Άρθρα

Γιατί η επιθετικότητα και η αδιαφορία έγιναν τόσο έντονες;

Χωρίς αμφιβολία αποτελεί χαρακτηριστικό της φύσης του ανθρώπου η αντίδρασή του στην εμφάνιση του διαφορετικού. Βέβαια ο βαθμός της αντίδρασης διαφοροποιείται ανάλογα με την ευρύτερη παιδεία του καθενός, με το πόσο πολύ «νέο» είναι το διαφορετικό, με το πόσο κοντά μας βρίσκεται, αλλά και με την προσωπικότητά μας.

Πράγματι βιώνοντας την «νέα» Ελλάδα, αυτή τη μετά το 2009, θα συναντήσουμε συμπεριφορές πολλών αποχρώσεων! Κάποιες δεν θα τις λέγαμε εντελώς καινούριες - η συχνότητα όμως της εμφάνισής τους ή / και η ένταση της  έκφρασής τους δεν μας ήταν και τόσο γνωστές.

Η περισσότερο ορατή έκφραση αυτής του νεοτερίστικου στυλ μας ίσως να είναι η εκνευριστική αδιαφορία ή / και η έντονη επιθετικότητα που βγάζουμε προς πρόσωπα ή καταστάσεις ανεξάρτητα αν το δικαιούνται ή όχι.

Οδηγώντας

Ευρισκόμενοι στο τιμόνι του αυτοκινήτου μας θα πρέπει να «θυμηθούμε» ότι ο οδηγός του προπορευόμενου αυτοκινήτου ΔΕΝ είναι αντίπαλος ούτε εχθρός μας. ΔΕΝ μας έχει βλάψει σε προσωπικό, οικογενειακό, φιλικό  ή επαγγελματικό επίπεδο. Επίσης ΔΕΝ έχει λιγότερα  δικαιώματα από εμάς στην χρήση των δρόμων.

Θα ήταν λοιπόν χρήσιμο να σταματήσουμε τις παράλογες και επικίνδυνες «απαιτήσεις». Ενίοτε αυτές  εκφράζονται με το να σταματάμε όπου μας βολεύει. Άλλοτε με το να οδηγούμε σύμφωνα με δικούς μας κανόνες κυκλοφορίας (όχι αυτούς του ΚΟΚ). Και βέβαια συχνά - πυκνά κάνοντας επίδειξη της γνώσης μας στα Γαλλικά του δρόμου όταν κάποιος «τολμήσει» να αναρωτηθεί γιατί δεν είναι αντιληπτό το αυτονόητο στην οδήγηση.

Η βόλτα με το σκύλο μας

Είναι από κάθε άποψη όμορφη η εικόνα της βόλτας συντροφιά με τον πιστό μας φίλο. Βέβαια πολύ στο ξαφνικά οι περισσότεροι τον «λατρέψαμε». Μέσα στη βιασύνη μας δεν πληροφορηθήκαμε σε πρώτο χρόνο για κάποια «πρέπει» που συνοδεύουν αυτή την βόλτα. Αλλά και στη συνέχεια δεν αντιληφθήκαμε ότι η μη τήρηση αυτών των πρέπει αναγκάζει τους υπόλοιπους περιπατητές (ανθρώπους και σκύλους) να κοιτούν περισσότερο κάτω, παρά μπροστά... Όμως «έτσι μας βολεύει».

Το «ανίκητο» εγώ

Βασικό χαρακτηριστικά της Δημοκρατίας - έστω και στη σημερινή της μορφή - είναι ο δημόσιος διάλογος. Εκεί συναντώνται οι διαφορετικές απόψεις. Ο λόγος και ο αντίλογος. Η τεκμηριωμένη άποψη - ανεξάρτητα αν θα συμφωνήσουμε με αυτήν.

Είναι ατυχές ότι άτομα που δυσκολεύονται να ακούσουν, διαβάσουν και «αντιληφθούν» την Ελληνική γλώσσα (δεν αναφερόμαστε σε αλλοδαπούς) ή που δεν είναι γνώστες του υπό συζήτηση θέματος, αλλά με φανερό τον «ξερολισμό» τους, χωρίς ίχνος αυτογνωσίας εκφράζουν «κάτι» που το ονομάζουν άποψη. Συχνά μάλιστα η ανυπαρξία «γήινης» άποψης συνοδεύεται και από τα άριστα Γαλλικά που λέγαμε πριν!

