3,5 ώρες αναμνήσεων 80’s στην Τεχνόπολη

Η Ελλάδα των 80's! Ίσως η πιο σημαντική 10ετία της γενιάς μου. Ήταν τα χρόνια που χαράξαμε τις προσωπικές μας πορείες. Η περίοδος της αναζήτησης, της σύγκρισης, της προσαρμογής, της νέας ζωής, της διαφορετικής ατμόσφαιρας, πολιτικής. κοινωνικής και οικονομικής.

Η λέξη αλλαγή εμφανίζεται, σαν πολιτικό σύνθημα στο πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου, στη γλώσσα (μονοτονικό σύστημα γραφής), στις σχέσεις (ο συντηρητισμός παραχωρεί τη θέση σε μοντέλα ελεύθερων σχέσεων), στην ελεύθερη ραδιοφωνία και προς τα τέλη της 10ετίας  στην ιδιωτική τηλεόραση, στην τεχνολογία, στα καταναλωτικά πρότυπα, στη μουσική, στο basket, αλλά και στο “στυλ” της διασκέδασης.

Παγκοσμιοποίηση και Ενωμένη Ευρώπη αλλάζουν τον Έλληνα, τον τοποθετούν σε ένα νέο πλαίσιο, με καινούργια εμφάνιση, διαφορετική λογική και με “εκσυγχρονισμένη” παρουσία στο νέο περιβάλλον.

Όμως αυτό το νέο περιβάλλον “εγκαθίσταται” πολύ γρήγορα! Επιβάλλεται χωρίς την “πολυτέλεια” της πίστωσης χρόνου για την πιο “ώριμη” υιοθέτησή του.

Η λέξη ανατροπή -  κατά τη γνώμη μας - περιγράφει τη νέα ατμόσφαιρα, και οι ανατροπές (ανεξάρτητα αν είναι προς τη σωστή ή όχι κατεύθυνσή) θέλουν χρόνο για να γίνουν συνειδητά αποδεκτές. Όμως χρόνος δεν υπήρξε! Έτσι τα λάθη ήταν αναπόφευκτα και προέρχονταν από όλες τις πλευρές.

Δεν θα θέλαμε να ξεκινήσουμε τις συγκρίσεις μεταξύ της τότε και της σημερινής εποχής. Ίσως μια τέτοια προσπάθεια θα ήταν “ανεδαφική” μια και παρά τη σχετικά μικρή χρονικά απόσταση (του τότε με το σήμερα) η πραγματική διαφοροποίηση που υπήρξε σε όλους τους τομείς της ζωής ήταν τεράστια.

Σήμερα, 3,5 ώρες στην Τεχνόπολη φάνηκαν αρκετές για ένα γέμισμα αναμνήσεων. Αρκετές για μια επιστροφή στο παρελθόν που δεν ξέρω αν ήταν καλύτερο ή όχι από το παρόν.

Ήταν όμως σίγουρα ανατρεπτικό και σφράγισε άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά τη γενιά μου.

25 χιλιόμετρα απόσταση για μια διαφορετική Κυριακή.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα  “ξυπνάει” μια Κυριακή αποφασισμένη  - σε πείσμα του χιονιά που προηγήθηκε - να μην επιστρέψει στον ουρανό της την εμφάνιση  άλλου χρώματος εκτός από το γαλάζιο. Είχε βέβαια ήδη φροντίσει να  κλείσει τρεις συμφωνίες. Με τον ήλιο  (και τουλάχιστον μέχρι αργά το μεσημέρι) να την κοιτάει κατάματα, με τον Ποσειδώνα να “ξεκουράσει” την τρίαινά του δίνοντάς της ημερήσια άδεια, και με τον Αίολο να μην  αφήσει ανοικτή ούτε χαραμάδα στον ασκό του.

Πρωί κατά τις 10 κτυπάει το τηλέφωνο και ξεκινάει η συνομιλία..

-Πάμε θάλασσα; Έχει τρομερή μέρα!

-Να πάρει..έχω 30 γραπτά να διορθώσω για αύριο..

Και αφού τα άκουσα κανονικά (για την απάντησή μου) άρχισα να σκέφτομαι πόσο δυνατή είναι η δίνη της καθημερινότητας, πόσες (στην ουσία) δικαιολογίες βρίσκεις για να μην της ξεφεύγεις, πόσες στιγμές δεν απολαμβάνεις, και πόσο “έξυπνος” πρέπει να είσαι για να την αντιμετωπίζεις (πολλές φορές) με τη μαγική λέξη “ΟΧΙ”..

