Posts

Ψυχική Υγεία. Παγκόσμια ημέρα (10 Οκτωβρίου)

Ψυχική Υγεία! Αλήθεια υπάρχει άνθρωπος που θα γύριζε την πλάτη στην «ηρεμία» του νου του, στην «ησυχία» του ύπνου του, στην «απομάκρυνση» αρνητικών σκέψεων, στην «αισιόδοξη» ματιά του αύριο ή στην «πραγματική» ευθυμία;

Τα προηγούμενα ερωτήματα μοιάζουν να είναι ρητορικά και μόνο.

 

Κοιτάζοντας την κοινωνία του χθες

Βλέποντας (για μια ακόμα φορά) ταινίες του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου παίρνεις μια «αίσθηση» εκείνης της (σχετικής με το θέμα μας) εποχής. Εκεί μέσα αναμφίβολα διακρίνεις μέσα στην φτωχική (από υλικής άποψης) ατμόσφαιρα ιδιαίτερα πλούσιες (σε προσωπικό επίπεδο) παρουσίες.

Οι πρωταγωνιστές λάμπουν από ένα «είδος» χαράς που με την πρώτη προσπάθεια μετάφρασης δυσκολεύεσαι να αντιληφθείς.

Βέβαια αν προχωρήσεις και τολμήσεις να «ψάξεις» τα θέλω των ανθρώπων της εποχής θα τα βρεις να υστερούν σε μεγάλο βαθμό από αυτά που εμείς (στη σύγχρονη εποχή) «ονειρευόμαστε».

Ερευνώντας περισσότερο μάλλον θα πρέπει να «παραδεχτείς» ότι τα όνειρα της τότε γενιάς δεν «κατοικούσαν» στο νησί της ουτοπίας με αποτέλεσμα να μην χαρακτηρίζονται σαν «άπιαστα».

Και βέβαια η «κατάκτηση» του εφικτού σε «ανταμείβει» με ικανοποίηση, χαρά, ευχαρίστηση, αυτοεκτίμηση και ηρεμία.

Εδώ να σημειώσουμε ότι το εφικτό δεν σημαίνει και εύκολο, αλλά κάτι που «μπορείς» να το πετύχεις χωρίς να διαλυθείς.

Ασφαλώς οι απογοητεύσεις πάντα υπήρχαν και στο τότε οι βαριές μορφές τους οδηγούσαν στην «μελαγχολία». Μια λέξη που ενδεχομένως θυμίζει αυτή που αργότερα μάθαμε να λέγεται «κατάθλιψη».

 

Καλώς την σύγχρονη εποχή!

Σταδιακά, αλλά με σταθερά [..] βήματα, γίναμε «πολύ» ωραίοι σε όλα μας! Ανεξάρτητοι βρε αδελφέ! Σιγά μην έχουμε ανάγκη κάποιον άλλο εκτός από εμάς! Αγάπη, έρωτας, αφοσίωση, υποχώρηση; Τι είναι αυτά;

Κάπου στη 10ετια του 90 παίρνω το σκάφος μου και «αυτή» - μη μου φέρεις αντίρρηση σε κάτι γιατί σε «παρκάρω» σε 2 λεπτά και παίρνω μαζί μου άλλη «αυτή» και πάμε εκεί που «εγώ» θέλω».

Και αυτό το «ρημάδι» το θέλω στην αρχή ήταν κοντά (νησί του Σαρωνικού) πολύ γρήγορα όμως (η ανάγκη) έφτασε πολύ μακριά..

Ο άνθρωπος δεν θέλει και πολύ να χάσει την «αίσθηση» της πραγματικότητας ειδικά όταν «οδηγείται» από την ατμόσφαιρα στην ανακάλυψη και στη συνέχεια αποδοχή [..] της εικονικής πραγματικότητας!

Κάπως έτσι ο εφικτός στόχος μετονομάζεται σε μεγάλες προσδοκίες!

