Άρθρα

Ε καλά, αυτό είναι δεδομένο..

Και έρχεται λοιπόν ο άλλος και στη διάρκεια μιας συζήτησης (και με υπεροπτικό συνήθως ύφος) σου «πετάει» ένα «ε καλά, αυτό είναι δεδομένο». Και αυτό το δεδομένο μπορεί ανά περίπτωση να χρησιμοποιείται για να φωτογραφίσει την εικόνα της δουλειάς του, της σχέσης του, του status του – κάτι σαν διαιώνιση των σημερινών συνθηκών στο αύριο!

Μάλιστα! 

Μεταφράζοντας..

Αν θελήσουμε να δώσουμε μια «ελεύθερη μετάφραση» στη λέξη θα καταλήξουμε ότι αυτή προσδίδει στοιχεία «μονιμότητας» σε μια υπάρχουσα στο σήμερα κατάστασης.

Επομένως ο χρήστης του όρου είτε θεωρεί τον εαυτό του τόσο δυνατό, ισχυρό, έξυπνο ή μάγκα ώστε να μπορεί ξεπεράσει (θετικά για τον ίδιο) την οιαδήποτε αλλαγή συνθηκών του κοντινού ή μακρινού περιβάλλοντος, είτε έχει «διακρίνει» στον εαυτό του μαγικές ικανότητες ή μόνιμης «ιδανικής σχέσης» με την τύχη.

Η αυτογνωσία οδηγεί στο προσδιορισμό του στίγματός μας και αναμφίβολα είναι χρήσιμη (αν όχι απαραίτητη) για τα επόμενα βήματά μας μια και μας φέρνει στην επιφάνεια (μας αποκαλύπτει) τις πραγματικές μας δυνατότητες. Αυτή είναι η σειρά. Η πρώτη οδηγεί στη δεύτερη.

Αρκετοί αλλάζουν τη «φορά» της προηγούμενης σχέσης γιατί βρίσκουν «βολικό» να ξεκινήσουν από μια «αίσθηση» των δυνατοτήτων τους για να καταλήξουνε στην «ψευδαίσθηση» της δήθεν γνώσης του εαυτού τους και βέβαια αυτή η διαδικασία κατά κανόνα οδηγεί στην υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων.

 

Η γιγάντωση του εγώ..

Αυτή η γιγάντωση του εγώ ισοδυναμεί με την αφαίρεση της δύναμης των άλλων. Όμως αυτοί οι άλλοι (άτομα ή περιβάλλον) και ανεξάρτητα από το σημερινό τους profile δεν υπέγραψαν ποτέ συμβόλαιο αιώνιας διατήρησης της σημερινής συμπεριφοράς (εικόνας) τους.

Γενικότερα ο άνθρωπος αλλάζει και αυτό γιατί έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα ή γιατί κάποια στιγμή αισθάνεται ότι οι κόκκινες γραμμές του (τα όριά του) παραβιάζονται. Και είναι ελάχιστοι εκείνοι που δεν λειτουργούν έτσι.

Μόνο ο χρόνος ή η αφορμή αντίδρασης διαφέρουν ανά άτομο.

 

Κατάληξη

Αν αποδεχτούμε τα προηγούμενα και συγχρόνως θέλουμε να κυριολεκτούμε μάλλον θα καταλήξουμε στο ότι η λέξη δεδομένο έχει μια αυστηρά σημερινή μετάφραση. Αφορά και μόνο το τώρα.

Ας περιορίσουμε λοιπόν την χρήση της σε θεωρήματα, κανόνες και ασκήσεις της Οικονομίας, των Μαθηματικών, της Φυσικής και άλλων επιστημών όπου ακόμα και εκεί θα έπρεπε πάντα να λέμε θεωρούνται δεδομένα.

Η ανατροπή της τωρινής ψευδαίσθησης ύπαρξης δεδομένων δεν θα είναι και τόσο ευχάριστη για αυτόν που πίστεψε στο «ε καλά, αυτό είμαι δεδομένο».

Η χαμένη συλλογικότητα

Συλλογικότητα, γενικό καλό, παρέες, μια αληθινή ματιά στον διπλανό μας, διαφωνία, αντίδραση, διαφορετική πορεία..

Τι συμβαίνει; Που χάθηκαν όλα αυτά;

Η δεκαετία ‘90

Έχει χαρακτηριστεί η περίοδος της ανάπτυξης σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο για τον μέσο Έλληνα και μολονότι τα ’80s προϊδέαζαν για την συνέχεια το «μεγάλωμα» υπήρξε όχι μόνο έντονο αλλά και απότομο.

Οι αλλαγές όταν είναι σημαντικές και ταυτόχρονα βίαιες δεν προσφέρουν στα μέλη της κοινωνίας την χρονική πολυτέλεια της σταδιακής απορρόφησης αλλά ούτε και της ψύχραιμης αξιολόγησής τους

Γίναμε έξυπνοι, πλούσιοι, ξεχωριστοί και παντογνώστες ξαφνικά. Πολύ ξαφνικά!

