Άρθρα

Το 2018 προ των πυλών. Ας είμαστε εμείς που θα «φτιάξουμε» την όμορφη νέα χρονιά!

Έτσι όπως πλησιάζει το τελείωμα άλλης μιας χρονιάς σκέψεις για αλλαγές εμφανίζονται στο προσκήνιο των «θέλω» μας. Πάντα η προοπτική της άφηξης του καινούριου χρόνου προσφέρει μια αφετηρία για κάτι διαφορετικό - για κάτι νέο.

Αυτό το νέο για κάποιους μπορεί να είναι η διαφυγή από κάτι που κούρασε, για άλλους το εισιτήριο του επόμενου ταξιδιού, και για τους νεότερους απλά το ξεκίνημα.

Μια δύσκολη 10ετια

Κοιτώντας πίσω στα χρόνια που πέρασαν από το 2008 μέχρι σήμερα βλέπουμε μια «κακή» - σε πολλά μέτωπα - 10ετια. Ψάχνοντας το λόγο το εύκολο θα ήταν να «δείξουμε» την οικονομική κρίση σαν τη βασική υπεύθυνο που «βοήθησε» στην εμφάνιση παράπλευρων κρίσεων σε άλλους τομείς της ζωής μας - Ενός κακού μύρια έπονται, Σοφοκλής (496 – 406 π.Χ.)

Ανεξάρτητα πάντως από το αν η κρίση εμφανίστηκε στην οικονομία ή στη σκέψη - συμπεριφορά μας, το αποτέλεσμα ήταν να βιώσουμε δύσκολες καταστάσεις.

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι μέσα από την αντιμετώπιση των δυσκολιών βγαίνεις σχεδόν πάντα πιο σοφός. Και πράγματι στα «αληθινά» δύσκολα το ζητούμενο είναι να επιβιώσεις – το να ζήσεις είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και θα το αναζητήσεις στο μετά – και μέσα από αυτή την «αναγκαστική» προσπάθεια επιβίωσης ανακαλύπτεις διεξόδους άγνωστες ή υποτιμημένες στο χθες σου. Αυτές είναι οι «μυστικές» πόρτες που σε βγάζουν από τα προβλήματα. Είναι οι νέες αλήθειες που δεν ήξερες στο πριν. Τις έμαθες στο τώρα!

Προσπαθώντας να αναλύσει η σκέψη μας τη σοφία που (χωρίς τη θέλησή μας) αποκτήσαμε  θα αναφέρουμε 3 στοιχεία που κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να «ξεχάσουμε» στην νέα πορεία μας που ξεκινάει με τον ερχομό του 2018.

Προσεδάφιση

Η 10ετία του ’90 μας εμφύτευσε την ψευδαίσθηση της ύπαρξης δεδομένων στη ζωή μας. Είναι πράγματι αλήθεια ότι οι περισσότεροι από εμάς «δώσαμε όρκο» στο μοντέλο του τότε ευ ζην ότι δεν θα το εγκαταλείψουμε  ποτέ! Τέτοιος έρωτας!

Η προσεδάφιση και συγχρόνως η απομυθοποίηση της δυνατότητας ύπαρξης «δεδομένων» ήρθε 15 χρόνια αργότερα με τρόπο βίαιο και ανατρεπτικό.

Ίσως αυτά τα έντονα χαρακτηριστικά να είναι εκείνα που δεν θα επιτρέψουν στο αύριο της πορείας μας να ξανά – αμφισβητήσουμε ότι ένα από τα χαρακτηριστικά της ζωής είναι η εναλλαγή καλών και άσχημων ημερών.

Και αυτό δεν θα επιτρέψουμε στην επιλεκτική μνήμη μας να το ξεχάσει..

Ανοικοδόμηση

Είμαστε της άποψης ότι αποχαιρετώντας το 2017 αφήνουμε πίσω και τα χειρότερα στη σφαίρα της οικονομίας. Βεβαίως δεν εννοούμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά ότι η πτώση (κατρακύλα) μοιάζει να βρήκε τον πυθμένα της. Αυτό μεταφράζεται στην προσδοκία του καλύτερου αύριο.

Σε αυτή τη πορεία ανοικοδόμησης του καλύτερου αύριο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στον εαυτό μας αφενός το πως ερμηνεύουμε το «καλύτερο» και αφετέρου ότι θέλουμε για συνοδοιπόρους άτομα απαγκιστρωμένα από τη λογική «της βιτρίνας, του τάχα, του δήθεν, και του αχ το τι περάσαμε». Είναι εντελώς διαφορετικό το να συνειδητοποιείς τα λάθη σου από το να τα κουβαλάς στην πλάτη βγάζοντάς τα προς τα έξω «παρέα» με τις λέξεις ψέμα ή μιζέρια.

Η ανοικοδόμηση δεν απαιτεί την αυτοτιμωρία αλλά την αυτογνωσία.