Εδώ πάλι να μη μπερδέψουμε τις «γήινες» φιλοδοξίες μας με τις «εξωπραγματικές» βλέψεις μας.

Μάλιστα, και τώρα περιμένουμε η ψυχική ηρεμία να συντροφεύει τον κυνηγό της ουτοπίας! Πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό όταν κάποια στιγμή ανακαλύπτεις το πραγματικό «λίγο» σου σε σχέση με το ψεύτικο «πολύ» που ήθελες να κατακτήσεις;

Η λέξη κατάθλιψη (με τις διάφορες μορφές της) μπήκε στο λεξικό μας. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η αίσθηση του υπερ εγώ κάποια στιγμή συναντά την πραγματικότητα και στο τέλος αυτού του ραντεβού έρχεται η απογοήτευση, η αναγκαστική αποδοχή, η απομυθοποίηση, η μοναξιά και η διάλυση της αυτοεκτίμησης.

Και το χειρότερο τώρα κατηγορούμε και από πάνω τον εαυτό μας για την κατάθλιψή μας! Ξεχνάμε δηλαδή ότι «Mental illness is not a personal failure»

 

Κλείνοντας

Η δική μας σκέψη πιστεύει ότι (εκτός από σοβαρά θέματα υγείας) έχουμε την εσωτερική δύναμη να μας «πείσουμε» ότι μπορούμε να «γυρίσουμε» μια άσχημη περίοδο. Σε αυτή την (καθόλου εύκολη) προσπάθειά μας αυτό που χρειαζόμαστε είναι να δούμε πιο «ήσυχα» τα θέλω μας (ψάχνοντας τη λύση) , να αναγνωρίσουμε τα (πολλά) θετικά που έχουμε στη ζωή μας, να απομυθοποιήσουμε την ύλη και την «υποτιθέμενη» ευχαρίστηση που η κατοχή της μας προσφέρει και να θυμηθούμε ή να αναγνωρίσουμε τη δύναμη της (πραγματικής) συντροφικότητας.

Τότε πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να ελέγξουμε την δύναμη αυτού του «μαύρου σκύλου» φράση που χρησιμοποιούσε ο  Ουίνστον Τσόρτσιλ όταν αναφερόταν στην κατάθλιψη που ο ίδιος βίωνε.

Είναι αφάνταστη η «δύναμη» της ηρεμίας στη ζωή μας. Ας την προσπαθήσουμε..

Γιατί σου «βγαίνει» να γράφεις τις σκέψεις σου.

Φαίνεται ότι ο θόρυβος των πλήκτρων της γραφομηχανής σε «κούρασε» και εδώ και χρόνια έβαλες στη θέση τους μια οθόνη και με τα δάκτυλα σε ένα πληκτρολόγιο – μια άλλη έκδοση πιανίστα  - αρχίζεις να μεταφέρεις σκέψεις.

Αυτές οι σκέψεις! Μοιάζουν με μια μπερδεμένη συνύπαρξη τριών φάσεων της ζωής!

Κάπου εκεί - μέσα στην απεραντοσύνη της λειτουργίας του εγκεφάλου - κατοικεί το χθες που αρνείται φυσικά να πει «δεν υπήρξα», το σήμερα που γεμάτο γκρίνια σου δηλώνει παρόν θυμίζοντάς σου ότι «βρισκόμαστε στο τώρα» και το αύριο να σου φωνάζει «κάνε κάτι» για να κερδίσω τον τίτλο του καλύτερου στον αγώνα με το παρελθόν.

Ωραία όλα αυτά θα πει κάποιος! Αλλά είναι ανάγκη οι σκέψεις σου να γίνουν γραμμές ενός κειμένου;

Έχοντας τη διάθεση να «αποκαλύψεις» τι ακριβώς συντελείται στον εσωτερικό σου κόσμο και σου δημιουργεί αυτή την επιθυμία αβίαστα θα αναφέρεις την ύπαρξη συναισθημάτων που είτε εμπλουτίζουν ή ενίοτε τραυματίζουν το διάβα σου.