Και βέβαια φτάνοντας σε αυτή την (εικονική όπως απεδείχθη αργότερα) πραγματικότητα ποιον έχεις ανάγκη εκτός του εαυτού σου; Κανένα!

Τα θεμέλια του εγώ και η αρχή του ατομικισμού είχαν εδραιωθεί.

Συνθέτουμε λοιπόν εμείς, οι ξεχωριστές (πλέον) μονάδες, σε εργασιακό, κοινωνικό ή και οικογενειακό περιβάλλον, παρέες (σύνολα) διαφορετικών ατόμων με στόχο όχι την ομαδική λειτουργία αλλά μέσα από την αυτοπροβολή μας στην απόσπαση του μεγαλύτερου μέρους του «διαθέσιμου» θαυμασμού!

20 χρόνια μετά

Ήταν τα τέλη των ’00 όταν η οικονομική κρίση ήρθε για να αποκαλύψει σε εμάς – τις ξεχωριστές μονάδες – το ποια είναι πάντα η επόμενη μέρα της εικονικής πραγματικότητας.

Και αυτή, η προς τα κάτω, διαφοροποίηση ήταν βίαιη και απότομη.

Είχε όμως και ένα πρόσθετο χαρακτηριστικό και αυτό ήταν ότι για πρώτη φορά (μεταπολεμικά) έπρεπε να βιώσεις εκείνη την πολύ επίπονη διαδικασία της απομυθοποιήσεις του εαυτού σου.

Είναι γνωστή η σε πολλά επίπεδα κατάρρευση του μέσου Έλληνα από το 2010 μέχρι σήμερα.

Η σημερινή παρουσία μας στην παρέα..

Μάλλον δεν υπάρχουν πια παρέες. Στη θέση τους εμφανίζονται αθροίσματα τραυματισμένων ατόμων με τις περισσότερες φορές αναγκαστική συμμετοχή σε μια πορεία που έχει ερήμην τους αποφασιστεί.

Αυτό το τελευταίο ατυχώς δείχνει την στην ουσία έλλειψη προσωπικών κριτηρίων επιλογής που ασφαλώς οδηγούν στην μαζικοποίηση της συμπεριφοράς.

Σαν αποτέλεσμα, στα μέλη αυτού του συνόλου – αγέλης κυριαρχεί η αδιαφορία για την κατάληξη της πορείας ή και η αδυναμία σκέψεων για μια προσπάθεια εκτροπής της.

Η συλλογικότητα ηττήθηκε αρχικά από τον ατομικισμό και στην συνέχεια από την απάθεια που προκάλεσε η κατάρρευσή του.

Αν δεχτούμε το μη αναστρέψιμο της κατάστασης  μάλλον μετατρέπουμε την κάθε επόμενη μέρα σε νοσταλγό της προηγούμενης. Είναι αυτό που θέλουμε;

Καλοκαιρινό ταξίδεμα της σκέψης

Ιούνιος λοιπόν! Αφήνουμε πίσω ένα δύσκολο χειμώνα και η σκέψη μεταφέρεται στους σχεδιασμούς για το Καλοκαιρινό ταξίδεμα..

Για τους περισσότερους μεγαλύτερη σημασία ίσως να μην έχει η διάρκεια ή το που των διακοπών αλλά το ότι αναφερόμαστε στο Ελληνικό καλοκαίρι! Εκείνο που πάντα κρατούσε τα σκήπτρα όλων των εποχών.

Στο χθες

Σαν παιδιά  η έννοιά του  ήταν συνυφασμένη με το παιχνίδι και την ανεμελιά. Σαν έφηβοι με την προσδοκία του έρωτα, και στο λίγο μετά μας με αιώνιους όρκους αγάπης!

Κάπου εκεί, στις αρχές της 10ετίας του 90, αυτή η εποχή κοντράρεται με την «πολυτέλεια» του εγώ μας. Έχουμε αποκτήσει μια ξαφνική δύναμη που χαρακτηρίζει  «εκνευριστικά» εγωιστικά συμπεριφορές, επιλογές, και σχέσεις.

Αυτό το υπερεγώ απομακρύνει τη λογική του εμείς σε  επίπεδο: επαγγελματικό, οικογενειακό, παρέας, ή συντροφιάς.

Δεν είναι ότι τα προηγούμενα «στοιχεία» του περιβάλλοντος ξαφνικά χάθηκαν. Υπάρχουν, αλλά θεωρούνται πλήρως ελεγχόμενα από το εγώ μας. Αυτό αποφασίζει τα πάντα ρωτώντας στην ουσία τον εαυτό του. Βέβαια ο υποτιθέμενος διάλογος, το ψεύτικο χαμόγελο και η ευτυχία της βιτρίνας πρέπει να υπάρχει.

«Αποφάσισα λοιπόν να πάμε - έχει ενδιαφέρον το «αποφάσισα να πάμε»,  στο τάδε νησί, με ουκ ολίγες παρέες, για 20 μέρες. Θα έχω την ευκαιρία να κάνω την επίδειξή μου σε πολλά. Στη δουλειά που έχω, στα λεφτά που βγάζω, στο αυτοκίνητο που κυκλοφορώ, στη γυναίκα που με συνοδεύει, στο ξενοδοχείο που μένω και στο πως ο αστακός είναι το μόνο φαγητό που εσχάτως μπορώ να φάω!

