Posts

Μεγάλωμα. Το «περπάτημα» είναι κοινό - τα μονοπάτια αλλάζουν.

Μεγάλωμα! Αυτή την πορεία μας μέσα στο χρόνο θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με ταξιδέματα σε άγνωστους προορισμούς. Αυτό το χαρακτηριστικό του άγνωστου μας δυσκολεύει στις επιλογές του πριν ώστε να αντιμετωπίσει το μετά. Είναι από εκείνες τις ρότες ζωής που μόνο με βίαιο τρόπο μπορούν να σταματήσουν. Αν δεν συμβεί αυτό, το μεγάλωμα δεν είναι επιλογή μας, είναι ένα δεδομένο χαρακτηριστικό της ζωής μας. Αυτό που εμείς επιλέγουμε είναι τα μονοπάτια που θα ακολουθήσουμε.

Τα πρώτα «εφόδια»

Ξεκινάμε λοιπόν την περιήγηση στα μονοπάτια της ζωής μας με οδηγό συνήθως τα ακούσματα των μεγαλύτερων (γονιών, δασκάλων, φίλων ή συγγενών) που αποτελούν για εμάς μια πρώτη χαρτογράφηση του αύριο. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αυτές οι πρώτες «πληροφορίες ζωής» χαρακτηρίζονται από αγάπη και καλοπροαίρετη διάθεση.

Συνήθως θέλουμε δύο 10ετίες της ζωής μας για να αρχίσουμε τον προσωπικό εμπλουτισμό των προηγούμενων πρώτων ακουσμάτων. Αυτό γίνεται μέσα από την εργασία μας, τις σπουδές μας, τις σχέσεις μας και από το άθροισμα όλων αυτών που ακούει στο όνομα εμπειρία.

Βέβαια αυτός ο εμπλουτισμός είναι αρκετές ή και πολλές φορές κατ' επίφαση προσωπικός

Η συνέχεια

Φθάνουμε στα χρόνια της δημιουργίας. Αυτή εμφανίζεται σε κάθε συνθετικό επίπεδο της ζωής μας, όπως σε επαγγελματικό, κοινωνικό, οικογενειακό, σχέσεων, προσωπικότητας και συμπεριφοράς.

Αυτή η διαδικασία προσδιορισμού του στίγματός μας έρχεται σαν αποτέλεσμα των επιθυμιών μας οι οποίες όμως σπάνια είναι αποκομμένες από την «ανάγκη» συμβιβασμού με τα θέλω των άλλων.

Ο συμβιβασμός είναι πολλές φορές απαραίτητος στις περισσότερες μορφές συμβίωσης. Δεν είναι κατακριτέος λοιπόν. Τα προβλήματα ξεκινούν από τη στιγμή που αυτά που «παραδίδεις» εν ονόματι του συμβιβασμού αλλοιώνουν το είναι σου ή στερούν τα σημαντικά θέλω σου.

Ο χρόνος δεν σταματάει

Τώρα έχουμε (τουλάχιστον ηλικιακά) πράγματι μεγαλώσει.  Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι το αποδεχτείς, αλλά να το αρνείσαι ασφαλώς δεν σε βοηθάει.

Είναι η εποχή των δύο (συνήθως) επιλογών.

Οι υποστηρικτές της πρώτης χαίρονται με αυτά που δημιούργησαν - ενίοτε τα διαφημίζουν, σπάνια αποδέχονται τα λάθη τους, είναι ικανοποιημένοι με τις επιλογές τους, δύσκολα διαπραγματεύονται τη σιγουριά των μέχρι τώρα γνωστών – δεδομένων ζωής, και απολαμβάνουν τα ήρεμα νερά της λίμνης τους.

Οι θιασώτες της δεύτερης επιλογής είναι άτομα που χωρίς να είναι πλεονέκτες ή χωρίς να έχουν διάθεση υποτίμησης της μέχρι τώρα ζωής τους αισθάνονται ότι δεν βρήκαν το «ξεχωριστό» στην πορεία τους. Αυτός είναι ο λόγος που δεν συμβιβάζονται με το συνηθισμένο.