Ο διάλογος με τον εαυτό μου - από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να του μιλήσω - ήταν σύντομος και η κατάληξη της συζήτησης εύκολη  και χωρίς ενδοιασμούς.. Έφτιαξα στη σκέψη μου ένα διαφορετικό πρόγραμμα που μέσα του υπήρχε η βόλτα στη θάλασσα! Κάτι που παιδιόθεν λατρεύω!

Marathonas, Attica - Greece - photo: Manolis Anastopoulos

Για κάποιους, η θέα της δίνει την απόλαυση ενός “απλά” όμορφου τοπίου.  Ίσως αντλούν ανάλογη ικανοποίηση με εκείνη που θα τους προσφέρει μια βόλτα στο βουνό ή γενικά κάπου σε αυτό που λέμε εξοχή.

Για εμένα, η θάλασσα λειτουργεί κάπως διαφορετικά στο τι ακριβώς εισπράττω από την παρουσία μου κοντά της. Ίσως είναι το χρώμα της. Ίσως η κίνησή της (ποτέ δεν είναι στατική η εικόνα της). Ίσως ότι την έχω ταξιδέψει, και με έχει ταξιδέψει. Ίσως ότι πάντα υπάρχουν “νέα” ταξίδια. Ίσως το “άνοιγμα” της φαντασίας που μου προσφέρει η παρέα της.  Ίσως το ότι ο σοφός παππούς μου με δίδαξε να την αγαπάω αλλά συγχρόνως να σέβομαι τη δύναμη της. Ίσως οι χιλιάδες αναμνήσεις από το νησί μου που από παιδί με συντροφεύουν.

Marathonas, Attica - Greece - photo: Manolis Anastopoulos

Είναι απίστευτο ότι τα μάτια μου ΔΕΝ κουράζονται να την “απολαμβάνουν”. Η θέα της ΔΕΝ επιτρέπει στον εγκέφαλό μου να δώσει εντολή για αναχώρηση..

Και μέσα από την παρατήρηση της κίνησής της και το ταξίδεμα της φαντασίας σου αρχίζει το κλείσιμο ή σφράγισμα της όποιας αρνητικής ή αγχωτικής σκέψης σου.

Marathonas, Attica - Greece - photo: Manolis Anastopoulos

Βλέποντας τη συστάδα από του φοίνικες  “μεταφέρεσαι” σε κάποια τροπική ζώνη ενώ η φυσική παρουσία σου παραμένει εδώ. Είναι κάτι ανάλογο με το διάβασμα ενός βιβλίου ή με όταν βλέπεις κάποια ταινία με τη διαφορά ότι το βιβλίο ή η ταινία μπορεί να έχουν και στοιχεία υπερβολής. Τα αισθήματα σου όμως τη στιγμή που τα μάτια σου "ερωτεύονται" την προηγούμενη εικόνα είναι μόνο αληθινά!

Είσαι εδώ, αλλά έχεις φύγει. Ξέχασες τη λέξη “πρόβλημα” ή γύριζεις με ιδέες για πως θα το λύσεις, αντιμετωπίσεις, αποφύγεις ή πως θα σταματήσεις την μεγέθυνση του που άθελα σου προκαλείς.

Old house, Marathonas, Attica - Greece - photo: Manolis Anastopoulos

Παρατηρώντας αυτό το παλιό και εγκαταλελειμμένο σπίτι χωρίς να το συνειδητοποιείς μπαίνεις σε μια προσπάθεια να φανταστείς τους κατοίκους του χρόνια πριν, το πως ζούσαν, το τι εισέπρατταν από εκείνη την εποχή, και ίσως το επίπεδο ευτυχίας που βίωναν τότε με τα τότε μέσα, αλλά και με τις τότε ανάγκες. Αν έχεις δε όρεξη αρχίζεις τις συγκρίσεις εποχών, ανθρώπων, κοινωνιών. Και αυτές οι συγκρίσεις είναι “αυστηρά” δικές σου χωρίς την "προσφορά" της έτοιμης ή κατευθυνόμενης ανάλυσης.

Αγόρασες εμπειρίες,  χαρά, και ενθουσιασμό. Γύρισες “αλλιώς”, πιο σοφός για τη ζωή, αλλά και πιο δυνατός για τη συνέχεια. Είδες ή φαντάστηκες εικόνες και καταστάσεις που μένοντας σπίτι (διορθώνοντας τα γραπτά σου..) η θέα των τεσσάρων τοίχων δεν θα μπορούσε να σου προσφέρει..

Α, και τα γραπτά σου - το βράδυ που γύρισες - τα διόρθωσες σίγουρα καλύτερα!

25 χιλιόμετρα σε χώριζαν μόνο!

 

Ενοχλημένοι από το «μουγκρητό» του σκαραβαίου ΜΑΣ..

