Άρθρα

Επίλογος ενός καλοκαιριού.

Δεν με τρομάζει το φευγιό σου.

Το αντίο ακούγεται σαν αποχωρισμός,

μα αυτή η λέξη δε βγήκε από τα χείλη σου.

Ένα  γεια σου μόνο με άγγιξε

έτσι για να αφήσει μια υπόσχεση επιστροφής.

 

Δεν με φοβίζει ο χρόνος ούτε η απόσταση.

Μέσα στα χρώματα της θύμησής σου το γκρι

ποτέ δεν είχε το ανάστημα της παρουσίας.

Στο βλέμμα σου ζωγραφίζεις τη σιγουριά εκείνου του μοναδικού έρωτα,

Ποιος στη μετέφερε τόσο πειστικά;

 

(ΜΑΝ)

Γιατί έπρεπε..

Και έτσι - δίχως λόγια - πέρασαν μέσα μου τα πρέπει..

Μια σιωπηλή εντολή που της έλειπε και το γιατί και το για ποιον.

Όμως έπρεπε..

Έπρεπε να αποκτήσεις ολοένα και περισσότερα..

Και αυτά τα περισσότερα δεν τα έβρισκες εκεί έξω ελεύθερα

όπως τη μαγεία της αγάπης, το πάθος του έρωτα, τον ήχο του κύματος ή τη θέα του ήλιου όταν αποφάσιζε να ξεκουραστεί

ήταν πάντα φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια, ήταν προϊόν..

Κάποια, πράγματι τα ζητούσε το  μέσα μου για να προσφέρεις στην επόμενη μέρα εκείνο το καλύτερο που έλλειπε από την προηγούμενη

αυτά όμως ήταν τα λίγα..

Όλα τα υπόλοιπα σου έκλεψαν πολλούς χειμώνες για να σου φανερώσουν το πραγματικό λίγο τους.

Όμως η εντολή έλεγε έπρεπε..

Η «σκέψη» του καθηγητή δεν αφοπλίζεται

Όταν ξεκίναγες τα πρώτα σου βήματα στη διδασκαλία είχες ένα «όραμα». Και αυτό ήταν να μεταφέρεις γνώση. Όχι για να αισθανθείς εσύ πιο «δυνατός» αλλά για να κάνεις του άλλους πιο δυνατούς από εσένα. Ασφαλώς αναφερόμαστε όχι στη φυσική δύναμη αλλά στη δύναμη της γνώσης.

Είχες όρεξη, κέφι και μεράκι. Η ατμόσφαιρα σε «βοηθούσε» αφενός με την επικαιρότητά της (δεκαετίες μετά τα ‘80s) αλλά και με ότι ακόμα δεν είχε αποφασίσει να σε αφοπλίσει πλήρως.

Ο οπλισμός του καθηγητή έχει τουλάχιστον δύο έννοιες.

Η πρώτη σχετίζεται με το κατά πόσο η εκάστοτε «λογική» καθιστά ουσιαστικά «ορατό» τον ρόλο του στην τάξη αλλά και με τις δυνατότητες που του παρέχει για να τον διατηρεί και να τον υπενθυμίζει σε όσους τους διαφεύγει! Η δεύτερη έρχεται από τη ατμόσφαιρα που σου προσφέρει ή όχι παραδείγματα – κάτι σαν σημεία αναφοράς - για να «εμπλουτίσεις» με στοιχεία από τον πραγματικό κόσμο τη γνώση που θέλεις να μεταφέρεις.

Σταδιακά, έντεχνα (έως και καλλιτεχνικά) σου αφαίρεσαν τη δυνατότητα του διακριτού ρόλου μέσα στην τάξη. Αργότερα, και φθάνοντας ειδικά στο σήμερα, το περιβάλλον σου προσφέρει μόνο αρνητικά σημεία αναφοράς (παραδειγμάτων) τα οποία ατυχώς αφορούν σχεδόν το σύνολο της παρουσίας  του ατόμου στην «οργανωμένη» κοινωνία του σήμερα!

Έχετε σκεφτεί ότι ο καθηγητής μπαίνοντας στην τάξη (τα δύσκολα πρέπει ενός καθηγητή) προσπαθεί να περιγράψει τον κόσμο μεταφέροντας σκέψεις, ιδέες, αρχές, αξίες αλλά και την πραγματικότητα της καθημερινότητας..Λίγο «περίεργη»  δεν μοιάζει αυτή η περιγραφή..

