Η αόρατη οικονομική λογική στην καθημερινότητά μας και το λάθος του υπέρ

Όταν μου βγαίνει το πάθος για την επιστήμη μου - και αυτό συμβαίνει συχνά - προσπαθώ να πείσω τους συνομιλητές μου ότι πολλές ανθρώπινες συμπεριφορές καθοδηγούνται αλλά και ερμηνεύονται από μια αόρατη οικονομική λογική!

Εκείνοι που έχουν βασικές οικονομικές γνώσεις ίσως θεωρούν την άποψή μου υπερβολική και προερχόμενη από  την θετική προδιάθεση που έχω προς τον επιστημονικό χώρο που ανήκω. Άλλοι, μη γνώστες της συγκεκριμένης επιστήμης, περιορίζονται σε μια επιφανειακή αρνητική κριτική (για τους κακούς οικονομολόγους που μας κατέστρεψαν..). Ορισμένοι δε, αμφισβητούν εντελώς τη συμβολή της Οικονομικής επιστήμης  στην εξήγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε ατομικό ή σε ομαδικό επίπεδο.

Αναφερόμενος στους πρώτους, θέλω να υπενθυμίσω το γεγονός ότι οι οικονομικές θεωρίες αναφέρονται σε ανθρώπινα όντα. Επομένως, ο αρχικός μου ισχυρισμός δεν «μοιάζει» υπερβολικός.

Οι παραλληλισμοί ...

Οι έχοντες σπουδάσει οικονομικά γνωρίζουν θεωρητικά, εξηγούν διαγραμματικά και αποδεικνύουν με τη βοήθεια των μαθηματικών το γιατί για παράδειγμα η αύξηση της προσφοράς (με σταθερή τη ζήτηση) ενός αγαθού θα μειώσει την τιμή του στην αγορά.

Άπαντες επίσης πρέπει να παραδεχτούν ότι στις ανθρώπινες σχέσεις, και ανεξαρτήτως της μορφής τους, η υπερ προσφορά «τιμωρεί». Ο αποδέκτης της σε σύντομο χρόνο την θεωρεί κάτι σαν «δεδομένo» οπότε μεταφορικά «μειώνεται» στα μάτια του η αξία της. Μη μου πείτε ότι υπήρξε σχέση σας που συνέβη το αντίθετο..ΔΕΝ θα σας πιστέψω!

Αν τώρα κάποιος ΔΕΝ βρίσκει το «κοινό» των δύο παραπάνω παραδειγμάτων οι εγκέφαλοί μας απλά λειτουργούν διαφορετικά!

The real world..

Μεταφερόμενοι στην επικαιρότητα, η οποία βέβαια διατηρεί τον τίτλο της εδώ και αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα να ονομάζεται πλέον μονιμότητα, μάλλον θα συμφωνήσουμε ότι και η σχέση πολιτικού – πολίτη εμπεριέχει το υπέρ που αναφέρθηκε στα προηγούμενα παραδείγματα.

Εμείς οι πολίτες, ίσως  υπέρ προσφέραμε  την εμπιστοσύνη μας,  την ελπίδα μας, την υπομονή μας, τον φόβο μας, το εισόδημά μας και τα όνειρά μας σε κάποιες συγκεκριμένες λογικές - σχέσεις.

Κάποιοι, και είναι πολλοί, και ανήκουν σε διάφορους πολιτικούς χώρους θεώρησαν δεδομένα τα προηγούμενα, δηλαδή μικρής πλέον αξίας. Αυτό είναι πάντα το σημείο που χάνεται η ισορροπία. Είναι το timing που πρέπει να αλλάξει το παλιό μοντέλο της σχέσης. Στην αντίθετη περίπτωση ξέρουμε την κατάληξή της, και αυτή ΔΕΝ  θα είναι υπέρ μας.

