Άρθρα

Γιατί λοιπόν να σε διαβάσω..;

Σου ήρθε λοιπόν η αρχική ιδέα μια και κάτι από το περιβάλλον σε άγγιξε  άμεσα ή έμμεσα. Είπες να την πας παρακάτω και άρχισες να γράφεις. Στη διαδρομή σου βγαίνουν όμορα της αρχικής ιδέας μονοπάτια και το κείμενο μεγαλώνει. Είσαι της άποψης ότι κάποιες εικόνες  θα υποστηρίξουν την γραπτή πια σκέψη σου. Βρίσκεις τις (για εσένα) κατάλληλες και τις σκορπάς σε εκείνα τα σημεία του γραπτού που πιστεύεις ότι δικαιούνται της φιλοξενία του!

Οι σκέψεις σου έγιναν γραμμές και μοιάζει να είναι πια ολοκληρωμένες.  Ποτέ όμως δεν είναι! Κάθε φορά που τις διαβάζεις κάτι που μόλις τώρα εμφανίστηκε στον ορίζοντα του μυαλού σου «απαιτεί» μια θέση.. Κάποια στιγμή όμως ο χώρος γεμίζει. Έμεινε το τελικό χτένισμα και η αρχική ιδέα είναι πλέον «ανοικτή» στην ανάγνωση κάθε ενδιαφερόμενου.

Να σου πω όμως κάτι. Εδώ και 9 περίπου χρόνια βιώνω καταστάσεις των οποίων της ύπαρξη  αγνοούσα. Στύβω το μυαλό μου να βρω λύσεις σε πολλά κομμάτια  της ζωής μου. Ο χρόνος μου κατανέμεται μεταξύ δουλειάς, προσπάθειας επίλυσης προβλημάτων, σκέψεων, τσακωμών, και στο πως θα βελτιώσω την ορατότητα του αύριο. Άσε δε που αν ανοίξω την τηλεόραση ή "εισέλθω" σε κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης αυτόματα θα γίνω στόχος βομβαρδισμού ιδεών, λέξεων και εικόνων!

 

Γιατί λοιπόν να σε διαβάσω; Δεν έχω ούτε το χρόνο, αλλά ούτε τη διάθεση να ασχοληθώ μαζί σου....

 

Και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω! Αν μου έλεγες να περιγράψω το σήμερα των περισσοτέρων μας, μάλλον θα δανειζόμουνα την προηγούμενη παράγραφό σου!

Ναι, το πρόβλημα είμαι μεγάλο και η λύση του καθόλου εύκολη.

Υπάρχει μια λέξη που ακούει στο όνομα πρέπει και η οποία στα δικά μου αισθητήρια όργανα της ακοής δεν ηχεί πάντα μελωδικά..Όμως το να αποδεχτούμε την πρωτόγνωρη (για τη γενιά μου) κατάσταση χωρίς να ψάξουμε για την ανατροπή της μάλλον θα μας ανοίξει την πόρτα της κατάθλιψης μια ώρα αρχύτερα.

Πρέπει να βρούμε, κατασκευάσουμε, φανταστούμε μια άκρη στο τούνελ. Ο καθένας μας έχει ή πρέπει να ανακαλύψει το δικό του τρόπο απόδρασης.

Σε αυτή την προσπάθεια δραπέτευσης το μονοπάτι της  διαφυγής είναι συνήθως δυσδιάκριτο. Μερικές φορές όμως έρχεται το απλό να δώσει απάντηση στο σύνθετο. Και «μέσα»  στο απλό μπορεί να βρίσκεται το να αποχωριστούμε (έστω για λίγο) τον καναπέ μας, μια βόλτα στη θάλασσα, ένας περίπατος στο βουνό, ή μια λέξη που έτυχε να διαβάσουμε. Μπορεί..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Τα δύσκολα ΠΡΕΠΕΙ ενός καθηγητή..

Και μπαίνεις λοιπόν το πρωί στην τάξη με την καλημέρα σου (που δεν επιστρέφεται πάντα από όλους τους παρευρισκόμενους) για να συνυπάρξεις με 20 διαφορετικά άτομα “ανακαλύπτοντας” ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας.

Και αρχίζουν λοιπόν τα ΠΡΕΠΕΙ:

Θα ΠΡΕΠΕΙ λοιπόν:

  • Να μεταφέρεις γνώση, να εμπνεύσεις και να εμπιστευτείς.
  • Να δημιουργήσεις σκέψη ικανή να απαντήσει σε ερωτήματα όταν η πλειοψηφία έχει την αίσθηση ότι Googl-αρωντας βρίσκει όλες τις απαντήσεις που θέλει.
  • Να κρατήσεις ισορροπίες με παιδιά, γονείς και διοίκηση. Α, υπάρχει και ο εαυτός σου βέβαια..
  • Να έχεις υπομονή και ανεκτικότητα.
  • Να αποδεχτείς καταστάσεις με τις οποίες διαφωνείς.
  • Να αναφέρεσαι στην έννοια του συνειδητού σεβασμού προς άλλους όταν  “έξω” επικρατεί η συνειδητή περιφρόνηση του εμείς.
  • Να τονίσεις την αναγκαιότητα της ύπαρξης κανόνων στην ομαδική συμβίωση όταν η “ατμόσφαιρα” επιμένει να τους αγνοεί.
  • Να υμνείς την δημοκρατία όταν στην καθημερινότητα (πράξη) όλο και πιο σπάνια συναντάται.
  • Να πείσεις για την ανάγκη παιδείας όταν το περιβάλλον την αγνοεί προωθώντας άλλες μεθόδους “ανάπτυξης και ευημερίας”. . .
  • Να υπερθεματίζεις για το απαραίτητο της απόκτησης “εφοδίων” στη ζωή όταν η λέξη αξιοκρατία μοιάζει παρωχημένη.
  • Να ελέγξεις, επιβληθείς και ανταποκριθείς με μόνο όπλο στη φαρέτρα σου την προσωπικότητά σου.
  • Να είσαι αυτός γενικά που ΠΡΕΠΕΙ στο χώρο, λες και δεν υπάρχει ο προσωπικός σου χώρος..

Είναι όμως αυτό που επέλεξες (κανείς δεν σε ανάγκασε να το ακολουθήσεις), αυτό που σου αρέσει, σε εκφράζει, αυτό που δεν θα άλλαζες, και είναι αυτό που πάλι θα διάλεγες αν τώρα ξεκινούσες τη  καριέρα σου.

Παλεύεις (όπως και πολλοί άλλου στους δικούς τους εργασιακούς χώρους) για να ανταπεξέλθεις στα παραπάνω ΠΡΕΠΕΙ. Πιστεύεις ότι έτσι συμβάλλεις σε ένα καλύτερο αύριο.

Εκτός όμως και από άλλα ΠΡΕΠΕΙ που το “περιβάλλον” σου προσθέτει, περιμένεις και κάτι που θυμίζει ΜΠΡΑΒΟ. Όχι με τη “στενή” έννοια της λέξης, αλλά με αυτή της αναγνώρισης του (όχι και τόσο εύκολου) έργου σου.

Και αυτό, όχι επειδή μέσα σου δεν ξέρεις ότι το δικαιούσαι, αλλά για να συνεχίσεις να είσαι καλός δάσκαλος..