Άρθρα

Τα 3 λεπτά

Χρόνος!

Ένας αλαζονικός χαρακτήρας που αντλεί τη δύναμή του από την ικανότητα του αύριο να ξεθωριάζει το χθες.

Αβίαστα σου υπόσχεται ότι με τον καιρό όλα περνάνε, αντιμετωπίζονται, ξεχνιούνται, φεύγουν!

Έτσι θα συμβεί. Ζητάει μόνο χρόνο! Μέρες, μήνες, χρόνια.

 

 Απέναντί του παρακολουθεί μειδιάζοντας  ο άλλος του εαυτός,

Έχει το ίδιο όνομα μα με άλλα θέλω!

 Αυτός δεν σου μιλάει για το αύριο..

 

Σε αρπάζει από το τώρα σου σε ταξιδεύει 5 ή 10 χρόνια πίσω

σου θυμίζει κάθε λεπτομέρεια του τότε

και έτσι μαγικά σε επιστρέφει στο σήμερα

αγκαλιά με τις εικόνες του χθες!

 

Έτσι συνέβη. Ζήτησε μόνο 3 λεπτά!

 

(ΜΑΝ)

 

Αναμνήσεις

 

Ήταν πάντα εκεί για να κάνουν τη σκέψη σου δική τους.

ποτέ δεν κουράστηκαν για να ρωτήσουν αν ήθελες.

 

Τις έλεγαν αναμνήσεις!

 

Διάλεγαν πάντα τα όμορφα τοπία του χθες,

για να σε γυρίσουν ύπουλα και συνάμα επιτακτικά σε εκείνο το τότε.

 

Αυτές που έκλεβαν από τη μνήμη σου τη μοναδικότητα του ταξιδέματος που αντάμωσες κάποιες στιγμές στο πριν σου,

αφήνοντας  στη θέση του τη μελαγχολία του ωραίου που το κούρσεψε ο χρόνος.

 

Έτσι πονηρά προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι στην ομορφιά κάποιοι δώρισαν ένα μόνο πρόσωπο.

Ήταν μια απαίτηση παράδοσης  των ονείρων σου.

 

Δεν το κατάφεραν..

 

(ΜΑΝ)

Αυτό αποκλείεται…

Και κάποια στιγμή έχοντας προηγούμενα «μαζέψει» δεκάδες εικόνες ζωής, αισθάνεσαι ο δυνατός της παρέας μια και τα χιλιόμετρα των εμπειριών σου σε κάνουν να μπορείς να ελέγχεις καταστάσεις. Επιτρέπεις λοιπόν στη σκέψη σου να χρησιμοποιεί τη λέξη αποκλείεται για τα μελλούμενα!. Σαν δυνατός που είσαι έχεις το πάνω χέρι σε «νέες εικόνες» που είτε εμφανίζονται απρόσκλητες είτε η συμπεριφορά σου προκαλεί τον ερχομό τους!

Πιστεύεις ότι το «μέστωμα» του μυαλού που προκλήθηκε από τα ταξίδια της ζωής σου το κατέστησε ανίκητο στην όποια «επίθεση» θα μπορούσε να δεχτεί η λογική του!

Ορίζεις λοιπόν το τι θέλεις. Αποφασίζεις τους τρόπους που θα βιώνεις τα θέλω σου. Ελέγχεις την όποια «δύναμη» εμφανιστεί να διεκδικεί κάτι διαφορετικό. Βαδίζεις καμαρωτός και λυγερός στα επόμενα μονοπάτια της ζωής σου με τον τρόπο που εσύ αποφάσισες διατυμπανίζοντας προς όλους (αλλά κυρίως προς εσένα) ότι αποκλείεται να αποδεχτείς αλλαγή δρομολογίου!

αποκλείεται

Αποκλείεται. Μια άγνωστη λέξη. Photo by Tyler Milligan on Unsplash

Έχεις βέβαια ξεχάσει την ανθρώπινη υπόστασή σου. Σου διαφεύγει το γεγονός ότι ακόμα (ευτυχώς) δεν λειτουργείς «προγραμματισμένα». Εξακολουθούν να βρίσκονται στο μέσα σου στοιχεία που αρνούνται να υιοθετήσουν την τυφλή υπακοή σε αποφάσεις του χθες. Το άγνωστο αύριο μπορεί να σου εξαφανίσει τη «λογική» του πριν χωρίς καν να μπει στον κόπο να σε ρωτήσει ή να σου εξηγήσει.