Είναι μια φωνή «κρυμμένη»  στο βαθύ μέσα σου που κατάφερε να βγει στην επιφάνεια εκπληρώνοντας έτσι την ανεξέλεγκτη επιθυμίας της για να ακουστεί.

Θέλει να μεταφέρει εμπειρίες, παραλήψεις, λάθη, απογοητεύσεις, εκνευρισμό, αίσθηση αδικίας, χαρά, ευτυχία, φαντασίωση, αγάπη, πάθος, έρωτα, προβληματισμούς, ανεκπλήρωτες επιθυμίες αλλά και όνειρα.

Στο ρόλο του ενορχηστρωτή όλων των προηγούμενων συναισθημάτων ή καταστάσεων συνήθως εναλλάσσονται (αν και όχι σπάνια συνυπάρχουν) η αγάπη και η ανάγκη έκφρασης.

Η δεύτερη είναι εκνευριστικά αποκαλυπτική στα πολλά θέλω της και παίρνοντας από το χέρι την πρώτη τα θέλω γίνονται πολύ περισσότερα. Όλα όμως έχουν «μπροστά» τους τη λέξη «μοιράζομαι».

Οι σκέψεις μας την πρώτη από τις 365 μέρες του 2018

Πρώτο χάραγμα της νέα χρονιάς και οι ευχές πάρεα με τις σκέψεις μας δικαίως ταξιδεύουν προς πάσα κατεύθυνση! Μεταφέρουμε λίγες λέξεις σε φίλους, συγγενείς, συνεργάτες και αγαπημένα πρόσωπα  που μέσα τους κρύβουν την ανάγκη να ζήσουμε μια όμορφη χρονιά!

Αυτή την πρώτη μέρα του 2018 στη σκέψη μας μαζί με τις ευχές έρχονται δύο στοιχεία που κατά τη γνώμη μας θα συμμετάσχουν στην πραγμάτωση των ευχών - επιθυμιών μας για το χρόνο που μόλις μας συστήθηκε!

Το πρώτο αφορά το βαθμό που έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι όμορφες χρονιές κατακτώνται - δεν χαρίζονται!  Δεν γεννιούνται ωραίες ή όχι, καλές ή κακές. Είναι η δική μας παρέμβαση και ο τρόπος που εμείς τις προσεγγίζουμε εκείνα που διαμορφώνουν την όμορφη ή όχι εικόνα τους.

Το δεύτερο και τελευταίο σχετίζεται με το περιβάλλον που άμεσα δεν ελέγχεται από εμάς. Είναι τα άτομα και οι πολιτικές που έχουν αναλάβει το «καθήκον» να οδηγήσουν όλους εμάς στο να ζήσουμε μια καλή χρονιά. Εδώ βέβαια η θέληση πρέπει να συναντήσει ή να απαιτήσει την παρουσία της ικανότητας για την υπέρβαση του λαθεμένου χθες ( άρθρο).

Η Econtopia εξωτερικεύοντας την ανθρώπινη υπόστασή της εύχεται αυτή η χρονιά να σηματοδοτήσει την αλλαγή της λανθασμένης πορείας  του παρελθόντος. Να είναι μια χρονιά που η θέληση για το καλύτερο αύριο να υπερισχύσει της ανάγκης του βολεμένου σήμερα. Σε αυτή τη χρονιά να ζήσουμε την αλλαγή. Να βιώσουμε την ανατροπή των παρελθοντικής λογικής αποτυχημένων ή και καταστροφικών απόψεων.

Να έχετε υγεία και εκείνα που για τον καθένας σας θα χαρακτηρίσουν το 2018  σαν μια όμορφη χρονιά!





