Άρθρα

Ο σπουργίτης που θέλησε να βαπτιστεί αετός

Υπάρχει μια λέξη που λέγεται υπέρβαση. Στο κυνήγι για την κατάκτησή της μεσολαβεί μια άλλη που ακούει στο όνομα  παρότρυνση.  Και αυτή η τελευταία πηγάζει από το μέσα σου ή/και με τη βοήθεια αυτών που συνθέτουν το περιβάλλον σου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο σπουργίτης θέλησε να ονειρευτεί τη «μεταμόρφωσή» του σε αετό!

Το μέσα

Ένα από τα πιο συμπαθητικά (για εμένα) πουλιά είναι και ο σπουργίτης. Το μήκος του είναι μόλις 15 εκ. και το μέσο άνοιγμα φτερών του 25 εκ.

Ας υποθέσουμε ότι θέλει να καλύψει μια απόσταση πιο γρήγορα από ότι στο πριν του. Και το θέλει υπερβολικά!

Είναι μια υπέρβαση γι αυτόν.

Προσπαθώντας να ξεπεράσει τα «δεδομένα» του σκέφτεται τον τρόπο.

Μέσα στο πολύ του θέλω του «φαντάζεται» ότι τα φτερά του θα μπορούσαν να ανοίξουν περισσότερο. Ονειρεύεται το εαυτό του χρυσαετό, που οι φτερούγες του ανοιγμένες φτάνουν και ξεπερνούν τα 2 μέτρα.

Προσπαθεί γιατί θέλει πολύ την υπέρβαση, αλλά κάποια στιγμή «παραδέχεται» ότι άλλο το «θέλω» και άλλο το «μπορώ».

Κάπου εκεί, η από το μέσα του παρότρυνση που έφτασε ή και ξεπέρασε τα όρια της φαντασίωσης, παραχωρεί τη θέση της στην πραγματικότητα.

Με λύπη του παραδέχεται ότι τα δεδομένα είναι ανίκητα.

Μένει στη μοναδική «πραγματική» δυνατότητα που έχει. Και αυτή είναι να κουνάει τα φτερά του όσο πιο γρήγορα μπορεί.

Εξουθενωμένος διαπιστώνει ότι το «παραπάνω» που κέρδισε δεν ήταν αυτό που ονειρευόταν.

Το περιβάλλον

Δεν ξέρω που βασίζονται, σε ρεαλιστικό επίπεδο, οι γενικές «συνταγές» του στυλ «Έλα εσύ μπορείς».

Ναι, αυτές οι «φωνές» προς κάποιο άπιαστο – αδύνατο στόχο (τις περισσότερες φορές) έχουν ένα υπόβαθρο θετικής συμμετοχής στην υπέρβαση του άλλου.

Εμφανίζεται όμως ένα μεγάλο «αλλά».

Μήπως όταν φτάσει η ώρα της απομυθοποίησης, ο σπουργίτης που λέγαμε, θα αισθανθεί «μικρότερος» απ΄ότι στην πραγματικότητα είναι;

Μήπως αρχίσει να κατηγορεί τον εαυτό του για τα «υπερβολικά» όνειρά του;

Κλείνοντας

Δεν υπάρχει ωραιότερο στη ζωή από την φιλοδοξία, από την προσπάθεια για το παραπάνω, από την υπέρβαση.

Τίποτα πιο σημαντικό από το «πιστεύω πως μπορώ». Και ναι, άπειρες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Αρκεί αυτό το «μπορώ» να μην βρίσκεται στο νησί της ουτοπίας.

Στην τελευταία περίπτωση καιροφυλακτεί μια άλλη λέξη. Και αυτή λέγεται απογοήτευση.

Ο σπουργίτης θα έχει πάντα άνοιγμα φτερών 25 εκ. και ο χρυασαετός 2 μέτρα.

Πασχαλινές διαδρομές της σκέψης..

Και έτσι όπως πλησιάζουμε προς τη μέρα «σύμβολο της ελπίδας» που φέρνει η ανάσταση ίσως θα πρέπει να αναλογιστούμε για την αιτία (και όχι την αφορμή) της σημερινής κρίσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ίσως έτσι συμβάλλουμε ενεργά στην επανεμφάνιση της ελπίδας!

Η μια άποψη θα ισχυριστεί ότι η οικονομική κρίση είναι «η ρίζα του κακού». Αυτή η γκρίνια, μιζέρια, μουντή ατμόσφαιρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία οφείλεται στη μείωση της κινητήριας δύναμης που προσφέρει το «χρήμα».

Κάπου απέναντι βρίσκεται ο αντίλογος! Αυτός διακρίνεται για τη δυνατή του μνήμη και καταφθάνει για να ρωτήσει.. Δηλαδή προ κρίσεως (δεκαετίες των 90s και 00s) ήσασταν χαρούμενοι και πραγματικά ευτυχισμένοι, ή μοιάζατε, νομίζατε, βγάζατε προς τα έξω ότι είστε; Για προσπαθήστε να θυμηθείτε..

Επειδή οι απόψεις δεν γεννιούνται για να μένουν στα συρτάρια και η ελευθερία της σκέψης δεν είναι πάντα (άμεσα ή έμμεσα) ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη,  ο γράφων υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση ήταν η αφορμή που αργά ή γρήγορα θα εμφανιζόταν για να μετοναμάσει την ατμόσφαιρα σε «μουντή».

Προηγήθηκε μια αιτία, η οποία εμφανίστηκε όταν το ΕΓΩ άρχισε να κοντράρει το ΕΜΕΙΣ, και εδραιώθηκε όταν το νίκησε κατά κράτος σε όλες τις διαστάσεις – συμπεριφορές της ζωής μας. Όταν η ποσότητα του ΕΓΩ επικράτησε της ποιότητας του ΕΜΕΙΣ. Όταν το όνομα της / του συντρόφου απέκτησε «υποκοριστικό»  τη λέξη αυτή / αυτός!

Τελικά ίσως η κρίση αρχίσει να χάνει τη δύναμη που ασκεί  πάνω μας αν αποφασίσουμε να μειώσουμε την εικονική δύναμη του ΕΓΩ συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την πραγματική δύναμη του ΕΜΕΙΣ!

 Ίσως..

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το