Άρθρα

Πρέπει! Πόσο έντεχνα χρησιμοποιούμε τη λέξη σε λάθος θέση.

Πρέπει. Μια λέξη που συχνά στο λόγο μας τη χρησιμοποιούμε με μια απαγορευτική έννοια. Κάτι σαν «εντολή» που αποκλείει κάποια συνέχεια. Πόσες φορές έχουμε πει «πρέπει να φύγω».

Πρέπει να…

Κοιτώντας λίγο πιο βαθιά στο μέσα μας και θέλοντας να είμαστε περισσότερο ειλικρινείς με τον εαυτό μας ίσως ανακαλύψουμε ότι εσκεμμένα ή όχι, χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη σε λάθος «θέση» σε αυτό που θέλουμε να πούμε.

Δεν μπορεί μια πρόταση να ξεκινάει με το «Πρέπει να..». Αυτή η έννοια δεν προηγείται μιας σκέψης. Έπεται μιας επιθυμίας ή μιας απόφασης. Πίσω της «κρύβει» πάντα ένα «θέλω». Έρχεται δηλαδή σαν εκείνο το «μέσο» που θα υλοποιήσει το θέλω μας.

Για παράδειγμα, μοιάζει σαν απόκρυψη της πραγματικότητας όταν λέμε  ένα σκέτο «Πρέπει να φύγω». Αν είχαμε τη διάθεση μιας περισσότερο ειλικρινούς έκφρασης θα λέγαμε « Θέλω να είμαι κάπου αλλού, γι αυτό πρέπει να φύγω».

Θέλω να…

Τις περισσότερες φορές, η τάση για δικαιολογία, αναβλητικότητα, απόκρυψη ή φόβο, δίνει στη λέξη μια αόρατη απαγορευτική δύναμη για την επόμενη κίνηση. Εμφανίζεται σαν ένας άγραφος κανόνας δράσης  - στην πραγματικότητα αδράνειας.

Αναρωτιέμαι όμως η υιοθέτηση του πρέπει χωρίς την παραδοχή του λόγου που προηγείται αν μας βοηθάει στην πραγμάτωση των αληθινών επιθυμιών μας.

Έχω την αίσθηση ότι απλά μας προσφέρει ένα «βόλεμα». Και αν αυτό το βόλεμα είναι η επιδίωξη μας, τότε  - αν και πάλι αναληθές για εμάς και τους άλλους – πετυχαίνουμε αυτό που θέλαμε.

Είναι όμως πάντα αυτό το «ελεύθερο» θέλω μας; Ή είναι ένα διαμορφωμένο «θέλω» από τα «πρέπει» που εσκεμμένα τα βάλαμε στην πρώτη σειρά;

Ελευθερία και απολογισμός

Αν το παραπάνω πλαίσιο δεν ξεφεύγει από το αντίστοιχο που λειτουργούμε οι περισσότεροι από εμάς, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε για το πως ακριβώς καταλαβαίνουμε την «ελευθερία» στη ζωή μας. Πρόκειται για ελευθερία βασισμένη στα πρέπει ή για ελευθερία επιλογών που η υλοποίησή τους οδηγεί στα ανάλογα πρέπει.

Και αυτό το ερώτημα θα κληθούμε να απαντήσουμε στον απολογισμό της ζωής μας. Και ξέρετε ο απολογισμός δεν προσφέρει την «παρέμβαση» στο χθες.

2017 ~ Βοηθώντας το καλύτερο να μας πλησιάσει..

Απολογισμός

Οι τελευταίες μέρες της κάθε χρονιάς συνήθως σου βγάζουν την ανάγκη για καταγραφή του τι έγινε στη διάρκειά της. Μια αναφορά στα πεπραγμένα μιας περιόδου που σε πολύ λίγο χρόνο θα ανήκει στο παρελθόν μας.

Δεν νομίζω ότι μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα της εποχής έχει ενδιαφέρον να αναφερθούμε στο τρόπο που μας αντιμετώπισαν οι έχοντες (από εμάς..) την εξουσία, εντός και εκτός συνόρων. Πιστεύω ότι είναι αρκετά ορατό για τους  περισσότερους!

Ένας απολογισμός των διαπροσωπικών σχέσεων στο μικρο περιβάλλον του καθενός μας μοιάζει (για εμένα) να έχει μεγαλύτερη χρησιμότητα.

Δεν είμαι κοινωνικός αναλυτής ούτε ψυχολόγος για να μπορώ να εντοπίσω το τι κρύβεται πίσω από το “ψάχνουμε να βρούμε εχθρούς” και μάλιστα στο κοντινό ή και δοκιμασμένο μέσα στο χρόνο περιβάλλον! Όμως με εντυπωσιάζει αλλά συγχρόνως με λυπεί το γεγονός ότι αυτή η προσπάθεια κερδίζει συνεχώς οπαδούς.

Κάπου κοντά με το προηγούμενο βρέθηκε και η ανάγκη για την διαιώνιση της παλιάς συνήθειάς του ξερολισμού! Προσπαθώ χρόνια να πείσω τον εγκέφαλό μου να αποδεχτεί (όχι να καταλάβει) την ύπαρξη αυτής της συνήθειας, αλλά εις μάτην. Αρνείται πεισματικά να “ομολογήσει”  ότι τόσοι υπεράνθρωποι, σοφοί και παντογνώστες κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας!

Και ενώ πλημυρίσαμε από σοφία αναζητείται μετά μανίας η ύπαρξη της κοινής λογικής. Δηλαδή η συζήτηση πέραν από τα “αυτονόητα”. Βέβαια η μετάφραση της λέξης “αυτονόητα” σπανίζει στα σύγχρονα “προσωπικά” λεξικά.

Δείξαμε βιασύνη σε πολλά. Ασφαλώς και στα συμπεράσματά μας σχετικά με καταστάσεις ή με συμπεριφορές άλλων ανθρώπων. Πάντα η κριτική, και ιδιαίτερα η αρνητική, είναι κάτι εύκολο. Ας κατεβάσουμε λίγο ταχύτητα στις σκέψεις μας. Ας προσφέρουμε τη δυνατότητα στην κρίση μας πριν αποφανθεί να ακούσει τουλάχιστον δύο πλευρές. Ίσως καταλάβει τότε κάτι διαφορετικό από ότι της υπαγόρευε το προηγούμενό της “μονόπλευρο” πόρισμα.

Προσμονή

Αισθάνομαι την ανάγκη να μας παρακαλέσω να σταματήσουμε να “τραυματίζουμε” τους εαυτούς μας. Δεν θα μπορέσουμε με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα απίστευτα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Ας χαιρετίσουμε την έντονα ανταγωνιστική “βιτρίνα” μας, προϊόν προηγούμενων 10ετιών. Δεν πουλάει πια.

Ευχή

Να έχουμε μια χρονιά γεμάτη υγεία, πραγματική αγάπη και καθαρή σκέψη!! Την άκρη πάντα μπορούμε να τη βρούμε..