Posts

Δημιουργώντας τις καλύτερες μέρες

Ναι λοιπόν «δεν είναι η ατμόσφαιρα που θα θέλαμε». Δεν είναι οι καλύτερες μέρες. Είναι τα χρόνια της αντίφασης, του γκρίζου, των πολλών αναπάντητων γιατί, του ψαλιδίσματος της ελπίδας και της έλλειψης οράματος.

Και βέβαια κανείς δεν ήθελε να ξεκινά ή να συνεχίζει την πορεία της ζωής του σε ένα τόσο ουδέτερο έως και εχθρικό προς τις επιθυμίες του περιβάλλον.

Τα νέα παιδιά δυσκολεύονται να «φωτογραφίσουν» στη σκέψη τους το αύριο. Οι μεγαλύτεροι «ακροβατούν» μεταξύ της ανάμνησης του «άνετου» χθες και της ανασφάλειας του άγνωστου αύριο. Ενώ οι ηλικιακά μεγάλοι «επαναστατούν» στην ιδέα ότι πρέπει να αποδεχτούν την αφαίρεση δεδομένων ζωής.

Και μέσα σε αυτήν την περιορισμένης ορατότητας σκέψη, πορεία ή απολογισμό, εσύ περιμένεις να καταλαγιάσει ο άνεμος, να καθαρίσει κάπως η ατμόσφαιρα ώστε να μπορέσεις, αν όχι να δεις καθαρά, έστω να διακρίνεις ή και να φανταστείς το καλύτερο αύριο.

Βρίσκεσαι καθισμένος με λιγοστά πια περισσεύματα ενέργειας στο μουράγιο της αναμονής μόνος - ουσιαστικά ξεχασμένος από το εξωτερικό περιβάλλον - με τις αρνητικές  σκέψεις να νικούν κατά κράτος τις θετικές.

Κάπου εδώ όμως χρειάζεται ο αντίλογος για να σου μεταφέρει το μήνυμα: «Μη το βάζεις κάτω».

Ξέρω αυτή η φωνή μπορεί να έρχεται από μακριά με αποτέλεσμα να μην ακούγεται δυνατά αλλά ούτε καθαρά. Μπορεί να αμφισβητείς την ύπαρξη ρεαλισμού στα επιχειρήματά της  ή η ίδια να μη σου μεταφέρει με πειστικό τρόπο αυτά που θέλει να σου πει.

Πρέπει να ενισχυθεί όμως και η ένταση και η επιχειρηματολογία της αλλά και η πειθώ της.

Και εφόσον αδυνατεί η ίδια να το κάνει σημαίνει ότι έχει φτάσει η στιγμή της δικής σου παρέμβασης. Είναι τώρα που πρέπει να θυμίσεις στο εαυτό σου ότι η νύχτα εναλλάσσεται με τη μέρα και αυτό δηλώνει μια «κυκλικότητα» στις φάσεις της ζωής. Αυτό συμβαίνει νομοτελειακά δηλαδή δεν γίνεται να «αφαιρεθεί» από τη ροή μιας διαδικασίας.

Εκείνο που μένει να βρεθεί είναι το πότε και το με ποιο τρόπο θα βιώσεις την «κίνηση του τροχού».

Αναζητώντας τη «νέα» μέρα το λάθος μας θα είναι να περιμένουμε από αυτή την αναβίωση κεκτημένων παλαιού επιπέδου ή οι νεότεροι να οραματίζονται το ταξίδι της ζωής τους σε ένα περιβάλλον αντίστοιχο με αυτό (που άκουσαν ότι υπήρχε) στα 90s έως και τα μισά της επόμενης δεκαετίας.

Εκείνα τα χρόνια (κατά τη δική μας άποψη) αποδείχτηκαν ψεύτικα ή και καταστροφικά από κάθε άποψη! Έγινε αλλοίωση του τρόπου ζωής σε οικονομικό, κοινωνικό, προσωπικό επίπεδο και βέβαια μετάλλαξη των ανθρώπινων σχέσεων (Μοναχικές πορείες πτωχευμένων συναισθηματικά ανθρώπων).

Και αυτή την αλλοίωση εμφανίζεται να είμαστε εμείς που πρέπει να διορθώσουμε μέσα από την αλλαγή της σκέψη μας και όχι περιμένοντας «δώρα» από το περιβάλλον. Η προηγούμενη άποψη ίσως να μη διαθέτει (όπως αρχικά ακούγεται) μόνο ένα «μακρινό» φιλοσοφικό ή ψυχολογικό υπόβαθρο αλλά σαν κίνηση να αποβλέπει σε ένα «κοντινό» ρεαλιστικό στόχο.

Είναι καλοκαίρι! Πάρτε ή αναζητείστε το ταίρι σας (όχι το «όποιο» συνοδευτικό..), σαλπάρετε για ένα νησί, ζήστε την αλήθεια σας εκεί (για όσο χρόνο μπορείτε) και υποσχεθείτε στους εαυτούς σας ότι μέσα από τη (Νέας μορφής επανάστασηδεν θα δώσετε εσείς τη λανθασμένη έννοια που θεωρήσαμε εμείς (οι μεγαλύτεροι) ότι βρίσκεται στις «καλύτερες μέρες».

Πασχαλινές διαδρομές της σκέψης..

Και έτσι όπως πλησιάζουμε προς τη μέρα «σύμβολο της ελπίδας» που φέρνει η ανάσταση ίσως θα πρέπει να αναλογιστούμε για την αιτία (και όχι την αφορμή) της σημερινής κρίσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ίσως έτσι συμβάλλουμε ενεργά στην επανεμφάνιση της ελπίδας!

