οικονομική κρίση

Τα «μονοπάτια» που μας οδήγησαν στην οικονομική κρίση του 2009 (Γ’ μέρος - Η προσπάθεια ανοικοδόμησης της οικονομίας)

Και όπως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν έτσι και η εικονική χρυσή 10ετία (1998-2008)  χάθηκε, μάλλον δια παντός,  με ένα θορυβώδες σπάσιμο της φούσκας που η «κάλπικη» λάμψη της  δημιούργησε.

Φθάνουμε λοιπόν στο 2010 για να αρχίσουν τα μνημόνια, τα προγράμματα στήριξης, το ΔΝΤ, και η επιτήρηση της οικονομίας! Κάποιοι θεωρούν ότι ήταν αναπόφευκτο μια και δεν υπήρχαν πλέον πρόθυμα κεφάλαια να δανείσουν τη χώρα με μη απαγορευτικά επιτόκια. Άλλοι θα ισχυριστούν ότι με τον κατάλληλο προγραμματισμό της οικονομικής πολιτικής θα μπορούσαμε να έχουμε  «ξεφύγει» των μνημονίων. Πάντα υπάρχουν πολλές απόψεις.

Ανεξάρτητα από τα αν ακολουθήσαμε το σωστό ή όχι «μονοπάτι», οδηγώντας πλέον το όχημα της Ελλάδας μέσα στη συγκεκριμένη διαδρομή που επιλέξαμε, αποφασίσαμε (μεταξύ πολλών άλλων..) να πρωτοτυπήσουμε ιδιαίτερα! Συγκεκριμένα, στα επόμενα χρόνια οι λέξεις: διαπραγμάτευση, κόκκινες γραμμές, συμφωνία, κ.ά. χρησιμοποιούνται με διαφορετική (..) από τη γνωστή τους έννοια!

Στόχος όμως ήταν και είναι (..) με τις ωραίες υπογραφές μας επί των μνημονίων, των «συμφωνητικών» εκχώρησης δημόσιας περιουσίας ή στην καλύτερη περίπτωση υποθήκευσης δημόσιου πλούτου, να βγάλουμε την οικονομία από την βαθειά ύφεση, δηλαδή να επιστρέψουμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Θαυμάσια! Και πως γίνεται αυτό; Εύκολα!

Θα πρέπει λοιπόν..

Να τονώσουμε τη ζήτηση η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγής, άρα σε μείωση της ανεργίας, επομένως σε αύξηση του εισοδήματος και να η νέα αύξηση της ζήτησης και να πήρε μπρος η τελματωμένη οικονομία!

Να δώσουμε κίνητρα για προσέλκυση επενδύσεων οι οποίες θα αυξήσουν τις θέσεις απασχόληση, άρα το εισόδημα, τη ζήτηση και να πάλι που πήραμε μπρος.

Αλλά υπάρχει και..

Το κράτος! Πως θα φτιάξει τον (μονίμως) ελλειμματικό προϋπολογισμό του;

Πανεύκολα! Αυξάνοντας τα έσοδα! Κύρια πηγή οι φόροι, μια και η επιχειρηματική του δραστηριότητα δεν «φημίζεται» για σημαντικές αποδόσεις. Και ασφαλώς τι το πιο εύκολο να φορολογείς τα νόμιμα εισοδήματα! Τα άλλα εισοδήματα που φοροδιαφεύγουν; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα...

Βέβαια στον κρατικό προϋπολογισμό υπάρχει και ένα σκέλος που λέγεται έξοδα! Μήπως να κοιτάξουμε και προς αυτήν την πλευρά; Ίσως ο εδώ και χρόνια διογκωμένος δημόσιος τομέας χρειάζεται κούρεμα, αντί του συνεχιζόμενου κουρέματος του ήδη πενιχρού μέσου εισοδήματος των πολιτών;

Λες να φοβόμαστε μήπως μειωθεί η ιδιαίτερα υψηλή παραγωγικότητά του (!) και το επίσης υψηλό επίπεδο υπηρεσιών που προσφέρει μέσα από την άριστη οργάνωση του η οποία μεταξύ άλλων οδήγησε και στην ολική εξάλειψη της γραφειοκρατίας;

Καλή η θεωρία..Όμως..

Είναι πράγματι δύσκολο να διακρίνουμε ποια είναι η πραγματική προσπάθεια που γίνεται προς μια έστω από τις παραπάνω οικονομικές λογικές. Ή όπως επιβάλλεται, προς το συνδυασμό τους που θα οδηγούσε τη χώρα μας στη έξοδο από την ύφεση.

Δεν βλέπουμε την περίφημη αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, τον εκσυγχρονισμό του, και την αύξηση της παραγωγικότητάς του.

Δεν υπάρχει εισροή στα κρατικά ταμεία φόρων από εισοδήματα που διέφυγαν σε φορολογικούς παραδείσους.

Δεν αντιλαμβανόμαστε την παροχή κινήτρων για αύξηση των επενδύσεων. Για την ακρίβεια παρατηρούμε τη συνεχιζόμενη παροχή αντι-κινήτρων.

Δεν προγραμματίζεται καμία κίνηση που θα οδηγούσε σε αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει!

Δεν γνωρίζουμε βάσει ποιου οικονομικού μοντέλου η συνεχιζόμενη μείωση του νόμιμου εισοδήματος μπορεί να οδηγήσει μια χώρα στην ανάπτυξη.

Το μόνο ορατό επίτευγμα της προσπάθειας (..) ανοικοδόμησης είναι η φτωχοποίηση ενός λαού που «οδηγήθηκε» σε μια τεχνητή απογείωση για να «εκτεθεί» λίγα μόλις χρόνια μετά σε μια ελεύθερη πτώση..

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *