Άρθρα

Αντάμωμα

Τον ρώτησαν αν είχε γνωρίσει την αγάπη.

 

Έντυσε με περίσσια υπεροψία το χαμόγελό του

και απάντησε.

Ε ναι, πολλές φορές!

 

Τόσα πολλά ανταμώματα;

«Έμοιαζε  να θεωρεί τον εαυτό  του ταξιδεμένο. Κάτι σαν τυχερό.»

 Μίλησέ μας για τα διαφορετικά της πρόσωπα.

 

Στο κάθε όνομα, στο κάθε πρόσωπο και κάτι καινούριο.

Ένα νέο συναίσθημα, μια νέα ανακάλυψη, μια νέα αγάπη!

 

Πως να του πεις ότι την αγάπη την συναντάς μόνο μέσα σε τρία ή έξι γράμματα.

Ότι είναι εκεί που μαζεύονται όλα τα καινούρια, όλα τα όνειρα,

όλα τα πρόσωπα, όλα τα ταξιδέματα!

 

Εκεί που δεν προλαβαίνουν να μιλήσουν τα θέλω σου.

Εκεί που το «φτάνει» δεν υπάρχει.

Εκεί που η μοναδικότητα καταργεί τη σύγκριση.

 

«Κάποια στιγμή θα έφευγε έχοντας γνωρίσει τόσα λίγα στα πολλά του…»

 

ΜΑΝ

 

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Είναι πολλά αυτά που μας άφησε!

Μου λες τα μάτια σου να μην  τα αγαπώ..

Έφυγε. ‘Έτσι χωρίς θόρυβο. Όπως ακριβώς το προφίλ του που ποτέ δεν θέλησε να «ξεπεράσει» την ησυχία.

Τι μας αφήνει

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και αυτό γιατί σίγουρα κάτι σπουδαίο θα ξεχάσεις από αυτά που μας «γνώρισε». Και αυτά είναι πολλά.

Ασφαλώς η συμβολή του στο (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) μεγάλωμά μας δεν περιορίζονται στα τραγούδια του που μας έκαναν να αγαπήσουμε, να ερωτευθούμε, να αισθανθούμε, να ταξιδέψουμε και να προβληματιστούμε.

Σε κάθε του εμφάνιση μας μάθαινε την ομορφιά  που υπάρχει όταν απουσιάζει η υπερβολή, την γοητεία της ταπεινότητας, το ότι η προσωπικότητα δεν σχετίζεται με τη «φασαρία», το πόσο σπουδαίος είσαι (και για πάντα θα είσαι) μέσα από την «αληθινή» δουλειά σου.

Εμείς τι ακριβώς κάνουμε

Ο καθένας μας και μια ανάρτηση με ένα από τα πολλά υπέροχα τραγούδια του και δυο λόγια να τη συνοδεύουν.

Αναρωτιέμαι πόσο ειλικρινείς είμαστε; Μήπως δημιουργούμε ένα «υπερβολικό» θόρυβο που ποτέ δεν του άρεσε. Μήπως η ευαισθητοποίησή μας κρατήσει πολύ λίγο και κάτι τέτοιο δεν θα ταιριάζει την διαχρονική αξία του. Μήπως παρασυρόμαστε για μια ακόμα φορά από το «πλήθος» παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο Λαυρέντης μέσα από τα τραγούδια του πάντα αναφερόταν σε «μοναδικές» καταστάσεις, όχι ομαδοποιημένες (copy paste) συμπεριφορές.

Εύχομαι το σκεπτικό μου να είναι λανθασμένο και ο σπουδαίος Λαυρέντης Μαχαιρίτσας να μείνει  πάντα στη μνήμη μας σαν εκείνος ο ρομαντικός καλλιτέχνης που «απαγόρευσε» στην καρδιά μας να δεχτεί το «μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ» και μας εξήγησε και το γιατί «μα αυτά τα μάτια όπου χαθώ και όπου βρεθώ, τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου».

Γεια σου πολύ αγαπημένε μου Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Δεν θα σε ξεχάσουμε γιατί απλά εξακολουθούμε να είμαστε άνθρωποι..

Το φευγιό του καλοκαιριού

Και να ‘μαστε λοιπόν αντιμέτωποι με το φευγιό εκείνης της εποχής που δεν διαπραγματεύεται την πρώτη θέση στις προτιμήσεις μας. Ένα ακόμα καλοκαίρι μας αφήνει δίνοντας όμως την υπόσχεση της επιστροφής του. Δεν μας λέει αντίο - για κάποιους αυτό σημαίνει αποχωρισμός. Χρόνο μας προσφέρει για να  αισθανθούμε την (προσωρινή) έλλειψή του.

Τι μας αφήνει το πέρασμά του.

Ένα από τα πολλά μοναδικά αυτής της εποχής είναι ότι κάθε χρονιά βρίσκει εκείνο το «κάτι» για να το χαρακτηρίσει. Να του δώσει εκείνη την «εικόνα» που αρνείσαι να ξεχάσεις. Δεν είναι το που βρέθηκες ή για το για πόσες μέρες. Είναι το ίδιο το καλοκαίρι.

Μέσα σε αυτή τη λέξη συνήθως συναντάς τη θάλασσα, το νησί, τις διακοπές της σκέψης από τα προβλήματα, την ηρεμία, την αίσθηση της ελευθερίας, τα συναισθήματα, τις εικόνες, τον έρωτα και πόσα άλλα.

