συνεργασία

Γιατί μας φοβίζει η λέξη συνεργασία

Υπάρχουν πράγματι το τελευταίο διάστημα στοιχεία - ενδείξεις που δημιουργούν την αίσθηση ότι «κάτι» αλλάζει στην οικονομική πορεία της Ελλάδας. Ενδεικτικά να αναφέρουμε το πολύ γρήγορο και κυρίως το χωρίς «φωνές» κλείσιμο σε τεχνικό επίπεδο της συμφωνίας με τους θεσμούς, την επιτυχημένη ανταλλαγή ομολόγων του PSI με νέα ομόλογα, την αποκλιμάκωση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων που έφθασαν τα επίπεδα του 2009, τις θετικές δηλώσεις – εκτιμήσεις που προέρχονται από το εξωτερικό, και βέβαια τη σύντομη έλευση του 2018 χρονιάς ορόσημο για τη χώρα μια και το καλοκαίρι αναμένεται η έξοδός της από τα μνημόνια.

Η λέξη αισιοδοξία – ξεχασμένη εδώ και 10 χρόνια – αρχίζει να εμφανίζεται στη σκέψη του μέσου Έλληνα που αισθάνεται τη χώρα του μετά από την πρωτόγνωρη περιπέτεια που βίωσε να περνάει σε περίοδο «ανοικοδόμησης».

Σε περιβάλλον ανοικοδόμησης

Σε αυτή την προσπάθεια «κτισίματος» της νέας (από πολλές απόψεις) Ελλάδας εκείνο που σίγουρα δεν λείπει είναι το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα. Είναι κάτι που πάντα υπήρχε αλλά λειτουργούσε μέσα από ένα πρίσμα κοντόφθαλμης λογικής. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Συνταγές όπως «σήμερα του τα παίρνω και δεν με νοιάζει για το αύριο» ή «άσε μωρέ που θα κάνω δουλειά με αυτόν» θα πρέπει να  μείνουν στο χρονοντούλαπο του χθες.

Σκέψεις υπάρχουν, συζητήσεις γίνονται, σχέδια (επί χάρτου) καταστρώνονται, κάποια - έστω και δειλά - μπαίνουν σε στάδιο υλοποίησης. Μοιάζει να είμαστε παρατεταγμένοι στη αφετηρία περιμένοντας την εκκίνηση.

Η πατροπαράδοτη αντιπαλότητα

Και ατυχώς - αν και βρισκόμαστε ακόμα σε συζητήσεις– ξεπροβάλλει αργά το φάντασμα της αντιπαλότητας, της ζήλειας, της χαιρεκακίας, και της άνευ λόγου αντιπάθειας για την ιδέα του διπλανού. Αυτό το χαρακτηριστικό της έντονης ατομικότητας που «αποκλείει» μια πιθανή συμμετοχή μας στην ιδέα της ομαδικής κίνησης.

Είναι πράγματι λυπηρό να παρατηρείς το γύρισμα της πλάτης κάποιων σε ιδέες που ακούγονται «δίπλα» τους. Και βέβαια η λύπη σου μεγαλώνει όταν αναλογίζεσαι ότι μια πιθανή συμμετοχή των πρώτων δεν θα σήμαινε και την (με την όποια μορφή) επιβάρυνσή τους.




Η δυναμική της λέξης συνεργασία γινόταν πάντα δύσκολα αντιληπτή σε αυτόν τον τόπο - θιασώτη του one man show. Και αυτό γιατί μάθαμε να καλλιεργούμε το «εγώ» φοβούμενοι την ανάπτυξη του «εμείς». Ίσως η αιτία να βρίσκεται στα «άνωθεν» παραδείγματα που είχαμε. Δεν ψάχνουμε όμως τώρα να βρούμε το γιατί.

Είμαστε της άποψης ότι η χώρα βγαίνοντας από την 10ετή (σε όλα τα επίπεδα) κρίση χρειάζεται σωστά σχεδιασμένες «υγιείς» ιδέες και άτομα πρόθυμα να συμμετέχουν στην υλοποίηση τους. Με τις τωρινές σκέψεις μας αναφερόμαστε στα διάφορα – μικρά ή μεγάλα – σχέδια (projects) που πηγάζουν από την επιχειρηματικότητα των ιδιωτών Ασφαλώς όμως και η επιχειρηματική δραστηριότητα του κράτους πρέπει να κινείται σε ανάλογα πλαίσια.

Δεν υπάρχει λόγος να «αντιπαθεί» ο ένας τη σκέψη του άλλου. Δεν θα «χάσουμε» αν είμαστε δεύτεροι στη σειρά. Η αγορά είναι πολύ μεγάλη, και ιδιαίτερα μετά από την τόσο βαθιά κρίση προσφέρει πολλές θέσεις υποδοχής νέων ιδεών.

Μη φοβόμαστε (τόσο πολύ) τη συνύπαρξη ιδεών σε ένα κόσμο που συμβιώνουμε με τον διπλανό μας.




0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *