Posts

Πόσο πολύ «μίκρυνε» η ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Ανεξαρτησία! Μια λέξη που η μετάφρασή της σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων - εδώ και αρκετά χρόνια – επιδέχεται σχετικής μόνο ερμηνείας και όχι απόλυτης. Ιδιαίτερα στο καθεστώς της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας – κοινωνίας περισσότερο αναφερόμαστε στο βαθμό εξάρτησης μιας χώρας από άλλη / ες παρά στην ύπαρξη ή όχι εξάρτησης μια και η τελευταία θεωρείται δεδομένη.

Και βέβαια οι πάντα επίκαιροι - αν και γραμμένοι πριν 150 χρόνια -  στίχοι του  Γεωργίουυ Σουρή «Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ΄όλη τη γη μοναδικό, εκατό να ξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;» έρχονται να μας θυμίσουν το βασικό λόγο που χρωστάμε στις μέρες μας περίπου το 180 % αυτού που παράγουμε (Είναι βιώσιμο το Ελληνικό χρέος;)

Ασφαλώς αυτός ο υπερδανεισμός (σε σχέση με την αξία της παραγωγής) της χώρας αύξησε τον ήδη υπάρχοντα βαθμό οικονομικής και πολιτικής  εξάρτησης από τους δανειστές της στο σήμερα αλλά ατυχώς και για πολλά από τα επόμενα χρόνια.

Έχουμε αναφερθεί σε παλιότερο άρθρο (Ανόρθωση της Ελλάδος και σε επίπεδο αυτοσεβασμού) ότι ο μέσος Έλληνας βιώνει όχι μόνο οικονομική συρρίκνωση αλλά και αντίστοιχη σμίκρυνση της προσωπικότητάς του σε επίπεδο αυτοεκτίμησης ή πιο απλά περηφάνιας.

Στο πολύ πρόσφατο παρόν γίναμε θεατές (χωρίς δυνατότητα παρέμβασης ή αποχώρησης) των τραγικών γεγονότων που προκάλεσε η καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι της Αττικής, της αποποίησης ευθυνών αλλά και της προκλητικής συμπεριφοράς, της προσπάθειας εμπορευματοποίησης του πόνου, της απαράδεκτης φρασεολογίας δημοσίων προσώπων και της ξύλινης παλαιάς λογικής αντιπαράθεσης άλλων.

Προσπαθώντας να «προχωρήσουμε» (μια και η ζωή το επιβάλλει) έρχεται σήμερα ο τίτλος «Αποστολή εξετελέσθη. Η Ελλάδα πεθαίνει»  του Γερμανικού περιοδικού Der Spiegel του οποίου την ακριβή μετάφραση, όχι των λέξεων αλλά των εννοιών που βρίσκονται πίσω από αυτές, δυσκολευόμαστε αφάνταστα να κατανοήσουμε.

Ποιά είναι η αποστολή που εξετελέσθη; Υπάρχει κάποιος που σχεδίασε κάποια αποστολή και χρησιμοποίησε κατάλληλους τρόπους για την επιτυχή έκβασή της;

Η Ελλάδα πεθαίνει τι ακριβώς σημαίνει;  Αυτή η κατάληξη του τίτλου σχετίζεται με το πρώτο μέρος του;

Σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη ο «απίστευτος» αυτός τίτλος επιδέχεται αρκετές ερμηνείες και περιμέναμε οι διευκρινήσεις να έχουν ήδη δοθεί από τους μεν ή να έχουν ζητηθεί (απαιτηθεί) από τους δε.

Το γεγονός ότι τίποτα από τα δύο δεν έχει συμβεί δεν μας αφήνει περιθώρια να αμφισβητήσουμε τις σκέψεις που περιγράφονται στον δικό μας σημερινό τίτλο «Πόσο πολύ μίκρυνε η ανεξαρτησία της Ελλάδας».

Δεν είναι η πρώτη φορά που μέσα από την αρθρογραφία μας θα «θίξουμε» την αναγκαιότητα συλλογικής προσπάθειας με μια νέα, χωρίς μικροκομματικές λογικές,  πολιτική κουλτούρα απαραίτητη για την αναστήλωση της χώρας μας.