2 σκέψεις λίγο πριν τις Πανελλαδικές εξετάσεις

Κάθε χρονιά - πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις - ασφαλώς εύχομαι την επιτυχία σε όλα τα άτομα που συνεργαστήκαμε στους όποιους χώρους διδάσκω.

Μαζί με τις ευχές μου - που μπορεί να ακούγονται τυπικές αλλά δεν είναι - αναζητώ  το κάτι «παραπάνω». Κάτι που θα «αγγίξει» πιο έντονα τον υποψήφιο φοιτητή, θα τον ηρεμίσει, θα τον δυναμώσει και συγχρόνως δεν θα το έχει ακούσει άλλες 100 φορές.

Αγαπημένοι μου μαθητές δύο σκέψεις θέλω μόνο να σας μεταφέρω λίγο χρόνο πριν γράψετε το πρώτο σας μάθημα.

Η λέξη Πανελλαδικές

Η πρώτη σχετίζεται με την ίδια τη λέξη «Πανελλαδικές» η οποία εκτός της τρομοκρατικής έννοιας που της προσδίδουν έχει και μια κυριολεκτική – πραγματική. Και αυτή είναι ότι αυτές οι εξετάσεις αφορούν ΟΛΗ την Ελλάδα. Δηλαδή, αυτή τη δοκιμασία την περνούν πάνω από 100.000 μαθητές. Η συνειδητοποίηση της αλήθειας, ότι δεν γράφω ΜΟΝΟ εγώ, μπορεί να μειώσει την αίσθηση της «αγωνίας κατ’ αποκλειστικότητα».

Το όμορφο αύριο

Μια δεύτερη σκέψη «φωτογραφίζει» το γεγονός ότι στο τώρα μου δεν μπορώ να φανταστώ (και να είμαι βέβαιος) το πως θα «ορίζεται» το όμορφο αύριο… Εννοώ ότι η επιλογή σχολής με τα σημερινά κριτήρια ΔΕΝ σημαίνει απαραίτητα ότι θα αποδειχτεί στο μέλλον και η σωστή. Αν λοιπόν η προσδοκία μου δεν επαληθευθεί, κάποια χρόνια μετά, ενδεχομένως να  «πανηγυρίσω» που δεν πέρασα στην πρώτη επιλογή μου.

Οι λίγες ώρες που μένουν πριν ξεκινήσετε ας είναι ώρες «ήρεμης» προσπάθειας για όλους σας. Η επιτυχία θα έρθει αν την κυνηγήσουμε σε όλες τις «φάσεις» της ζωής μας και το «πρόσωπό» της συνήθως δεν είναι αυτό που σήμερα θεωρούμε ιδανικό.

Καλή αρχή..Χάρηκα που σας γνώρισα!

Ρομαντικές σκέψεις, πολιτισμένος διάλογος, και ο Κύριος «κάππα»…

Συνήθως μιας απόφασης προϋπάρχει ένας πολιτισμένος διάλογος της σκέψης με το περιβάλλον. Αρχικά συλλαμβάνουμε την ιδέα. Στη συνέχεια την οριοθετούμε, σταθμίζουμε τα δεδομένα, και προσπαθούμε να προβλέψουμε τις εξελίξεις. Τέλος υποβάλλουμε (στον εαυτό μας) προς τελική έγκριση τον προϋπολογισμό του κόστους της και αποφασίζουμε!

Βέβαια το σήμερα - κάποια στιγμή - παραχωρεί τη θέση του στο αύριο, και τότε η λέξη προϋπολογισμός ακούει στο όνομα απολογισμός!

Τότε είναι η ώρα για τα χειροκροτήματα ή τις αποδοκιμασίες. Για το μπράβο ή για τον εντοπισμό του λάθους. Η ώρα των συμπερασμάτων και της εκ των υστέρων κριτικής!

Περιμένοντας

Ανεκπλήρωτες προσδοκίες..