Είναι πολύ δύσκολο (έως αδύνατο) για μια μη ηγετική φυσιογνωμία να μπορέσει να περάσει ένα όραμα στους νέους χωρίς σημεία αναφοράς. Χωρίς να λέει « για παράδειγμα..ή όπως είδατε...ή όπως διαβάσατε»

Αποτελεί  την ακραία μορφή του αυτονόητου και είναι σίγουρα εκνευριστικός πλεονασμός να πούμε ότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας (και όχι μόνο) δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο θετικής αναφοράς.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι  «δείχνοντας» την άσχημη εικόνα αιτιολογείς την προσπάθεια να φανταστείς την όμορφη. Δεν μπορείς όμως να περιγράφεις στα μάτια ενός παιδιού ένα καλύτερο αύριο βασιζόμενος μόνο στο «θα μπορούσε να..». Χρειάζεται και «επαφή» με την καθημερινότητα του - αν αναφέρεσαι μόνο στον Άρη δεν είσαι και τόσο πειστικός - και αυτή (η γήινη πραγματικότητα) δεν στο επιτρέπει καθόλου μια και σου έχει εξαφανίσει το «όπλο» της θετικής αναφοράς.

Η σύγχρονη «λογική» σου έδεσε..

αρκετά τα χεράκια ώστε να μπορείς να συμμετέχεις στη διαμόρφωση χαρακτήρων που θα ονειρεύονται  και θα αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο (καλλιεργείται στο σχολείο η κριτική σκέψη;). Σου άφησαν βέβαια μια μεθοδολογία «παπαγαλισμού» με μοναδικό σκοπό να προετοιμάζεις άτομα για  να περάσουν στο πανεπιστήμιο. Αυτό είναι το εύκολο. Αύριο αυτό θα στο κάνουν και τα «ρομπότ»!

Οι αγαπημένοι μου Μπλε περιγράφουν μέσα από τη φωνή της εκπληκτικής Georgia στο τραγούδι τους πιάνω φωτιά μια διαδρομή από το ΄70 μέχρι το ΄00. Σκέψου να φτάνανε στο σήμερα..

Αγαπητή σύγχρονη λογική το να οδηγήσεις την οπτική της μάζας προς την κατεύθυνση που επιθυμείς αφαιρώντας το όπλο της ορθολογικής σκέψης μπορεί να το πετύχεις.

Να αφοπλίσεις όμως τη «σκέψη» του καθηγητή από το να μεταφέρει ιδέες..δεν μπορείς.

Η μεταφορά ιδεών είναι κάτι σαν τον έρωτα..και ούτε αυτός ελέγχεται!

ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ…

Ας ξεχάσουμε για λίγο τα Οικονομικά (αν και πάντα με κάποια έννοια εμφανίζονται μπροστά μας) και ας προσπαθήσουμε να χαθούμε σε εκείνα τα μονοπάτια που οδηγούν στο αντάμωμα με την ευτυχία.

Ασφαλώς ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία στη λέξη και "την ψάχνει" σύμφωνα με την προσωπική του μετάφραση επιλέγοντας του "κατάλληλους" άλλους που θα  συμμετέχουν στην αναζήτηση της Ιθάκης του.

Η δική μας αποκωδικοποίηση  ΔΕΝ ταυτίζει την έννοια της ευτυχίας με την ανάλωση της ζωής σε ένα συνεχές τρέξιμο που οδηγεί(;;) στην απόκτηση (υλικών) αγαθών. Κάτι τέτοιο επιβάλλεται από το περιβάλλον μέσα από τις επιρροές του Marketing το οποίο ΔΕΝ περιορίζεται στην προώθηση αγαθών, αλλά προχωράει και στον τρόπο προώθησης του μοντέλου της (για τη δική του αντίληψη) όμορφης ζωής!

Για εμάς, ευτυχία είναι ένα σύνολο στιγμών που σχετίζονται με την ύπαρξη αυτοεκτίμησης, φίλων, ελεύθερου χρόνου, προσωπικής επιτυχίας, αγάπης, έρωτα, και πάθους σε ότι το “αξίζει”.

Το video του μουσικού κομματιού “Solo insieme saremo felici” μας θυμίζει κάποιες στιγμές που ΔΕΝ πρέπει (σύμφωνα με την δική μας λογική) να απουσιάζουν από το ημερολόγιο της ζωής μας.

Ασφαλώς ΔΕΝ είναι εύκολο να “ανακαλύψουμε” όλα τα συστατικά της λέξης και αθροίζοντάς τα να βιώσουμε την έννοιά της. Μπορούμε όμως να μην επιτρέψουμε στην κάθε στιγμή απλά να "περάσει" χωρίς να της “κλέψουμε” το περισσότερο που μπορούμε.

Ποτέ και τίποτα δεν διαρκεί αιώνια.  Στιγμές ζωής υπάρχουν!

Ας μη τις χάνουμε…

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το