Σαν συμπέρασμα

Τελικά, ο καθένας διαλέγει τον τρόπο προστασίας του από παρόμοιες συμπεριφορές. Και βέβαια θα είναι εκείνος που θα του επιφέρει το μικρότερο δυνατό προσωπικό κόστος αλλά και θα του διασφαλίσει τη μικρότερη δυνατή έκθεση απέναντι σε συνανθρώπους του που «αποφάσισαν» να καταργήσουν βασικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς.

Η επιθετικότητα ή / και η αδιαφορία κάποιων (ολοένα και περισσότερων) είναι έντονη. Τόσο πολύ που «οδηγεί» τους υπόλοιπους  σε μια σταδιακή απομάκρυνση ή αποστασιοποίηση από το σύνολο με την ταυτόχρονη δημιουργία ενός (δικού τους) μικρόκοσμου. Είναι ένας τρόπος προάσπισης του εαυτού τους από τον ανά περίπτωση επιθετικό ή αδιάφορο έξω κόσμο. Αυτή και αν θα είναι «νέα» Ελλάδα!

Θα θέλαμε λοιπόν να «διευκρινίσουμε σε (δυστυχώς) αρκετούς το αυτονόητο» - και αυτό είναι ότι «ΔΕΝ αντιμετωπίζετε ΜΟΝΟ εσείς την εδώ και 9 χρόνια νέα κατάσταση της χώρας μας». Το πρόβλημα έχει αγγίξει σε διαφορετικό ίσως βαθμό αλλά όλους μας.

Όμως η αντιμετώπιση του προβλήματος ΔΕΝ βρίσκεται στον εκφυλισμό της παιδείας μας. 

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Τι μας έμαθε η Αρλέτα

Κατεβαίνοντας (αν ήσουν Βόρειος..) για την Πλάκα, κάπου στην Ακαδημίας άφηνες το λεωφορείο και συνέχιζες τη διαδρομή με το πεζό 2, δηλαδή με τα 2 ποδαράκια σου. Η αλλαγή του «μεταφορικού μέσου» ήταν το τελευταίο που σε ενδιέφερε προκειμένου να βρεθείς στην αγαπημένη σου μπουάτ! Και σε μια από αυτές θα συναντούσες την Αρλέτα!

Η Αρλέτα και η μπουάτ

Για τους νεότερους που δεν πρόλαβε η λέξη να τους συστηθεί, μπουάτ ήταν ο χώρος όπου ντυμένοι συνθέτες, τραγουδοποιοί και τραγουδιστές μάθαιναν σε επίσης ντυμένους νεολαίους (και όχι μόνο) το ότι η  ποιότητα στη μουσική δεν χρειάζεται να έχει «απέναντι» τη λιτότητα. Θαυμάσια μπορεί να συμπορεύεται.

 

Μπουατ. Αρλέτα. Πουλόπουλος

Το ποτό της εποχής λεγόταν βερμούτ, η μάρκα των τσιγάρων συνήθως  Άσσος ή Καρέλια, η παρέα ήταν πράγματι παρέα και με τις αισθήσεις σε επιφυλακή αφηνόσουν στο ταξίδεμα της Αρλέτας, της Χωματά, της Αστεριάδη, του Παππά, του Χατζή, του Νιόνιου και πόσων άλλων.

Το ταξίδι μπορεί να ήταν λιτό (για τα σημερινά δεδομένα) αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα «φορτωμένο» με ευαισθησία και ευγένεια. Μέσα από πολιτικούς, κοινωνικούς  και ερωτικούς στίχους, φεύγοντας έπαιρνες (ανά περίπτωση) υλικό για  σκέψη ή την ίδια την ιδέα του έρωτα (αν δεν την είχες ήδη γνωρίσει).

Μιλώντας για διαφορές

Ένα από τα «πολύ αλλιώς» του τότε με το τώρα είναι ότι δεν ήσουν στο τότε ετσιθελικά αποδέκτης απόψεων. Αντίθετα αναζητούσες ακούσματα – οδηγούς σε μια πορεία προσωπικής ανακάλυψης. Και αυτό σου προσέφεραν - την ευκαιρία - δυνατότητα για ένα αληθινό ταξίδι σε μια πραγματική (τότε) Ιθάκη.

Η Αρλέτα που από σήμερα ταξιδεύει σε ένα άγνωστο για εμάς προορισμό μέσα από την ιδιαιτερότητά της αλλά και τη μεγάλη παρέα της μας έμαθε να ξεχωρίζουμε την ευαισθησία από το δεν με ενδιαφέρει, το έμφυτο από το επίκτητο,  το αυθεντικό από το δήθεν, το ερωτικό κάλεσμα από την copy paste πρόκληση, το μυστήριο από το γνωστό, τον έρωτα από την βιτρίνα του.

Σε ευχαριστούμε!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το