Και εκείνος που θα διατηρήσει τη γκρίνια, το ανάθεμα και τη γενικότερη μιζέρια αφενός δεν έχει θέση δίπλα μας και αφετέρου ας κάνει τον κόπο να παρατηρήσει άτομα (εκεί κοντά του) που πέρασαν πολύ χειρότερα από ότι ο ίδιος και ενώ δικαιούνται (συγκριτικά πάντα αναφερόμαστε) την καταγραφή της θλίψης στα μάτια τους φροντίζουν με το χαμόγελο να μη της αφήνουν περιθώρια να αμφισβητήσει ποιος είναι ο πιο δυνατός.

Το νέο «ευ ζην»

Ασφαλώς ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο σκέψης που τον οδηγεί σε συγκεκριμένες επιλογές στη προσπάθεια να «ζει όμορφα»! Σαν συνέπεια το «όμορφα» έχει πολλές ερμηνείες μια και δεν είναι κοινά για όλους τα προαπαιτούμενα για τον εν λόγω χαρακτηρισμό.

Εμείς ανήκουμε σε εκείνους που «έμαθαν» ότι η ποσότητα δεν εξασφαλίζει την ποιότητα . Μια κοντινή εκδρομή μπορεί να μας «γεμίσει» πολύ περισσότερο από τις πολλές μακρινές. Καταλάβαμε (πάντα με κόστος) ότι αυτό που ψάχνουμε είναι στιγμές ζωής που αν τις προσθέσουμε θα μας δώσουν αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε σαν «όμορφη ζωή».

Και βέβαια αυτές οι στιγμές δεν θα προέλθουν με τις λογικές του παρελθόντος, δηλαδή με την επανάληψη του «ποσοτικού» μοντέλου ζωής. Δεν είναι η ποσότητα των επιλογών που  αναδεικνύει τις στιγμές ζωής  αλλά η μοναδικότητα των επιλογών μας





Επίλογος

Ατενίζοντας πλέον (από πολύ κοντά) τη νέα χρονιά ας ξεκινήσουμε το ταξίδεμά της έχοντας ξεκάθαρο στη σκέψη μας ότι για να απολαύσουμε το νέο ταξίδι δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα λάθη του προηγούμενου.

Και μέσα στα λάθη μπορεί να ήταν οι πολλοί προορισμοί, τα πολλά δρομολόγια που ακολουθήσαμε, οι πολλοί συνεπιβάτες που είχαμε, η υιοθέτηση κριτηρίων τρίτων για το δικό μας ευ ζην, αλλά και η μεγάλη έλλειψη ειλικρίνειας προς τους άλλους και προς τον εαυτό μας.

Ας «φτιάξουμε» λοιπόν  μια όμορφη χρονιά με υγεία και με πολλές δικές μας στιγμές!





Πασχαλινές διαδρομές της σκέψης..

Και έτσι όπως πλησιάζουμε προς τη μέρα «σύμβολο της ελπίδας» που φέρνει η ανάσταση ίσως θα πρέπει να αναλογιστούμε για την αιτία (και όχι την αφορμή) της σημερινής κρίσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ίσως έτσι συμβάλλουμε ενεργά στην επανεμφάνιση της ελπίδας!

Η μια άποψη θα ισχυριστεί ότι η οικονομική κρίση είναι «η ρίζα του κακού». Αυτή η γκρίνια, μιζέρια, μουντή ατμόσφαιρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία οφείλεται στη μείωση της κινητήριας δύναμης που προσφέρει το «χρήμα».

Κάπου απέναντι βρίσκεται ο αντίλογος! Αυτός διακρίνεται για τη δυνατή του μνήμη και καταφθάνει για να ρωτήσει.. Δηλαδή προ κρίσεως (δεκαετίες των 90s και 00s) ήσασταν χαρούμενοι και πραγματικά ευτυχισμένοι, ή μοιάζατε, νομίζατε, βγάζατε προς τα έξω ότι είστε; Για προσπαθήστε να θυμηθείτε..

Επειδή οι απόψεις δεν γεννιούνται για να μένουν στα συρτάρια και η ελευθερία της σκέψης δεν είναι πάντα (άμεσα ή έμμεσα) ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη,  ο γράφων υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση ήταν η αφορμή που αργά ή γρήγορα θα εμφανιζόταν για να μετοναμάσει την ατμόσφαιρα σε «μουντή».

Προηγήθηκε μια αιτία, η οποία εμφανίστηκε όταν το ΕΓΩ άρχισε να κοντράρει το ΕΜΕΙΣ, και εδραιώθηκε όταν το νίκησε κατά κράτος σε όλες τις διαστάσεις – συμπεριφορές της ζωής μας. Όταν η ποσότητα του ΕΓΩ επικράτησε της ποιότητας του ΕΜΕΙΣ. Όταν το όνομα της / του συντρόφου απέκτησε «υποκοριστικό»  τη λέξη αυτή / αυτός!

Τελικά ίσως η κρίση αρχίσει να χάνει τη δύναμη που ασκεί  πάνω μας αν αποφασίσουμε να μειώσουμε την εικονική δύναμη του ΕΓΩ συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την πραγματική δύναμη του ΕΜΕΙΣ!

 Ίσως..

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το