Και αν αυτό συμβεί, κατάματα πια με τον εισβολέα, τον αμφισβητία της χθεσινής κανονικότητάς σου, εμφανίζεται η δισταχτικότητα να αποδεχτείς την αδυναμία σου να ελέγχεις το αύριο και ταυτόχρονα ο φόβος διαχείρισης της ομορφιάς που βρίσκεται στην ανατρεπτική εισβολή!

Είναι η ώρα που εμφανίζονται τα λόγια του Κωνσταντίνου Καβάφη για να σου πουν:

«Αυτά που δεν λες, αυτά που δεν ζεις, αυτά που δεν θες να παραδεχθείς ούτε στον εαυτό σου, τα απωθημένα και τα καταπιεσμένα σου ένστικτα είναι αυτά που θα έρθουν μια μέρα και θα σε εκδικηθούν, θα σε πνίξουν. Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου, μην δημιουργείς αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ζήσε».





Πίνοντας καφέ με πρώην μαθητές σου.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα συναντιόμουν με παλιούς μαθητές μου για  ένα καφέ. Έχει γίνει πια κάτι σαν παράδοση που μοιάζει να την τηρούν (με τη θέληση τους) και τα δύο μέρη. Έχουμε να θυμηθούμε «κομμάτια» από το χθες, να μάθει ο ένας τα νέα του άλλου στο σήμερα, και να ανταλλάξουμε απόψεις για το πώς θα ζήσουμε ένα αύριο πιο κοντά στα πραγματικά θέλω μας.

Σήμερα λοιπόν

Κάπου στο Χολαργό κανονίστηκε συνάντηση για καφέ με την Δ και τον Β!. Δύο ξεχωριστά άτομα με εντελώς άλλες προσωπικότητες οι οποίες «άλλες» υπάρχουν για να βρίσκεσαι εσύ στην ευχάριστη θέση να εισπράττεις την ομορφιά που βρίσκεται στα διαφορετικά «γράμματα»..όπως στο Δ και στο Β!

Ευτυχώς η ζωή δεν μας «επιτρέπει» να μένουμε στατικοί. Μας αλλάζει για να ταξιδέψουμε το παρακάτω της. Και βέβαια φροντίζει να μας «εφοδιάσει» με εκείνα τα «φίλτρα» ώστε όχι μόνο να αναγνωρίσουμε το νέο ταξίδεμα αλλά και να το απολαύσουμε.

Μια από τις πιο εντυπωσιακές αλλαγές συντελείται πάντα φεύγοντας από το Λύκειο. Στα παιδιά που αποφάσισαν να σπουδάσουν βλέπεις μέσα σε τρεις μήνες που μεσολαβούν από την αποφοίτησή τους μέχρι την εγγραφή τους στα ΑΕΙ / ΤΕΙ εντελώς «άλλα» πρόσωπα από εκείνα που ήξερες. Και βέβαια η αλλαγή αφορά μόνο στην εμφάνιση. Είναι διάχυτη στον τρόπο σκέψης, ομιλίας, περιγραφής και επιχειρηματολογίας. Βρίσκεται παντού!

Τρίτη λοιπόν σήμερα και ήταν η μέρα που θαύμασα την Δ και τον Β! Στις δύο ώρες που είμαστε παρέα ήθελα μόνο να ακούω χωρίς να διακόπτω. Μέσα από τις αφηγήσεις μεταφέρεσαι σε κάποιες άλλες εποχές που εσύ ήσουν στην ηλικία τους και αυτό είναι ένα νοσταλγικό flash back για σένα. Συγχρόνως όμως βλέπεις και ακούς το κέφι, τον ενθουσιασμό, ή την αντίδραση.

Μόνο άκου

Είναι εκείνες οι μοναδικές στιγμές που δεν χρειάζεται να μιλάς, δεν πρέπει να παρασυρθείς από τις θύμησες σου και να παρέμβεις στην ατμόσφαιρα με στερεότυπα του στυλ «όταν εγώ..». Δεν είναι εύκολο να το αποφύγεις γιατί έχεις ζήσει αυτά που ακούς..

Αλλά εσύ μίλησες πολύ στην αίθουσα διδασκαλίας. Τώρα είναι η περίοδος που ακούς..

Ελπίζω Δ και Β σήμερα να ήμουν περισσότερο δέκτης παρά πομπός..

Σας χάρηκα!