Posts

Η παρουσία μας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Μόδα, συνήθεια, ανάγκη ή κάτι άλλο;

Σε έκανα tag! Τι postαρισμα ήταν αυτό; ..το έκανα αμέσως share. Σε είδα στο αεροδρόμιο! Έλα τώρα μην είσαι τόσο αυστηρός όταν γράφεις! Σερφάρω! Φανταστική φωτογραφία! Κοίτα τι ανέβασα! Μπες inbox. Είστε πανέμορφοι! Κομματάρα! Στου στέλνω στο messenger. Μου τέλειωσαν τα δεδομένα.

Περιγραφές που θυμίζουν τον εκφυλισμό της Ελληνικής γλώσσας, μια αόρατη παρακολούθηση των κινήσεων μας, το τέλος της έννοιας του προσωπικού (ιδιωτικού) χώρου, μια απίστευτη αρμονία [..] στις σχέσεις, και βέβαια τη σαφή προτίμηση της εξ’ αποστάσεως επικοινωνίας.

Και μέσα σε αυτό το «νέο» πλαίσιο που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις κινούμαστε καθημερινά, αν όχι όλοι - οι πολύ περισσότεροι.

Ξεπερνώντας την «μαγική» δυνατότητα ορισμένων να κατακρίνουν άλλους για την πολύωρη παρουσία τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ενώ οι ίδιοι δεν «είναι μέσα» οι σκέψεις μας προχωρούν στους ποικίλους λόγους που μας οδηγούν σε αυτό το μοντέλο «κοινωνικότητας».

Ευτυχώς λοιπόν μπορώ να επιλέγω και κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να:

  1. Βρίσκομαι σε μια περίοδο (ελπίζω όχι μεγάλη) όπου η αυτοεκτίμησή μου «ακροβατεί» και καταφεύγω σε με μια εικονική πραγματικότητα στην προσπάθειά μου να την ισορροπήσωΊσως ο τρόπος που διάλεξα (του να εμφανίζομαι αλλιώς) να μην είναι ο καλύτερος. Αλλά δεν αυτοαποκαλούμαι ο «πάντα» σωστός.
  2. Προσπαθώ να εκδικηθώ ή να ξεπεράσω πρόσωπα και καταστάσεις μέσα από την λογική του «πολύ». Ναι, πολύ βγαίνω, ταξιδεύω, χαμογελάω. Αλλά δεν αρκούμαι στην ικανοποίηση της επιλογής μου αλλά αντλώ μεγαλύτερη αν εσύ τα βλέπεις. Ενδεχομένως δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η αυτόφωτη δύναμη είναι απείρως μεγαλύτερη της ετερόφωτης.
  3. Βιώνω (αναγκαστική) μοναξιά. Ναι έχω βρεθεί σε αυτή την αρνητική (εφόσον δεν την έχω επιλέξει) κατάσταση και αναζητώ τον τρόπο να δηλώσω ότι είμαι εδώ – υπάρχω, μπορώ. Σας χρειάζομαι και με χρειάζεστε. Πολλοί λένε ότι μην περιμένεις να σου κτυπήσουν την πόρτα. Βγες έξω για να τους συναντήσεις. Όμως εγώ μπορεί να μην έχω ακόμα διακρίνει ποιας μορφής «αντάμωμα» μου αρέσει – το εξ’ αποστάσεως ή αυτό της φυσικής παρουσίας.
  4. Θέλω να τραβάω την προσοχή των άλλων. Θεωρούν ότι «αγγίζω» τα όρια της ναρκισσιστικής συμπεριφοράς και δεν με πολύ ενδιαφέρουν τα συναισθήματα των άλλων. Μόνο τα δικά μου θέλω να είναι μια χαρά μέσα από το «θαυμασμό» που προκαλώ στους άλλους. Ανεβάζω λοιπόν οτιδήποτε πραγματικό ή φτιαχτό θα με «προβάλλει» στα μάτια σας! Ξέρετε όμως κάτι στα 10 εγωκεντρικά άτομα η πραγματική  ναρκισσιστική διαταραχή θα βρίσκεται σε ένα, άντε δύο. Θα μπορούσαν να υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που να αιτιολογούν την ανάγκη ενός ανθρώπου σε κάποια φάση της ζωής του να θέλει τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα πάνω του.
  5. Με ψάχνω στο σήμερα. Είμαι σε μια ηλικία που δεν έχω προλάβει να «φιλτράρω» τον καταιγισμό αντιφατικών μηνυμάτων που δέχομαι ώστε να «φωτογραφήσω» την ταυτότητά μου ή ανήκω στους μεγαλύτερους και προσπαθώ να προσεδαφιστώ βίαια στα νέα δεδομένα που προκάλεσε η απότομη (πρώην) απογείωσή μου. Ανεβάζω, διαγράφω, tagαρω, κάνω share, με παρουσιάζω και ελπίζω κάποια στιγμή ότι θα με βρω. Η διαδικασία εντοπισμού του στίγματος μου κατά τη διάρκεια της ηλικιακής ωρίμανσης ή στην περίπτωση αφομοίωσης ανατροπών ζωής δεν είναι ούτε εύκολη αλλά ούτε σύντομη.
  6. Μου αρέσει να μοιράζομαι. Υπάρχουν «καταστάσεις» που δίνουν ξεχωριστό ενδιαφέρον στη ζωή μου. Κάτι σαν φωτογραφίες στιγμών από τα ταξιδέματά μου με διαφορετικό όνομα η καθεμιά στη λεζάντα της. Μπορεί να λέγεται συμπάθεια, αγάπη, έρωτας, πάθος για μεταφορά γνώσης – εμπειριών, για γνωστοποίηση συναισθημάτων που γεννήθηκαν από ένα τραγούδι, ένα νησί. μια βόλτα στη θάλασσα ή από ένα πρόσωπο. Δικά μου όλα τα προηγούμενα και κανείς δεν μπορεί να τα οικειοποιηθεί. Μπορεί όμως να τα πληροφορηθεί. Ίσως του προσφέρουν μια οπτική που δεν είχε προηγούμενα σκεφτεί.

Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις ασφαλώς δεν μπορούμε να ξέρουμε για τον καθένα μας ξεχωριστά ποιος είναι ο λόγος για την παρουσία και το σερφάρισμά μας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Μπορεί κάποιος από τους παραπάνω. Ίσως αρκετοί από αυτούς. Ενδεχομένως κάποιος άλλος.

Ανεξάρτητα όμως από το ποιος είναι (o λόγος) αν είχε δυνατότητα να εκφραστεί θα απαιτούσε από εκείνους που με ευκολία ασκούν αρνητική κριτική (Η εξ’ αποστάσεως σοφία) το σεβασμό της ύπαρξής του.

Γιατί σου «βγαίνει» να γράφεις τις σκέψεις σου.

Φαίνεται ότι ο θόρυβος των πλήκτρων της γραφομηχανής σε «κούρασε» και εδώ και χρόνια έβαλες στη θέση τους μια οθόνη και με τα δάκτυλα σε ένα πληκτρολόγιο – μια άλλη έκδοση πιανίστα  - αρχίζεις να μεταφέρεις σκέψεις.

Αυτές οι σκέψεις! Μοιάζουν με μια μπερδεμένη συνύπαρξη τριών φάσεων της ζωής!

Κάπου εκεί - μέσα στην απεραντοσύνη της λειτουργίας του εγκεφάλου - κατοικεί το χθες που αρνείται φυσικά να πει «δεν υπήρξα», το σήμερα που γεμάτο γκρίνια σου δηλώνει παρόν θυμίζοντάς σου ότι «βρισκόμαστε στο τώρα» και το αύριο να σου φωνάζει «κάνε κάτι» για να κερδίσω τον τίτλο του καλύτερου στον αγώνα με το παρελθόν.

Ωραία όλα αυτά θα πει κάποιος! Αλλά είναι ανάγκη οι σκέψεις σου να γίνουν γραμμές ενός κειμένου;

Έχοντας τη διάθεση να «αποκαλύψεις» τι ακριβώς συντελείται στον εσωτερικό σου κόσμο και σου δημιουργεί αυτή την επιθυμία αβίαστα θα αναφέρεις την ύπαρξη συναισθημάτων που είτε εμπλουτίζουν ή ενίοτε τραυματίζουν το διάβα σου.

Είναι μια φωνή «κρυμμένη»  στο βαθύ μέσα σου που κατάφερε να βγει στην επιφάνεια εκπληρώνοντας έτσι την ανεξέλεγκτη επιθυμίας της για να ακουστεί.

Θέλει να μεταφέρει εμπειρίες, παραλήψεις, λάθη, απογοητεύσεις, εκνευρισμό, αίσθηση αδικίας, χαρά, ευτυχία, φαντασίωση, αγάπη, πάθος, έρωτα, προβληματισμούς, ανεκπλήρωτες επιθυμίες αλλά και όνειρα.

Στο ρόλο του ενορχηστρωτή όλων των προηγούμενων συναισθημάτων ή καταστάσεων συνήθως εναλλάσσονται (αν και όχι σπάνια συνυπάρχουν) η αγάπη και η ανάγκη έκφρασης.

Η δεύτερη είναι εκνευριστικά αποκαλυπτική στα πολλά θέλω της και παίρνοντας από το χέρι την πρώτη τα θέλω γίνονται πολύ περισσότερα. Όλα όμως έχουν «μπροστά» τους τη λέξη «μοιράζομαι».