Βέβαια βγαίνοντας λαβωμένοι από μια σχέση είμαστε  αρκετά ευάλωτοι και ίσως επιρρεπείς στην επανάληψη του ίδιου ή παρόμοιου λάθους. Θέλω όμως να πιστεύω ότι μεγαλώσαμε αρκετά, βιώσαμε την πραγματικότητα εφιαλτικών ονείρων, και μπορούμε να προστατευτούμε από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Οι παραπάνω σκέψεις ΔΕΝ έχουν καμία πολιτική χροιά. Τα ελεύθερα μυαλά – την ύπαρξη των οποίων φανατικά υποστηρίζουμε – ΔΕΝ έχουν ανάγκη παροτρύνσεων ή προτροπών.

Αυτή όμως η επιστήμη μου, η εφαρμογή της στην καθημερινότητα μας, αλλά και η βιωματική εμπειρία μας ξεκάθαρα «φωνάζει» ότι η τιμή – αξία αυτού που προσφέρεις μειώνεται ή και χάνεται όταν μπροστά από την προσφορά βάζεις τη λέξη υπέρ!

Ίσως τελικά αυτό το υπέρ να είναι το δικό μας λάθος σε ότι βιώνουμε σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ…

Ας ξεχάσουμε για λίγο τα Οικονομικά (αν και πάντα με κάποια έννοια εμφανίζονται μπροστά μας) και ας προσπαθήσουμε να χαθούμε σε εκείνα τα μονοπάτια που οδηγούν στο αντάμωμα με την ευτυχία.

Ασφαλώς ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία στη λέξη και "την ψάχνει" σύμφωνα με την προσωπική του μετάφραση επιλέγοντας του "κατάλληλους" άλλους που θα  συμμετέχουν στην αναζήτηση της Ιθάκης του.

Η δική μας αποκωδικοποίηση  ΔΕΝ ταυτίζει την έννοια της ευτυχίας με την ανάλωση της ζωής σε ένα συνεχές τρέξιμο που οδηγεί(;;) στην απόκτηση (υλικών) αγαθών. Κάτι τέτοιο επιβάλλεται από το περιβάλλον μέσα από τις επιρροές του Marketing το οποίο ΔΕΝ περιορίζεται στην προώθηση αγαθών, αλλά προχωράει και στον τρόπο προώθησης του μοντέλου της (για τη δική του αντίληψη) όμορφης ζωής!

Για εμάς, ευτυχία είναι ένα σύνολο στιγμών που σχετίζονται με την ύπαρξη αυτοεκτίμησης, φίλων, ελεύθερου χρόνου, προσωπικής επιτυχίας, αγάπης, έρωτα, και πάθους σε ότι το “αξίζει”.

Το video του μουσικού κομματιού “Solo insieme saremo felici” μας θυμίζει κάποιες στιγμές που ΔΕΝ πρέπει (σύμφωνα με την δική μας λογική) να απουσιάζουν από το ημερολόγιο της ζωής μας.

Ασφαλώς ΔΕΝ είναι εύκολο να “ανακαλύψουμε” όλα τα συστατικά της λέξης και αθροίζοντάς τα να βιώσουμε την έννοιά της. Μπορούμε όμως να μην επιτρέψουμε στην κάθε στιγμή απλά να "περάσει" χωρίς να της “κλέψουμε” το περισσότερο που μπορούμε.

Ποτέ και τίποτα δεν διαρκεί αιώνια.  Στιγμές ζωής υπάρχουν!

Ας μη τις χάνουμε…

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ψάχνοντας τη λύση~Μια νέας μορφής επανάσταση

Θα είναι κουραστική μια ακόμα αναφορά στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας του σήμερα. Δεν θα προσφέρει τίποτα και σε κανένα η προσπάθεια «φωτογράφησης» του μέσου Έλληνα. Είναι προ πολλού γνωστή και με ένα τρόπο αλάθητο, δηλαδή βιωματικό. Και βέβαια η εικόνα δεν περιορίζεται στο οικονομικό profile, αλλά με βάση αυτό επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της προσωπικής και κοινωνικής ζωής.