Στις παρακάτω γραμμές  η σκέψη  διάλεξε για συνομιλητή τον Κύριο «κάππα». Έχει πιστεύω ενδιαφέρον η ανταλλαγή των απόψεων τους, αλλά και η κατάληξη αυτού του πολιτισμένου διαλόγου!

Σπίτι (ένα κεραμίδι)

- Το να αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι όπως και να το κάνουμε θα μου προσφέρει μια ασφάλεια. Το έλεγαν και οι μεγαλύτεροι «Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας». Και βέβαια δεν θα το φτιάξω μόνος μου..άρα θα προσφέρω δουλειά, θα αγοράσω υλικά, θα βάλω φως, νερό, τηλέφωνο..Ανεξάρτητα αν είναι αυτός ο στόχος μου θα προσφέρω στην οικονομία της χώρας μου. Ναι, αλλά δεν έχω όλα τα χρήματα που χρειάζονται.

- Καταπληκτική η ιδέα σας! Μπορούμε να σας βοηθήσουμε να την υλοποιήσετε. Θα σας προσφέρουμε ένα δάνειο με μεγάλη περίοδο αποπληρωμής και ανταγωνιστικό (!!) επιτόκιο. Έτοιμη η σύμβαση. Υπογράψτε παρακαλώ.

Χρόνια μετά: Τι πράγμα; Έχετε ιδιόκτητο σπίτι; Και που τα βρήκατε τόσα χρήματα; Υποψιάζομαι ότι έχετε κρυφά εισοδήματα. Σας αξίζει λοιπόν μια τιμωρία. Πάρτε ένα ΕΝΦΙΑ (με διάφορες) ονομασίες για να μάθετε!

Αυτοκίνητο (αυτή η νέα τεχνολογία)

- Θα αγοράσω ένα καινούριο. Ήρθε η ώρα του μετά από 150.000 χιλιόμετρα. Νέα τεχνολογία, περισσότερα κυβικά, μεγαλύτερη ασφάλεια!

- Σας θαυμάζουμε! Ακολουθείτε την νέα εποχή! Παρακολουθείτε τις εξελίξεις! Μπράβο σας! Είμαστε εδώ, δίπλα σας. Ένα καταναλωτικό δάνειο είναι ήδη έτοιμο για να βοηθήσει το όνειρό σας να γίνει πραγματικότητα!

Αργότερα (και σταδιακά): Δεν θα επιβαρύνετε εσείς με τα αυτοκίνητά σας αυτή την  πόλη που εμείς προσέχουμε σαν τα μάτια μας! Όχι, δεν θα κυκλοφορείτε όλες τις μέρες στο κέντρο της. Από αύριο μέρα παρά μέρα. Τι; Να πληρώνετε τότε για τις μισές μέρες τα τέλη κυκλοφορίας; Δεν είστε καλά!

Πολύ μεγάλος κυβισμός. Πάρα πολύ! Θα καταλάβετε το μεγάλο λάθος σας όταν σας έρθουν τα τέλη κυκλοφορίας! Ε όχι να σας το λέγαμε πριν το αγοράσετε...ε όχι!

Αγοράσατε «καινούριο» αυτοκίνητο; Α, εσείς βγάζετε πολλά λεφτά! Πρόσθετο λοιπόν τεκμήριο για το «καινούριο».

Ασφαλιστικές εισφορές (κάποια στιγμή θα έρθει η σύνταξη)

- Εντάξει, το ξέρω, πληρώνω αρκετά για κρατήσεις! Χάνω τώρα εισόδημα, αλλά κάποια στιγμή που θα βγω στη σύνταξη το κράτος θα με πληρώνει. Μου ακούγεται λογικό λοιπόν να συμμετέχω σήμερα σε κάτι ανταποδοτικό αύριο!