Είναι πολλές οι «καταστάσεις» που κατάφεραν να εισχωρήσουν στην έννοιά του και άλλες τόσες που θα τις ανακαλύψεις στα δύσκολα χειμωνιάτικα βράδια που συνήθως προσπαθείς να βάλεις σε κάποια «τάξη» τις σκέψεις και τα θέλω σου.

Και μετά το φευγιό του, τι;

Δεν είναι εύκολο (στην πράξη) να νιώθεις το καλοκαίρι μέσα σου τις υπόλοιπες τρεις εποχές του χρόνου. Αυτό δεν σχετίζεται με την ομορφιά των εποχών που μπορούν να απολαύσουν οι αισθήσεις σου. Περισσότερο «αγγίζει» τα συναισθήματα – και για πολλά από αυτά δεν  έχουν βρεθεί οι κατάλληλες λέξεις για να τα περιγράψουν.

Αυτό το τελευταίο είναι εκείνο που διατηρεί ζεστή τη σκέψη μας στα κρύα βράδια που θα έλθουν. Ίσως μπροστά μας να είναι οι εποχές της αναθεώρησης της σκέψης μας. Μπορεί να είναι η περίοδος των αποφάσεων για ένα καλύτερο (για εμάς) αύριο. Ενδεχομένως μας προσφέρεται ο χρόνος του ξεκαθαρίσματος των πραγματικών δικών μας θέλω από τα δήθεν δικά μας. Ακόμα μπορεί η περίοδος που έρχεται να είναι εκείνη που χρειάζεται η λογικής μας (μετά τα βιώματα του καλοκαιριού) προκειμένου να διαπραγματευτεί την παραχώρηση μεγαλύτερου «κομματιού» της στο συναίσθημα.

Κλείνοντας

Τα καλοκαίρια θα είναι πάντα εδώ για να τα ζήσουμε, να τα ονειρευτούμε, να τα αναπολήσουμε ή να τα φανταστούμε. Αυτό που εμείς θα πρέπει να «δουλέψουμε» με εμάς είναι το πως δεν θα «σπαταλάμε» τη μοναδικότητα αυτής της εποχής ακολουθώντας κατά βήμα αποκλειστικά και μόνο τα προστάγματα της λογικής μας.

Καλό σχεδιασμό για το επόμενο..

Γιατί έπρεπε..

Και έτσι - δίχως λόγια - πέρασαν μέσα μου τα πρέπει..

Μια σιωπηλή εντολή που της έλειπε και το γιατί και το για ποιον.

Όμως έπρεπε..

Έπρεπε να αποκτήσεις ολοένα και περισσότερα..

Και αυτά τα περισσότερα δεν τα έβρισκες εκεί έξω ελεύθερα

όπως τη μαγεία της αγάπης, το πάθος του έρωτα, τον ήχο του κύματος ή τη θέα του ήλιου όταν αποφάσιζε να ξεκουραστεί

ήταν πάντα φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια, ήταν προϊόν..

Κάποια, πράγματι τα ζητούσε το  μέσα μου για να προσφέρεις στην επόμενη μέρα εκείνο το καλύτερο που έλλειπε από την προηγούμενη

αυτά όμως ήταν τα λίγα..

Όλα τα υπόλοιπα σου έκλεψαν πολλούς χειμώνες για να σου φανερώσουν το πραγματικό λίγο τους.

Όμως η εντολή έλεγε έπρεπε..

ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ…

Ας ξεχάσουμε για λίγο τα Οικονομικά (αν και πάντα με κάποια έννοια εμφανίζονται μπροστά μας) και ας προσπαθήσουμε να χαθούμε σε εκείνα τα μονοπάτια που οδηγούν στο αντάμωμα με την ευτυχία.

Ασφαλώς ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία στη λέξη και "την ψάχνει" σύμφωνα με την προσωπική του μετάφραση επιλέγοντας του "κατάλληλους" άλλους που θα  συμμετέχουν στην αναζήτηση της Ιθάκης του.

Η δική μας αποκωδικοποίηση  ΔΕΝ ταυτίζει την έννοια της ευτυχίας με την ανάλωση της ζωής σε ένα συνεχές τρέξιμο που οδηγεί(;;) στην απόκτηση (υλικών) αγαθών. Κάτι τέτοιο επιβάλλεται από το περιβάλλον μέσα από τις επιρροές του Marketing το οποίο ΔΕΝ περιορίζεται στην προώθηση αγαθών, αλλά προχωράει και στον τρόπο προώθησης του μοντέλου της (για τη δική του αντίληψη) όμορφης ζωής!

Για εμάς, ευτυχία είναι ένα σύνολο στιγμών που σχετίζονται με την ύπαρξη αυτοεκτίμησης, φίλων, ελεύθερου χρόνου, προσωπικής επιτυχίας, αγάπης, έρωτα, και πάθους σε ότι το “αξίζει”.

Το video του μουσικού κομματιού “Solo insieme saremo felici” μας θυμίζει κάποιες στιγμές που ΔΕΝ πρέπει (σύμφωνα με την δική μας λογική) να απουσιάζουν από το ημερολόγιο της ζωής μας.

Ασφαλώς ΔΕΝ είναι εύκολο να “ανακαλύψουμε” όλα τα συστατικά της λέξης και αθροίζοντάς τα να βιώσουμε την έννοιά της. Μπορούμε όμως να μην επιτρέψουμε στην κάθε στιγμή απλά να "περάσει" χωρίς να της “κλέψουμε” το περισσότερο που μπορούμε.

Ποτέ και τίποτα δεν διαρκεί αιώνια.  Στιγμές ζωής υπάρχουν!

Ας μη τις χάνουμε…

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το