Posts

Πανελλαδικές εξετάσεις. Πως θα είναι η επόμενη μέρα

Την Τρίτη  λοιπόν 18 Ιουλίου  λήγει και τυπικά η περίοδος για τις φετινές Πανελλαδικές  εξετάσεις.

Οι πρωταγωνιστές

Η σκέψη μας αρχίζει από τα παιδιά τα οποία κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις πιο δύσκολες εξετάσεις στο μέχρι τώρα της ζωής τους.  Τις χαρακτηρίζουμε δύσκολες γιατί έχουν ένα «ειδικό» βάρος για τη μελλοντική πορεία ζωής, αλλά και επειδή είναι οι πρώτες όπου έρχεσαι άμεσα αντιμέτωπος με την προσπάθειά σου εισπράττοντας – κατά κανόνα – το ανάλογο της προσπάθειας αντίτιμο.

Αποτελούν το «ξεκλείδωμα» της ηλικίας των 18 ετών για το πέρασμα σε μια «νέα» περίοδο ζωής. Μιας ζωής «πολύ άλλης»! Και το «άλλης» περιλαμβάνει όλους εκείνους που συμμετέχουν στο περιβάλλον σου. Ξαφνικά  γονείς, γνωστοί, φίλοι, ακόμα και έρωτες σε «βλέπουν» αλλιώς!

Ίσως είναι η μοναδική περίοδος της ζωής που μέσα σε δύο ή τρεις το πολύ μήνες αισθάνεσαι τόσο διαφορετικός. Και το «διαφορετικός» δεν το εισπράττεις μόνο όταν κοιτάζεσαι στον καθρέπτη.Έρχεται και από το νέο τρόπο που σε αντιμετωπίζουν και ο οποίος αναγκαστικά σου επιβάλλει την αναγνώρισή του διαφορετικού εαυτού σου. Εκείνου που κυκλοφορεί πλέον σε νέα «σαλόνια» ζωής.

Το περιβάλλον

Σειρά στο σκεπτικό μας παίρνουν οι γονείς. Προσωπικά έχω γνωρίσει ελάχιστους που δεν λατρεύουν τα πλάσματα που οι ίδιοι έφεραν στη ζωή! Οι συντριπτικά περισσότεροι των γνωστών μου προσπάθησαν και προσπαθούν για το καλύτερο των παιδιών τους. Άλλοι κατάφεραν να προσαρμόσουν το  «καλύτερο» στη σημερινή μετάφραση της λέξης. Δηλαδή να αποδεχτούν την εποχή, ανεξάρτητα αν συμφωνούν ή όχι με τη μορφή της. Άλλοι παρέμεινα σε  μια σταθερή διαχρονικά  αίσθηση για το τι σημαίνει η λέξη καλύτερο.

Σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν, το ρόλο του γονιού ούτε  τον σπούδασαν ούτε είχαν ποτέ την δυνατότητα πρόβας..

Η συνεισφορά τους στην εν λόγω προσπάθεια των παιδιών τους θα αναγνωριστεί ή όχι χρόνια μετά. Και τότε θα είναι έμπρακτα. Θα είναι πολύ δυνατή η φωνή των παιδιών που θα τους επιστρέψει ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κάπου εκεί στα τελειώματα της σκέψης μας για το μετά των πανελλαδικών εμφανίζονται οι καθηγητές. Είναι εκείνοι που σήμερα ονομάζονται από τα παιδιά  coach!

Σαν coach λοιπόν έπρεπε να έχουν τη γνώση, την ικανότητα της διαφορετικής προσέγγισης και επικοινωνίας, το «προσόν» να είναι συγχρόνως μακριά αλλά και κοντά. Να είναι ταυτόχρονα αποστασιοποιημένοι αλλά και ευαίσθητοι, να είναι μαζί αυστηροί και φιλικοί, να διαθέτουν υπομονή και βέβαια «Να αγαπάνε αυτό που κάνουν».

Ίσως όμως το πιο σημαντικά από όλα είναι να μη φοβούνται την «καλύτερη» έκδοσή τους στο μελλοντικό πρόσωπο ενός μαθητή τους.