Η μια άποψη θα ισχυριστεί ότι η οικονομική κρίση είναι «η ρίζα του κακού». Αυτή η γκρίνια, μιζέρια, μουντή ατμόσφαιρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία οφείλεται στη μείωση της κινητήριας δύναμης που προσφέρει το «χρήμα».

Κάπου απέναντι βρίσκεται ο αντίλογος! Αυτός διακρίνεται για τη δυνατή του μνήμη και καταφθάνει για να ρωτήσει.. Δηλαδή προ κρίσεως (δεκαετίες των 90s και 00s) ήσασταν χαρούμενοι και πραγματικά ευτυχισμένοι, ή μοιάζατε, νομίζατε, βγάζατε προς τα έξω ότι είστε; Για προσπαθήστε να θυμηθείτε..

Επειδή οι απόψεις δεν γεννιούνται για να μένουν στα συρτάρια και η ελευθερία της σκέψης δεν είναι πάντα (άμεσα ή έμμεσα) ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη,  ο γράφων υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση ήταν η αφορμή που αργά ή γρήγορα θα εμφανιζόταν για να μετοναμάσει την ατμόσφαιρα σε «μουντή».

Προηγήθηκε μια αιτία, η οποία εμφανίστηκε όταν το ΕΓΩ άρχισε να κοντράρει το ΕΜΕΙΣ, και εδραιώθηκε όταν το νίκησε κατά κράτος σε όλες τις διαστάσεις – συμπεριφορές της ζωής μας. Όταν η ποσότητα του ΕΓΩ επικράτησε της ποιότητας του ΕΜΕΙΣ. Όταν το όνομα της / του συντρόφου απέκτησε «υποκοριστικό»  τη λέξη αυτή / αυτός!

Τελικά ίσως η κρίση αρχίσει να χάνει τη δύναμη που ασκεί  πάνω μας αν αποφασίσουμε να μειώσουμε την εικονική δύναμη του ΕΓΩ συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την πραγματική δύναμη του ΕΜΕΙΣ!

 Ίσως..

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

17 ΛΕΠΤΑ στο ΜΕΤΡΟ

Τόσο ακριβώς κράτησε η πρωινή διαδρομή του μετρό για να βρεθώ στο κέντρο της Αθήνας.

Με το που μπήκα, ω της τύχης μου, βρήκα μια “ωραία” θέση και (ως συνήθως) άρχισα να παρατηρώ το περιβάλλον!

Προσπαθώντας να ερμηνεύσω τη γλώσσα του σώματος που “έστελνε” ένα δείγμα 30 περίπου ατόμων (αν και δεν κράτησα “ακριβή” στατιστικά στοιχεία) θα μπορούσα να σας μεταφέρω την παρακάτω εικόνα.

Περίπου 10 άτομα ήταν καρφωμένα στο κινητό τους - άγνωστο το τι συγκεκριμένα έκαναν - εντελώς αποκομμένα από το περιβάλλον. Το κεφάλι τους σηκώθηκε – όπως και τα ίδια, όταν έφτασε στον εγκέφαλό τους μήνυμα από το αισθητήριο όργανο της ακοής τους ότι ΠΡΕΠΕΙ να κατέβουν.

Ένας ίδιος αριθμός ατόμων, απλά κοίταγε. Δεν ξέρω που ακριβώς και γιατί. Ήταν φανερό όμως ότι δεν παρατηρούσε κάτι συγκεκριμένο. Υπήρχε ένα απλανές βλέμμα γενικώς προς “κάποια ” κατεύθυνση.

Πέντε άτομα, τα υποτιθέμενα “ενεργά” του δείγματος, δεν ανήκαν στις προηγούμενες δύο κατηγορίες, αλλά αν έκανες “το λάθος” να τα κοιτάξεις χρειαζόντουσαν λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου για να απομακρύνουν “βίαια” τη ματιά τους από τα δικά σου που τόλμησαν (κατά τη άποψή τους) να εισβάλλουν διεκδικητικά στο είναι τους. Βέβαια, το τι διεκδικούσε (η ματιά σου) ασφαλώς ΔΕΝ κατάλαβα!

Δύο – τρεις κοπελιές χρησιμοποιούσαν για καθρέφτη το τζάμι του βαγονιού σε μια προσπάθεια να το ρωτήσουν αν αυτές ήταν οι πιο ωραίες! Δεν ξέρω τι τους απάντησε! Ένα κορίτσι διάβαζε ένα βιβλίο – ήταν το “πρωτότυπο” του θέματος! Ασφαλώς δε, κανείς δεν είχε την διάθεση να “ επικοινωνήσει” με κανέναν.

Και έμενε ένας παρατηρητής, εγώ, να αναρωτιέμαι αν έχω πράγματι ξυπνήσει και “μάθαινα” βιωματικά τον ορισμό της αποξένωσης και του χωρίς λύση προβληματισμού ή  “ζούσα” ένα βραδινό εφιαλτικό όνειρο!

Χωρίς καμία διάθεση αρνητικής κρητικής για τα 17 λεπτά του χρόνου των συνανθρώπων μου, η παρατήρηση με οδήγησε σε κάποια συμπεράσματα για τον μέσο “ κάτοικο” της χώρας μου.

Ένα άτομο αποκομμένο από το περιβάλλον, αναγκαστικά αντικοινωνικό, βυθισμένο σε προσωπικά προβλήματα που αδυνατεί να λύσει, χωρίς καμία διάθεση επικοινωνίας μια και είναι εμφανές ότι “λείπει” η ελπίδα και κατά συνέπεια άτομο “ εχθρικό” σε όποιον προσπαθεί να το προσεγγίσει- έστω με μια ματιά!

Έλειπε μόνο η πινακίδα « Μην ενοχλείτε την μοναξιά μου…»