μα και ανίκητο από τους ανέμους.

Πάντα εκεί,

προστατεύοντας  την πρωτιά του μπροστά.

 

Έμενε η αποδοχή της πίσω πλευράς,

Θα ήταν πάντα το νούμερο δύο.

 

(ΜΑΝ)