Γιατί μας φοβίζει η λέξη συνεργασία

Υπάρχουν πράγματι το τελευταίο διάστημα στοιχεία - ενδείξεις που δημιουργούν την αίσθηση ότι «κάτι» αλλάζει στην οικονομική πορεία της Ελλάδας. Ενδεικτικά να αναφέρουμε το πολύ γρήγορο και κυρίως το χωρίς «φωνές» κλείσιμο σε τεχνικό επίπεδο της συμφωνίας με τους θεσμούς, την επιτυχημένη ανταλλαγή ομολόγων του PSI με νέα ομόλογα, την αποκλιμάκωση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων που έφθασαν τα επίπεδα του 2009, τις θετικές δηλώσεις – εκτιμήσεις που προέρχονται από το εξωτερικό, και βέβαια τη σύντομη έλευση του 2018 χρονιάς ορόσημο για τη χώρα μια και το καλοκαίρι αναμένεται η έξοδός της από τα μνημόνια.

Η λέξη αισιοδοξία – ξεχασμένη εδώ και 10 χρόνια – αρχίζει να εμφανίζεται στη σκέψη του μέσου Έλληνα που αισθάνεται τη χώρα του μετά από την πρωτόγνωρη περιπέτεια που βίωσε να περνάει σε περίοδο «ανοικοδόμησης».

Σε περιβάλλον ανοικοδόμησης

Σε αυτή την προσπάθεια «κτισίματος» της νέας (από πολλές απόψεις) Ελλάδας εκείνο που σίγουρα δεν λείπει είναι το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα. Είναι κάτι που πάντα υπήρχε αλλά λειτουργούσε μέσα από ένα πρίσμα κοντόφθαλμης λογικής. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Συνταγές όπως «σήμερα του τα παίρνω και δεν με νοιάζει για το αύριο» ή «άσε μωρέ που θα κάνω δουλειά με αυτόν» θα πρέπει να  μείνουν στο χρονοντούλαπο του χθες.

Σκέψεις υπάρχουν, συζητήσεις γίνονται, σχέδια (επί χάρτου) καταστρώνονται, κάποια - έστω και δειλά - μπαίνουν σε στάδιο υλοποίησης. Μοιάζει να είμαστε παρατεταγμένοι στη αφετηρία περιμένοντας την εκκίνηση.

Η πατροπαράδοτη αντιπαλότητα

Και ατυχώς - αν και βρισκόμαστε ακόμα σε συζητήσεις– ξεπροβάλλει αργά το φάντασμα της αντιπαλότητας, της ζήλειας, της χαιρεκακίας, και της άνευ λόγου αντιπάθειας για την ιδέα του διπλανού. Αυτό το χαρακτηριστικό της έντονης ατομικότητας που «αποκλείει» μια πιθανή συμμετοχή μας στην ιδέα της ομαδικής κίνησης.

Είναι πράγματι λυπηρό να παρατηρείς το γύρισμα της πλάτης κάποιων σε ιδέες που ακούγονται «δίπλα» τους. Και βέβαια η λύπη σου μεγαλώνει όταν αναλογίζεσαι ότι μια πιθανή συμμετοχή των πρώτων δεν θα σήμαινε και την (με την όποια μορφή) επιβάρυνσή τους.

Η δυναμική της λέξης συνεργασία γινόταν πάντα δύσκολα αντιληπτή σε αυτόν τον τόπο - θιασώτη του one man show. Και αυτό γιατί μάθαμε να καλλιεργούμε το «εγώ» φοβούμενοι την ανάπτυξη του «εμείς». Ίσως η αιτία να βρίσκεται στα «άνωθεν» παραδείγματα που είχαμε. Δεν ψάχνουμε όμως τώρα να βρούμε το γιατί.

Είμαστε της άποψης ότι η χώρα βγαίνοντας από την 10ετή (σε όλα τα επίπεδα) κρίση χρειάζεται σωστά σχεδιασμένες «υγιείς» ιδέες και άτομα πρόθυμα να συμμετέχουν στην υλοποίηση τους. Με τις τωρινές σκέψεις μας αναφερόμαστε στα διάφορα – μικρά ή μεγάλα – σχέδια (projects) που πηγάζουν από την επιχειρηματικότητα των ιδιωτών Ασφαλώς όμως και η επιχειρηματική δραστηριότητα του κράτους πρέπει να κινείται σε ανάλογα πλαίσια.

Δεν υπάρχει λόγος να «αντιπαθεί» ο ένας τη σκέψη του άλλου. Δεν θα «χάσουμε» αν είμαστε δεύτεροι στη σειρά. Η αγορά είναι πολύ μεγάλη, και ιδιαίτερα μετά από την τόσο βαθιά κρίση προσφέρει πολλές θέσεις υποδοχής νέων ιδεών.

Μη φοβόμαστε (τόσο πολύ) τη συνύπαρξη ιδεών σε ένα κόσμο που συμβιώνουμε με τον διπλανό μας.