Αν πετύχουμε αυτό το τελευταίο θα έχουμε κάνει πολύ σωστή δουλειά!

 

Συγχαρητήρια σε όλους που συμμετείχαν στο ξεκίνημα της νέας ζωής των παιδιών.

Καλό καλοκαίρι!

 

17 ΛΕΠΤΑ στο ΜΕΤΡΟ

Τόσο ακριβώς κράτησε η πρωινή διαδρομή του μετρό για να βρεθώ στο κέντρο της Αθήνας.

Με το που μπήκα, ω της τύχης μου, βρήκα μια “ωραία” θέση και (ως συνήθως) άρχισα να παρατηρώ το περιβάλλον!

Προσπαθώντας να ερμηνεύσω τη γλώσσα του σώματος που “έστελνε” ένα δείγμα 30 περίπου ατόμων (αν και δεν κράτησα “ακριβή” στατιστικά στοιχεία) θα μπορούσα να σας μεταφέρω την παρακάτω εικόνα.

Περίπου 10 άτομα ήταν καρφωμένα στο κινητό τους - άγνωστο το τι συγκεκριμένα έκαναν - εντελώς αποκομμένα από το περιβάλλον. Το κεφάλι τους σηκώθηκε – όπως και τα ίδια, όταν έφτασε στον εγκέφαλό τους μήνυμα από το αισθητήριο όργανο της ακοής τους ότι ΠΡΕΠΕΙ να κατέβουν.

Ένας ίδιος αριθμός ατόμων, απλά κοίταγε. Δεν ξέρω που ακριβώς και γιατί. Ήταν φανερό όμως ότι δεν παρατηρούσε κάτι συγκεκριμένο. Υπήρχε ένα απλανές βλέμμα γενικώς προς “κάποια ” κατεύθυνση.

Πέντε άτομα, τα υποτιθέμενα “ενεργά” του δείγματος, δεν ανήκαν στις προηγούμενες δύο κατηγορίες, αλλά αν έκανες “το λάθος” να τα κοιτάξεις χρειαζόντουσαν λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου για να απομακρύνουν “βίαια” τη ματιά τους από τα δικά σου που τόλμησαν (κατά τη άποψή τους) να εισβάλλουν διεκδικητικά στο είναι τους. Βέβαια, το τι διεκδικούσε (η ματιά σου) ασφαλώς ΔΕΝ κατάλαβα!

Δύο – τρεις κοπελιές χρησιμοποιούσαν για καθρέφτη το τζάμι του βαγονιού σε μια προσπάθεια να το ρωτήσουν αν αυτές ήταν οι πιο ωραίες! Δεν ξέρω τι τους απάντησε! Ένα κορίτσι διάβαζε ένα βιβλίο – ήταν το “πρωτότυπο” του θέματος! Ασφαλώς δε, κανείς δεν είχε την διάθεση να “ επικοινωνήσει” με κανέναν.

Και έμενε ένας παρατηρητής, εγώ, να αναρωτιέμαι αν έχω πράγματι ξυπνήσει και “μάθαινα” βιωματικά τον ορισμό της αποξένωσης και του χωρίς λύση προβληματισμού ή  “ζούσα” ένα βραδινό εφιαλτικό όνειρο!

Χωρίς καμία διάθεση αρνητικής κρητικής για τα 17 λεπτά του χρόνου των συνανθρώπων μου, η παρατήρηση με οδήγησε σε κάποια συμπεράσματα για τον μέσο “ κάτοικο” της χώρας μου.

Ένα άτομο αποκομμένο από το περιβάλλον, αναγκαστικά αντικοινωνικό, βυθισμένο σε προσωπικά προβλήματα που αδυνατεί να λύσει, χωρίς καμία διάθεση επικοινωνίας μια και είναι εμφανές ότι “λείπει” η ελπίδα και κατά συνέπεια άτομο “ εχθρικό” σε όποιον προσπαθεί να το προσεγγίσει- έστω με μια ματιά!

Έλειπε μόνο η πινακίδα « Μην ενοχλείτε την μοναξιά μου…»