Οι 10ετίες  του ΄50 και ‘60

Αν προσπαθήσουμε να «ακτινογραφήσουμε» τη ζωή το μέσου Ελληνικού νοικοκυριού εκείνης της εποχής θα συναντήσουμε άτομα με χαμηλό εισόδημα, αλλά ίσως αρκετό για την κάλυψη των (τότε) περιορισμένων αναγκών. Άτομα που αναζητούσαν το καλύτερο αύριο, όχι τόσο μέσα από την κατανάλωση του σήμερα, όσο μέσα από τη λογική της δημιουργίας το αποτέλεσμα της οποίας - στην πραγματικότητα - θα απολάμβανε η επόμενη γενιά.

Η δημιουργία ήταν αποτέλεσμα περισσότερο της μελλοντικής χρήσης της αποταμίευσής τους, παρά της σύναψης κάποιου δανείου. Για παράδειγμα, το σπίτι που απέκτησαν ήταν (κατά κανόνα) προϊόν αποταμίευσης ή και οικονομικής βοήθειας φίλων, παρά δώρο ενός Τραπεζικού δανείου! Όσο για τις μετακινήσεις, ασφαλώς ο εισπάκτορας του λεωφορείου Scania - Vabis είχε τον πρώτο λόγο.. σε σχέση με τη δειλή εμφάνιση του VW (σκαραβαίου).

Ήταν η γενιά που χωρίς οικονομικές σπουδές ήξερε πολύ καλά την βασική ισότητα της μακροοικονομίας: Ι = C + S. Δηλαδή, ότι το εισόδημα (Ι) είτε καταναλώνεται (C), είτε αποταμιεύεται (S). Επίσης γνώριζε βιωματικά την αβεβαιότητα που υπάρχει στη ζωή και κατά συνέπεια την (απαραίτητη) λογική της σημερινής  πρόβλεψης για την αντιμετώπιση του αυριανού απροόπτου. Και η μετάφραση αυτής της λογικής άκουγε στο όνομα αποταμίευση.

Οι 10ετίες  του ΄70  και ΄80

Η επόμενη γενιά. Η γενιά  της παγκοσμιοποίησης! Ο θαυμαστός νέος κόσμος! Σιγά – σιγά καταιγισμός και βατότητα σε νέα προϊόντα, νέες συνήθειες, νέα τεχνολογία, νέα πληροφορία, νέα εικόνα, νέα καταναλωτικά πρότυπα με κατάληξη σε επίσης νέο τρόπο ζωής. Ασφαλώς η κοινωνία δεν παραμένουν στατική μέσα στο χρόνο. Τώρα πια εκτός από το σπίτι - ενδεχομένως και το εξοχικό, έχουμε αυτοκίνητο, ταξιδεύουμε περισσότερο, καταναλώνουμε γενικά περισσότερο. Αυτό το περισσότερο όμως δεν προέρχεται τόσο από την αντίστοιχη (αναλογικά) αύξηση του εισοδήματος, όσο από την εμφάνιση και στη συνέχεια αύξηση ενός νέου προϊόντος. Όνομα αυτού δάνειο!

Η έννοια της αποταμίευσης εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά αργά και σταθερά ξεπερνιέται, θεωρείται «ντεμοντέ»!

Συμπερασματικά και απλά, είναι η γενιά που παρέλαβε το σπίτι της προηγούμενης, κατά κανόνα του πρόσθεσε ένα ή και δύο ορόφους, και έφτιαξε  γκαράζ για το αυτοκίνητο που η ίδια αγόρασε. Και βέβαια το μουγκρητό (ιδιαίτερα στις ανηφοριές) του αερόψυκτου σκαραβαίου παραχωρεί σταδιακά τη θέση του σε υδρόψυκτους κινητήρες που δεν γίνεται (πλέον) να μη "βγάζουν" πάνω από 100 αλογάκια! Έτσι τη θέση του VW σκαραβαίου «κατακτά» το Autobianchi Abarth για τους γρήγορους πλέον οδηγούς!

Μετά το 1985..

Αυτός και αν είναι ο θαυμαστός νέος κόσμος! Η γενιά που αγοράζει με πλαστικό χρήμα προϊόντα από το οποιοδήποτε σημείο του κόσμου επιθυμεί! Η κατανάλωση δεν μας «εκφράζει» πλέον. Της χρειάζεται ένα υπερ για να ονομαστεί υπερκατανάλωση! Αυτή η νέα έννοια περνιέται βίαια στον εγκέφαλο ο οποίος σταδιακά «χάνει» την ικανότητα προβολής του σήμερα στο αύριο.