Πιστεύουν στο ξεχωριστό και έτσι συνεχίζουν την προσπάθεια ανακάλυψής του μέσα από τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη «Ό,τι επιθυμείς να το φωνάζεις δυνατά, αγρίμι να γίνεσαι. Δεν ταιριάζει η μετριότητα με τη λαχτάρα».

Ελάχιστοι το συναντούν (Μια τυχερή ζωή).

Είναι εκείνοι που στο μεγάλωμα τους έζησαν τη (με θετική έννοια) μοναδικότητα αυτού που δεν ήξεραν ότι υπάρχει!

Κλείνοντας

Δεν είμαστε εμείς που θα προκρίνουμε τη μία από τις δύο προηγούμενες επιλογές ζωής γιατί το καλύτερο ορίζεται από την «ανησυχία» της προσωπικότητας του καθενός. Δεν μπορείς να προτρέπεις όλους για το «ψάξιμο» της υπέρβασης - ούτε είναι εύκολη η διαχείριση μιας τέτοιας «γνωριμίας». Η εμφάνισή της όμως στο μεγάλωμά σου είναι μοναδική!

Μια τυχερή ζωή

 

Βρίσκονταν πάντα στην απέναντι όχθη,

έτοιμοι να φορέσουν ανά περίπτωση τη μάσκα του κριτή, του δικαστή,

αυτού του απαραίτητα «ανώτερου» που απαιτούσε

η μορφή σου να μη θολώνει τα θέλω τους!

 

Το όνομά τους ήταν: οι άλλοι..

 

Όλοι εκείνοι που η φαντασία σου αδιαπραγμάτευτα

τους αναγόρευε καλύτερους!

Όλοι εκείνοι που μίκραιναν το μπόι σου

για να αδυνατεί να δραπετεύσει από τα όρια της σκιάς τους.

Όλοι εκείνοι οι κατακτητές της σκέψης σου.

 

Ήταν λίγο πριν κάποιο Πάσχα,

και έμοιαζε μια ακόμα ετερόφωτη άνοιξη

όταν δύο καταπράσινα μάτια γελώντας με τα δήθεν θέλω σου

σε τράβηξαν βίαια έξω από τον καλυμμένο με τη σκιά των άλλων κόσμο

για να σου μάθουν το πραγματικό όνομά σου…

 

Και ήταν από εκείνες τις ανακαλύψεις στα ταξιδέματα της ζωής

που είναι πολύ μεγάλες για να χωρέσουν στη λέξη αλλαγή,

μόνο το όνομα ανατροπή τους πηγαίνει..

 

Μένει ένα χωρίς τέλος ευχαριστώ σε εκείνη την παρουσία

που με ένα άγνωστο στο πριν τρόπο

ζήτησε μια διαδρομή 20 μόνο λεπτών

για να χαρίσει στο διάβα σου την μοναδικότητα μιας «τυχερής ζωής».

 

(MAN)

 

Κάποια μονοπάτια ζωής που δεν φρόντισαν να μας τα μάθουν..

Από πού αντλείς αυτή την ενέργεια; Πώς μπορείς να χαμογελάς τόσο συχνά; Χιούμορ και αυτοσαρκασμός αντί γκρίνιας; Καλά εσύ δεν έχεις προβλήματα; Σε ποια μονοπάτια ζωής κυκλοφορείς;

Μια σειρά από ερωτήσεις που συχνά ακούγονται ή σιωπηλά εκφράζονται προς εκείνα τα άτομα που αρχικά πέτυχαν να αντισταθούν και στη συνέχεια να νικήσουν τον μεγάλο εχθρό της εποχής. Το άγχος αντιμετώπισης του (τόσο διαφορετικού από το χθες) σήμερα!