Η κατάσταση εμφανίζεται να είναι δύσκολα αναστρέψιμη οικονομικά. Βέβαια, σε προηγούμενες  δημοσιεύσεις Η Ελλάδα των χαμένων ευκαιριών έχουμε εκφράσει την άποψη μας, ότι δηλαδή δεν «επιτρέπουμε» στην οικονομία να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της ανάκαμψης. Στην πραγματικότητα, η εφαρμοζόμενη οικονομική λογική (το λογική.. αποτελεί σχήμα λόγου) είναι σχεδόν η αντίθετη από αυτή που θα έπρεπε.

Και βέβαια δεν υπάρχει έλλειψη καλών οικονομολόγων. Αυτό θα ήταν το επιθυμητό, γιατί εύκολα θα τους αλλάζαμε. Η έλλειψη αφορά τη λέξη «βούληση». Ένας όρος με άπειρες προεκτάσεις είτε σε χώρους τους οποίους φανατικά επιμένουμε να μην αγγίζουμε, είτε στην εικόνα του αδύνατου που «καταφέραμε» να χαρίσουμε στα ισχυρά κέντρα λήψης αποφάσεων.

Μοιάζουμε απλοί θεατές στο θέατρο του παραλόγου όπου κυριαρχούν η χαμένη έννοια των λέξεων, οι ψεύτικες υποσχέσεις, η ανυπαρξία προγράμματος, η αστειότητα, ο εκφυλισμός της αλήθειας, και δυστυχώς χωρίς την αίσθηση ενός καλύτερου αύριο.

Οι κοινωνικές αντιδράσεις, όπως τις γνωρίζαμε, δεν υπάρχουν πια..Φρόντισαν κάποιοι έντεχνα να τις καταχωνιάσουν βαθιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Ίσως να πρέπει να χτίσουμε στη σκέψη μας μια νέας μορφής επανάσταση. Αυτής που θα αφορά μια διαφορετική αντίληψη για το σημερινό «ευ ζην».

Το μοντέλο των προηγούμενων τριών δεκαετιών φαίνεται ότι πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο, βασισμένο όχι αποκλειστικά (και με το όποιο τίμημα) στην απόκτηση χρήματος και κατ΄επέκταση υλικών αγαθών. Ο υπέρ καταναλωτισμός ήταν η δική μας λανθασμένη συμμετοχή σε αυτό που σήμερα εμφανίζεται αδιέξοδο. Βέβαια, πολλοί ήταν εκείνοι που έντεχνα μας τον «επέβαλλαν».

Ρίχνοντας περισσότερες ματιές στο μέσα μας και χρησιμοποιώντας τα δικά μας θέλω και πρέπει - όχι τρίτων -  ίσως αποκτήσουμε μια καλύτερη αίσθηση της πραγματικής εικόνας του νέου εαυτού μας. Μιας εικόνας απαγκιστρωμένης από τα «πρότυπα» της δεκαετίας του 90.

Απεδείχθη (με μεγάλο κόστος βέβαια) ότι ΔΕΝ είναι «απαραίτητη» η ύπαρξη Cayenne, μεζονέτας, πισίνας, εξωτικών ταξιδιών, πούρων και Κολωνακίου στη ζωή μας..και πολύ περισσότερο τα προηγούμενα δεν ήταν εκείνα που θα «έφτιαχναν» μια υγειή σχέση με τους άλλους.

 

Εύχομαι να διδαχτήκαμε ότι πρέπει να ζούμε για εμάς! Η χρησιμοποίηση κριτηρίων άλλων στη δική μας ζωή μοιάζει να ήταν η παγίδα που δεν αποφύγαμε. Όμως η αλλαγή της αντίληψής μας για την «ωραία ζωή» θα αλλάξει και τα πρόσωπα που θα είναι πλέον παγιδευμένα..

Ψάχνοντας τη λύση…

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το