Άρθρα

Το φευγιό του καλοκαιριού

Και να ‘μαστε λοιπόν αντιμέτωποι με το φευγιό εκείνης της εποχής που δεν διαπραγματεύεται την πρώτη θέση στις προτιμήσεις μας. Ένα ακόμα καλοκαίρι μας αφήνει δίνοντας όμως την υπόσχεση της επιστροφής του. Δεν μας λέει αντίο - για κάποιους αυτό σημαίνει αποχωρισμός. Χρόνο μας προσφέρει για να  αισθανθούμε την (προσωρινή) έλλειψή του.

Τι μας αφήνει το πέρασμά του.

Ένα από τα πολλά μοναδικά αυτής της εποχής είναι ότι κάθε χρονιά βρίσκει εκείνο το «κάτι» για να το χαρακτηρίσει. Να του δώσει εκείνη την «εικόνα» που αρνείσαι να ξεχάσεις. Δεν είναι το που βρέθηκες ή για το για πόσες μέρες. Είναι το ίδιο το καλοκαίρι.

Μέσα σε αυτή τη λέξη συνήθως συναντάς τη θάλασσα, το νησί, τις διακοπές της σκέψης από τα προβλήματα, την ηρεμία, την αίσθηση της ελευθερίας, τα συναισθήματα, τις εικόνες, τον έρωτα και πόσα άλλα.

Είναι πολλές οι «καταστάσεις» που κατάφεραν να εισχωρήσουν στην έννοιά του και άλλες τόσες που θα τις ανακαλύψεις στα δύσκολα χειμωνιάτικα βράδια που συνήθως προσπαθείς να βάλεις σε κάποια «τάξη» τις σκέψεις και τα θέλω σου.

Και μετά το φευγιό του, τι;

Δεν είναι εύκολο (στην πράξη) να νιώθεις το καλοκαίρι μέσα σου τις υπόλοιπες τρεις εποχές του χρόνου. Αυτό δεν σχετίζεται με την ομορφιά των εποχών που μπορούν να απολαύσουν οι αισθήσεις σου. Περισσότερο «αγγίζει» τα συναισθήματα – και για πολλά από αυτά δεν  έχουν βρεθεί οι κατάλληλες λέξεις για να τα περιγράψουν.

Αυτό το τελευταίο είναι εκείνο που διατηρεί ζεστή τη σκέψη μας στα κρύα βράδια που θα έλθουν. Ίσως μπροστά μας να είναι οι εποχές της αναθεώρησης της σκέψης μας. Μπορεί να είναι η περίοδος των αποφάσεων για ένα καλύτερο (για εμάς) αύριο. Ενδεχομένως μας προσφέρεται ο χρόνος του ξεκαθαρίσματος των πραγματικών δικών μας θέλω από τα δήθεν δικά μας. Ακόμα μπορεί η περίοδος που έρχεται να είναι εκείνη που χρειάζεται η λογικής μας (μετά τα βιώματα του καλοκαιριού) προκειμένου να διαπραγματευτεί την παραχώρηση μεγαλύτερου «κομματιού» της στο συναίσθημα.

Κλείνοντας

Τα καλοκαίρια θα είναι πάντα εδώ για να τα ζήσουμε, να τα ονειρευτούμε, να τα αναπολήσουμε ή να τα φανταστούμε. Αυτό που εμείς θα πρέπει να «δουλέψουμε» με εμάς είναι το πως δεν θα «σπαταλάμε» τη μοναδικότητα αυτής της εποχής ακολουθώντας κατά βήμα αποκλειστικά και μόνο τα προστάγματα της λογικής μας.

Καλό σχεδιασμό για το επόμενο..

Το φευγιό της νέας γενιάς. Μήπως της "προσέφεραν" το εισιτήριο;

Αποφασίζοντας - σαν χώρα, τη  συμμετοχή σου στο μεγάλο χωριό - όπως εύστοχα παρομοιάστηκε η ιδέα της παγκοσμιοποίησης, στην ουσία αποδεχόσουν (μεταξύ άλλων) και την αλλαγή της έννοιας της λέξης «απόσταση» σε σχέση με την κυριολεκτική σημασία της. Το φευγιό λοιπόν ήταν αναμενόμενο.

Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση για την εννοιολογική μετονομασία της λέξης ήταν η σταδιακή κατάργηση όλων εκείνων των «εμποδίων» που θα φρέναραν την ανάπτυξη της απαραίτητης ταχύτητας για την επίτευξη του εγχειρήματος.

 

Η νέα τάξη πραγμάτων

Σταδιακά λοιπόν υποχωρεί - σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, η χρήση των διαβατηρίων σαν του απαραίτητου οχήματος για το πέρασμα ενός προσώπου από μια χώρα σε άλλη. Τα σύνορα μεταξύ των κρατών γίνονται αόρατα. Και βέβαια η ελευθερία του περάσματος δεν περιορίζεται μόνο στους ταξιδιώτες. Γρήγορα επεκτείνεται στις επιχειρήσεις, στα κεφάλαια, στις αντιλήψεις, στη μόδα, στις συνήθειες και τον πολιτισμό. Έσχάτως δε και στις καιρικές συνθήκες.

Το χωριό μας λοιπόν αρχίζει τα εύκολα πάρε δώσε με τα διπλανά και μέσω της θεωρίας του ντόμινο έμμεσα γνωρίζεται με τόπους, διαφορετικούς ίσως και ελκυστικούς!

Το εισιτήριο για το φευγιό

Μέρος της νέας γενιάς δεν αγόρασε το εισιτήριο του φευγιού της. Κάποιοι της το προσέφεραν..

Τα ταξίδια είναι πλέον τόσο εύκολα και συχνά που δεν αργεί η δημιουργία του μεγάλου χωριού. Το καταστατικό του ανέφερε για σκοπό: την ανάπτυξη, την ευημερία, τις νέες σχέσεις, τη νέα εποχή, το γενικό καλό! Βέβαια, μέσα στα χρόνια υπήρξαν αρκετές τροποποιήσεις του  καταστατικού...

 

Η Ελλάδα μέσα στα νέα δεδομένα

Ο τόπος μας λοιπόν – η Ελλάδα, ευρισκόμενη στα νέα σαλόνια υιοθετεί τις κατάλληλες συμπεριφορές για να μπορέσει να σταθεί ισότιμα και με αξιοπρέπεια σε σχέση με τους υπόλοιπους καλεσμένους! Αλλάζει σε πολλά. Νέες συνήθειες και λογικές. Νέα επιχειρηματικά σχήματα και πρόσωπα. Νέες λογικές management και επιχειρησιακής ηθικής. Νέα ατμόσφαιρα!

Ασφαλώς αν το νέο είναι κοντά ή μακριά από την έννοια του καλύτερου είναι αποτέλεσμα ανάλυσης του κάθε διαφορετικού εγκεφάλου και βεβαίως είναι απόλυτα σεβαστή η κάθε κατάληξη της σκέψης του.

Σε αυτό το καθεστώς - της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας -  ένα από εκείνα τη λογική των οποίων δυσκολεύομαι να αντιληφθώ είναι και η πρόσφατη ευκολία στοχοποίησης  και  εκτόξευσης ατυχών χαρακτηρισμών προς ένα μέρος της νέας γενιάς που αποφασίζει να ζήσει στο διπλανό χωριό. Μια γενιά που χωρίς να τη ρωτήσουν της αφαίρεσαν την ταυτότητα, τα χαρακτηριστικά, το όραμα, την προοπτική της ντόπιας δημιουργίας, με αναγκαστική συμμετοχή σε ένα πολιτισμένο διάλογο, ενώ παράλληλα τη φόρτωσαν με οικονομικά (και όχι μόνο) βάρη, που δεν δικαιούται.

Ας είναι λοιπόν ορισμένοι περισσότερο προσεκτικοί στους χαρακρητισμούς τους γιατί μέρος της νέας γενιάς δεν αγόρασε το εισιτήριο του φευγιού της. Κάποιοι της το προσέφεραν..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το