- Ασφαλώς! Πάντα έτσι γίνεται! Οι σημερινές εισφορές σας είναι αυτές που στην ουσία πληρώνουν τους σημερινούς συνταξιούχους! Όταν εσείς βγείτε στη σύνταξη οι τότε εργαζόμενοι θα συμμετέχουν στην πληρωμή της δικιά σας σύνταξης.

Εδώ και λίγα χρόνια: Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε! Τι συντάξεις είναι αυτές που παίρνετε! Ναι, όλοι σας. Καλά ακούσατε, όλοι σας! Πρώτον, περικοπές. Δεύτερον, με ποσοστό ανεργίας 27% ποιοι θα πληρώσουν τις συντάξεις σας; Ε και λοιπόν, τι πάει να πει «μα εγώ σαν εργαζόμενος μια ζωή πληρώνω για να βγω στη σύνταξη»;

Ομόλογα (δανείζοντας το κράτος)

- Ψάχνω για μια ασφαλή τοποθέτηση (δεκαετία 90)σε κάτι οικονομίες που έχω. Πάντα υπάρχει ρίσκο στις οικονομικές αποφάσεις, το ξέρω. Αλλά σκέφτομαι το κράτος. Τι θα πάθει;  Θα αγοράσω κρατικά Ομόλογα!

- Συγχαρητήρια για τη σκέψη σας! Δεν είναι μεγάλες οι αποδόσεις, αλλά μιλάμε για μηδενικό ρίσκο! Δανείζετε το κράτος! Και σιγουριά πρέπει να αισθάνεστε, αλλά και ότι συμμετέχετε (μέσω του δανεισμού) στην ανάπτυξη της οικονομίας!

Κάπου εκεί στη Άνοιξη του 2012: Γνωρίζετε τι σημαίνει PSI; Ήρθε η ώρα να το μάθετε! Σε ελεύθερη μετάφραση και  για να μη σας κουράσω «ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να βοηθήσει στην αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους». Και επειδή πάλι δεν καταλάβατε σας το λέω πιο απλά. Θα σας προσφέρουμε ένα κούρεμα (αυτή τη λέξη την ξέρετε) μεγάλης αξίας στην αξία των ομολόγων σας! Ναι, θα σας αφαιρέσουμε ένα 75% !

Φορολογία ( το δωρεάν των παροχών)

- Μπορεί να γκρινιάζω για τους φόρους που πληρώνω, αλλά εργάζομαι, βγάζω κάποια χρήματα, πρέπει να συμβάλλω στα έσοδα του δημόσιου ταμείου. Το κράτος έχε έξοδα. Πως θα τα αντιμετωπίσει;

- Είστε ένας πολύ συνειδητοποιημένος πολίτης με έντονες κοινωνικές ευαισθησίες! Πράγματι, μεταξύ πολλών άλλων το κράτος προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες υγείας, παιδείας και πόσες άλλες!

Κοντά στο σήμερα: Μέχρι εδώ ήταν! Δεν φτάνουν τα έσοδα να αντιμετωπίσουν αυτά τα (λίγα..) έξοδα του κράτους. Κάτι, μα σίγουρα κάτι κρύβετε όλοι σας! Αυτή η τεράστια φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά παρά μόνο με την είσοδο όλων σας σε μια νέα λίστα Lagarde! Και εφόσον είναι (ακριβώς..) έτσι, εσείς – οι περισσότεροι δηλαδή, θα δείτε..Ήρθε η ώρα σας!

 

Και έτσι όπως εξαντλούνται οι γραμμές πρέπει ο πολιτισμένος διάλογος να φτάσει (προσωρινά) στο τέλος του. Η όλη συζήτηση με τον Κύριο «κάππα» μας  έβαλε σε σκέψεις για την ποιότητα της ανάλυσης που κάναμε πριν πάρουμε τις προηγούμενες αποφάσεις. Πέσαμε πολύ έξω!

Που άραγε ήταν το λάθος; Στο ρομαντισμό των σκέψεων, στο πολιτισμένο του διαλόγου, ή στον Κύριο «κάππα»..