Και ξέρετε κάτι; Όλα αυτά ΕΓΩ! Δεν έχω ανάγκη κανένα και καμία. Και μη με ζορίζετε και πολύ γιατί εύκολα αλλάζω δουλειά, νησί, αυτοκίνητο, σύντροφο, και  παρέες».

Αν δεν το καταλάβατε σας το ξαναλέω. Αυτός είμαι ΕΓΩ!

Επιστροφή στο τώρα

Και μετά από αυτές τις «αξέχαστες» περιόδους  να'μαστε στο σήμερα με  το μέσο Έλληνα να προσπαθεί να βρει το στίγμα του σε μονοπάτια πρωτόγνωρα για τα βιώματά του, αλλά ίσως και για αυτή ακόμα τη φαντασία του.

Θα μπορούσαμε να το πούμε «αναγκαστική προσγείωση». Ξαφνικά το καλοκαίρι  εμφανίζεται με το ρόλο της ανάμνησης. Και αυτή η θύμηση πηγαίνει σε εποχές πριν τα 90’s. Τότε που τα καλοκαίρια ήταν η μοναδική εποχή του χρόνου. Όταν οι εννιά μήνες του χρόνου υπήρχαν για να τονίζουν το πόσο σημαντικοί είναι οι άλλοι τρεις. Οι καλοκαιρινοί! 

Το  χρόνο δεν μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω. Και αυτό δεν εξαρτάται από τη μάρκα του ρολογιού μας. Μπορούμε όμως να πάρουμε από το χέρι τη σκέψη μας και να ταξιδέψουμε στο χθες μας. Να κάνουμε στάσεις σε όλες εκείνες τις εποχές που θα χαρακτηρίζαμε σημαντικές και να προσπαθήσουμε να τις «κρίνουμε» με τα σημερινά μας φίλτρα. Αυτά που αποκτήσαμε μετά την προσεδάφισή μας!

Ίσως – ελπίζω όχι πολύ αργά – καταλάβουμε το «μύθο» που κτίστηκε γύρω από το εγώ. Θέλω να πιστεύω ότι καταλάβαμε την ομορφιά της γήινης πραγματικότητας, τη διαφορά της με την εικονική, αλλά και το προσωρινό του χαρακτήρα της δεύτερης.

Εύχομαι το φετινό Καλοκαιρινό ταξίδεμα να «σφραγιστεί» με το εμείς σε μια προσπάθειά μας για ένα καλύτερο αύριο: οικογενειακό, φιλικό, συντροφικό, ή επαγγελματικό!

 

Πασχαλινές διαδρομές της σκέψης..

Και έτσι όπως πλησιάζουμε προς τη μέρα «σύμβολο της ελπίδας» που φέρνει η ανάσταση ίσως θα πρέπει να αναλογιστούμε για την αιτία (και όχι την αφορμή) της σημερινής κρίσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ίσως έτσι συμβάλλουμε ενεργά στην επανεμφάνιση της ελπίδας!

Η μια άποψη θα ισχυριστεί ότι η οικονομική κρίση είναι «η ρίζα του κακού». Αυτή η γκρίνια, μιζέρια, μουντή ατμόσφαιρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία οφείλεται στη μείωση της κινητήριας δύναμης που προσφέρει το «χρήμα».

Κάπου απέναντι βρίσκεται ο αντίλογος! Αυτός διακρίνεται για τη δυνατή του μνήμη και καταφθάνει για να ρωτήσει.. Δηλαδή προ κρίσεως (δεκαετίες των 90s και 00s) ήσασταν χαρούμενοι και πραγματικά ευτυχισμένοι, ή μοιάζατε, νομίζατε, βγάζατε προς τα έξω ότι είστε; Για προσπαθήστε να θυμηθείτε..

Επειδή οι απόψεις δεν γεννιούνται για να μένουν στα συρτάρια και η ελευθερία της σκέψης δεν είναι πάντα (άμεσα ή έμμεσα) ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη,  ο γράφων υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση ήταν η αφορμή που αργά ή γρήγορα θα εμφανιζόταν για να μετοναμάσει την ατμόσφαιρα σε «μουντή».

Προηγήθηκε μια αιτία, η οποία εμφανίστηκε όταν το ΕΓΩ άρχισε να κοντράρει το ΕΜΕΙΣ, και εδραιώθηκε όταν το νίκησε κατά κράτος σε όλες τις διαστάσεις – συμπεριφορές της ζωής μας. Όταν η ποσότητα του ΕΓΩ επικράτησε της ποιότητας του ΕΜΕΙΣ. Όταν το όνομα της / του συντρόφου απέκτησε «υποκοριστικό»  τη λέξη αυτή / αυτός!

Τελικά ίσως η κρίση αρχίσει να χάνει τη δύναμη που ασκεί  πάνω μας αν αποφασίσουμε να μειώσουμε την εικονική δύναμη του ΕΓΩ συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την πραγματική δύναμη του ΕΜΕΙΣ!

 Ίσως..

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το