Posts

Προεκλογική ατμόσφαιρα με χιλιοφορεμένο άρωμα.

Πλησιάζουν λοιπόν οι εκλογές και να οι παροχές παρέα με τις ανεκπλήρωτες - τις περισσότερες φορές - υποσχέσεις. Εκείνη η προεκλογική ατμόσφαιρα που μας «καθιστά» στο ίδιο έργο θεατές για μια ακόμα φορά.

Είναι αυτή η ξαφνική ευαισθητοποίηση [..] των εκάστοτε κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία  (ή την αναζητούν) στο κατάλληλο (κατά την εκτίμησή τους) χρονικό διάστημα ώστε να «χαρεί» ο εν δυνάμει ψηφοφόρος τους και να «λειτουργήσει» όπως θα ήθελαν.

Όμως υπάρχουν φορές που το μέγεθος του θράσους αλλά και η υποτίμηση της σκέψης που απορρέει από το πρώτο «κουράζουν» .

Και σε αυτές τις περιπτώσεις η «κούραση» που προέρχεται από πολλούς (τους μεν , τους δε και τους παρα- δε)  δεν είναι προς όφελος αυτού /ων που την προκαλεί / ουν.

Κύριοι (στο σύνολό σας) μας θυμίζετε εκνευριστικά το χθες. Εμφανίζεστε να μην έχετε συνειδητοποιήσει το έχει συμβεί σε αυτόν τον τόπο και να ακολουθείτε εκείνες τις τακτικές που διαιωνίζουν τα λάθη!

Ξύλινοι λόγοι άνευ ουσιαστικού περιεχομένου. Αντιπαλότητες για να πούμε ότι «υπάρχουν¨.  Αποχή από την πραγματικότητα. Ωραιοποίηση δυσβάσταχτων καταστάσεων. Καμία θετική προοπτική. Κανένας σεβασμός σε αυτόν που θα σας εμπιστευτεί την αντιπροσώπευσή του.

Μήπως κάποτε να «καταλάβετε» τον πραγματικό ρόλο σας..

Μια αλήθεια που αφορά όλους μας.

Και να που το 2017 αρχίζει να θυμίζει το καλοκαίρι του 2015! Συζητήσεις για νέο Grexit, νέα πτώχευση της χώρας (εντός ή εκτός ευρώ), νέο νόμισμα, νέα μέτρα και νέα ψηφοφορία, νέο μνημόνιο, νέες εκλογές!

Γενικά λοιπόν καταιγισμός νέων (…) με άρωμα όμως ιδιαίτερα παλιό, αναχρονιστικό, παροπλισμένο, ξεπερασμένο, εκτός τόπου και χρόνου, και εκνευριστικά γνωστό.

Από τη μια, άτομα που (μοιάζει) να μην αντιλαμβάνονται που ζουν και σε ποιους απευθύνονται. Άτομα που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει “αυτοαναιρούμαι” ή τους είναι αδιάφορη η ύπαρξη της συγκεκριμένης λέξης. Άτομα με θλιβερά κενά μνήμης των λόγων τους. Άτομα “χαμένα” σε μια εικονική πραγματικότητα που απέχει έτη φωτός από το πραγματικό στίγμα. Άτομα που απλώς κινούνται χωρίς ίχνος προγραμματισμού..απλά κινούνται προς μια άγνωστη (μάλλον) και για τα ίδια κατεύθυνση.

Από την άλλη πλευρά του ποταμού, ξύλινα λόγια παρελθοντικής λογικής. Κάτι σαν “μάλωμα” ενός παιδιού για τις αταξίες που έκανε. Απλά κατηγορίες. Στόχευση στο τι έκανε ή δεν έκανε κάποιος, όχι στο τι ο ίδιος στη θέση του θα δρομολογούσε. Παντελής έλλειψη αναγνώρισης της ευθύνης ή συμμετοχής στην σημερινή κατάσταση. Καμία συγκεκριμένη πρόταση διαφυγής ή αλλαγής της πορείας. Κάτι σαν κριτική για την κριτική.

Χρόνια τώρα αυτό είναι το “παιχνίδι” πολιτικής με πρωταγωνιστές τις εκάστοτε ομάδες. Και πράγματι αυτό το show είχε απήχηση, κέρδισε πολλούς θεατές - υποστηρικτές. Άρεσε, εξυπηρετούσε, βόλευε (μεταφορικά και κυριολεκτικά).

Σήμερα, “διαφεύγει” ατυχώς από τις συμμετέχουσες στο “παιχνίδι” ομάδες η “ακριβής” θέση της χώρας (Ελλάδα). Εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τακτικές και συστήματα του παρελθόντος που αφορούσαν όμως μια άλλη Ελλάδα, σε μια άλλη εποχή, και σε ένα άλλο περιβάλλον.

Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να κατανοήσω τη λογική του αδιαφορώ, αγνοώ ή δεν αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα του “παρά πέντε”. Μου είναι εξωπραγματικό να αποδεχτώ ότι δεν είναι ευδιάκριτο σε κάποιους ότι βιώνουμε ίσως την πιο σημαντική περίοδο της μεταπολεμικής Ελλάδος. Ακόμα πιο εξωφρενικό μου φαντάζει ένας να αντιλαμβάνεται (την άκρως προβληματική) πραγματικότητα και να εθελοτυφλεί.

Εύχομαι ολόψυχα να ξυπνήσουμε ή αλλιώς να σταματήσουμε να έχουμε τα μάτια μας κλειστά (ενώ δεν κοιμόμαστε). Να αναγνωρίσουμε τη δυσμενέστατη (όχι μόνο οικονομικά) θέση μας. Να προγραμματίσουμε  ένα δρομολόγιο. Να δώσουμε τέλος σε κοντόφθαλμες μικροπολιτικές – έχουν τελειώσει αυτές οι εποχές. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι “άλλοι” δεν είναι αντίπαλοι. Να αντιληφθούμε ότι το “σημερινό” παιχνίδι δεν θα έχει νικητές και ηττημένους, παρά μόνο θλιβερά ηττημένους. Να συμφιλιωθούμε επιτέλους μεταξύ μας αλλά και με την αλήθεια.

Και αυτή η αλήθεια  αφορά ΟΛΟΥΣ μας.