ΥΓ. Ο διάλογος  (ατυχώς) έχει και συνέχεια!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Γιατί λοιπόν να σε διαβάσω..;

Σου ήρθε λοιπόν η αρχική ιδέα μια και κάτι από το περιβάλλον σε άγγιξε  άμεσα ή έμμεσα. Είπες να την πας παρακάτω και άρχισες να γράφεις. Στη διαδρομή σου βγαίνουν όμορα της αρχικής ιδέας μονοπάτια και το κείμενο μεγαλώνει. Είσαι της άποψης ότι κάποιες εικόνες  θα υποστηρίξουν την γραπτή πια σκέψη σου. Βρίσκεις τις (για εσένα) κατάλληλες και τις σκορπάς σε εκείνα τα σημεία του γραπτού που πιστεύεις ότι δικαιούνται της φιλοξενία του!

Οι σκέψεις σου έγιναν γραμμές και μοιάζει να είναι πια ολοκληρωμένες.  Ποτέ όμως δεν είναι! Κάθε φορά που τις διαβάζεις κάτι που μόλις τώρα εμφανίστηκε στον ορίζοντα του μυαλού σου «απαιτεί» μια θέση.. Κάποια στιγμή όμως ο χώρος γεμίζει. Έμεινε το τελικό χτένισμα και η αρχική ιδέα είναι πλέον «ανοικτή» στην ανάγνωση κάθε ενδιαφερόμενου.

Να σου πω όμως κάτι. Εδώ και 9 περίπου χρόνια βιώνω καταστάσεις των οποίων της ύπαρξη  αγνοούσα. Στύβω το μυαλό μου να βρω λύσεις σε πολλά κομμάτια  της ζωής μου. Ο χρόνος μου κατανέμεται μεταξύ δουλειάς, προσπάθειας επίλυσης προβλημάτων, σκέψεων, τσακωμών, και στο πως θα βελτιώσω την ορατότητα του αύριο. Άσε δε που αν ανοίξω την τηλεόραση ή "εισέλθω" σε κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης αυτόματα θα γίνω στόχος βομβαρδισμού ιδεών, λέξεων και εικόνων!

 

Γιατί λοιπόν να σε διαβάσω; Δεν έχω ούτε το χρόνο, αλλά ούτε τη διάθεση να ασχοληθώ μαζί σου....

 

Και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω! Αν μου έλεγες να περιγράψω το σήμερα των περισσοτέρων μας, μάλλον θα δανειζόμουνα την προηγούμενη παράγραφό σου!

Ναι, το πρόβλημα είμαι μεγάλο και η λύση του καθόλου εύκολη.

Υπάρχει μια λέξη που ακούει στο όνομα πρέπει και η οποία στα δικά μου αισθητήρια όργανα της ακοής δεν ηχεί πάντα μελωδικά..Όμως το να αποδεχτούμε την πρωτόγνωρη (για τη γενιά μου) κατάσταση χωρίς να ψάξουμε για την ανατροπή της μάλλον θα μας ανοίξει την πόρτα της κατάθλιψης μια ώρα αρχύτερα.

Πρέπει να βρούμε, κατασκευάσουμε, φανταστούμε μια άκρη στο τούνελ. Ο καθένας μας έχει ή πρέπει να ανακαλύψει το δικό του τρόπο απόδρασης.

Σε αυτή την προσπάθεια δραπέτευσης το μονοπάτι της  διαφυγής είναι συνήθως δυσδιάκριτο. Μερικές φορές όμως έρχεται το απλό να δώσει απάντηση στο σύνθετο. Και «μέσα»  στο απλό μπορεί να βρίσκεται το να αποχωριστούμε (έστω για λίγο) τον καναπέ μας, μια βόλτα στη θάλασσα, ένας περίπατος στο βουνό, ή μια λέξη που έτυχε να διαβάσουμε. Μπορεί..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το