Επειδή δεν πιστεύουμε σε μαγικές συνταγές προσπαθούμε να διακρίνουμε (ανακαλύψουμε) ποια είναι αυτή η «ξεχωριστή» δύναμη που κάνει εσένα να αντιμετωπίζεις αποτελεσματικά εκείνο το πρόβλημα που μπορεί να λυγίσει τον διπλανό σου.

Τα προβλήματα μπορούμε να τα «δούμε» με (τουλάχιστον) δύο διαφορετικές οπτικές.

Η πρώτη, λίγο μοιρολατρική θα την λέγαμε, είναι κάτι σαν αποδοχή αδυναμίας επίλυσής των ή συμβίωσης με αυτά. Σαν αποτέλεσμα η γκρίνια παρέα με τη μιζέρια εισβάλλουν και εγκαθίστανται στο σκεπτικό μας.

Στη συνέχεια «καθοδηγούν» τον τρόπο αντιμετώπισης του αύριο και ενίοτε τον διαμορφώνουν. Η αρνητική ενέργεια δηλώνει παρούσα στο κάθε επόμενο εύκολο ή δύσκολο που θα εμφανιστεί. Και βέβαια φροντίζει να θεωρεί ότι όλα από εδώ και πέρα χαρακτηρίζονται σαν δύσκολα – ακόμα και εκείνα που πριν δεν θα τους δίναμε σημασία. Η θεωρία του ντόμινο στην πλήρη εφαρμογή της!

Σύμφωνα με τη δεύτερη, περισσότερο ρεαλιστική θα την χαρακτηρίζαμε, το άτομο αρνείται να αποδεχτεί την ύπαρξη άλυτων προβλημάτων (εκτός κάποιων που αφορούν την υγεία του).

Με αυτή την εντολή καταχωρημένη στη σκέψη του αναζητά την αντιμετώπιση του προβλήματος – όχι απαραίτητα με την αυστηρή έννοια της επίλυσής του. Θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδεχτεί την δυνατότητα λύσης «μέρους» του προβλήματος υιοθετώντας για το υπόλοιπο, το άλυτο κομμάτι,  την «χρήση» τρόπων αδειάσματος των αρνητικών σκέψεων που αγνοούσε ή υποτιμούσε στο πριν. Για παράδειγμα, όσο και αν ακούγεται «λίγο», μια βόλτα στη θάλασσα μπορεί να αποδειχθεί και «πολύ» αλλά και καθόλου «προσωρινός» τρόπος εκτόνωσης ή αντιμετώπισης (των επιθυμιών που μετονομάσθηκαν  σε ανάγκες).

Και βέβαια σε μια σαν την παραπάνω σκέψη έρχεται πάλι ο εαυτός να μας αμφισβητήσει με ένα «Ποιος έχει τώρα όρεξη για βόλτες»; Έντονος ο φόβος της αλλαγής!

Προσωπικά ποτέ δεν γύρισα (από μια ανάλογη βόλτα) με χειρότερη διάθεση από αυτή που είχα πριν πάω…

Η τελευταία 10ετία της ζωής μας «απαίτησε» την ανατροπή σε πολλά από τα προηγούμενα (υποτιθέμενα) δεδομένα.

Δεν υποστηρίζουμε ότι οι σκέψεις μας είναι απαραίτητα και οι σωστές. Αυτό όμως για το οποίο είμαστε βέβαιοι είναι ότι αν προσπαθούμε σήμερα να ξεπεράσουμε την (σε όλες τις μορφές της) κρίση με τους τρόπους, τις μεθόδους και τα θέλω των προηγούμενων ετών θα αποτύχουμε.

Πρέπει να «διδαχτήκαμε» αρκετά ώστε να συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη (μιας νέας μορφής επανάσταση) η οποία μοιάζει ότι μπορεί να μας προσφέρει αφενός μια λύση για την αντιμετώπιση των νέων συνθηκών και αφετέρου μια περισσότερο «ανθρώπινη» παρουσία στο ταξίδι της ζωής μας.

Είναι κάποια μονοπάτια «ζωής» που δεν φρόντισαν να μας τα μάθουν..