Είναι η γενιά του αυξημένου κατά κεφαλήν ΑΕΠ, αυτή του θεαματικά βελτιωμένου βιοτικού επιπέδου, των χρηματιστηρίων (ασφαλώς όχι μόνο του Ελληνικού), των δύο αυτοκινήτων, των τριών τηλεοράσεων, της καθημερινής διασκέδασης, των πούρων, των πολλών ταξιδιών, αλλά και των πολλών, πάρα πολλών δανείων.

Και βέβαια που είναι το δύσκολο, όταν η απελευθέρωση στη διακίνηση των κεφαλαίων έχει επιτρέψει το μενού του φιλάνθρωπου Τραπεζίτη να περιλαμβάνει τεράστια γκάμα από το σωτήριο προϊόν... Το θέλετε σε δραχμές, ευρώ, γιεν, σταθερού ή κυμαινόμενου επιτοκίου; Διάρκειας Α, Β ή Γ ετών; Για να αγοράστε σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές; Τι ακριβώς θέλετε; Εμείς είμαστε εδώ!

Η συγκεκριμένη γενιά κατήργησε ή καλύτερα της κατήργησαν την ισότητα (I = C + S) που λέγαμε πριν. Όχι απλά εξαφανίστηκε η έννοια της αποταμίευσης (S), αλλά η αύξηση της κατανάλωσης (C) ήταν σε τόσο μεγάλο βαθμό που  η προσθήκη δανείου/ων ήταν απαραίτητη. Ασφαλώς η όποια αύξηση του εισοδήματος δεν ήταν ικανή να τροφοδοτήσει την υπερ - αύξηση της κατανάλωσης.

Εδώ τα συμπεράσματα μας παραπέμπουν σε μια γενιά που το σπίτι που βρήκε από την προηγούμενη το μετέτρεψε σε βίλα με πισίνα και υπόγεια γκαράζ για το turbo (ποιος ασχολείται πια με ατμοσφαιρικούς κινητήες..) αλλά χωρίς να το συνηδειτοποιήσει το ονόμασε “Βίλα ΔΑΝΕΙΟ”!

Και ατυχώς στην επόμενή της γενιά ΔΕΝ  μετέφερε το σπίτι ΤΗΣ, αλλά το σπίτι ενός ΔΑΝΕΙΟΥ!

Απολογισμός

Και μέσα από αυτές τις διαδρομές των τελευταίων 60ετών τα μωσαϊκά ξηλώθηκαν για να μπουν στη θέση τους πλακάκια και πατώματα. Η πάγκος της κουζίνας έγινε καυσόξυλο για να αντικατασταθεί από γρανίτη. Τα ξύλινα παντζούρια έγιναν ελενίτ..

Ο μεγάλος κήπος με τις τριανταφυλλιές ξεράθηκε και στη θέση του «φύτρωσε» γκαράζ. Στη θέση του εισπράκτορα εγκαταστάθηκε ένα μηχάνημα για να του «αποσπάσει» δουλειά και μισθό. Το καλοκαίρι στο εξοχικό έγινε «μονότονο» και προτιμήσαμε το: κάθε χρονιά και αλλού (ανά τη γη). Το μουγκρητό του σκαραβαίου επισκιάστηκε από τον εκκωφαντικό θόρυβο του χλιμιντρίσματος των εκατοντάδων αλόγων.

Και τότε μάλλον αναπολήσαμε το νιαούρισμα των γάτων στα κεραμίδια του σπιτιού ΜΑΣ, αλλά και τη χαμένη λάμψη του σκαραβαίου ΜΑΣ.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

2017 ~ Βοηθώντας το καλύτερο να μας πλησιάσει..

Απολογισμός

Οι τελευταίες μέρες της κάθε χρονιάς συνήθως σου βγάζουν την ανάγκη για καταγραφή του τι έγινε στη διάρκειά της. Μια αναφορά στα πεπραγμένα μιας περιόδου που σε πολύ λίγο χρόνο θα ανήκει στο παρελθόν μας.

Δεν νομίζω ότι μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα της εποχής έχει ενδιαφέρον να αναφερθούμε στο τρόπο που μας αντιμετώπισαν οι έχοντες (από εμάς..) την εξουσία, εντός και εκτός συνόρων. Πιστεύω ότι είναι αρκετά ορατό για τους  περισσότερους!

Ένας απολογισμός των διαπροσωπικών σχέσεων στο μικρο περιβάλλον του καθενός μας μοιάζει (για εμένα) να έχει μεγαλύτερη χρησιμότητα.

Δεν είμαι κοινωνικός αναλυτής ούτε ψυχολόγος για να μπορώ να εντοπίσω το τι κρύβεται πίσω από το “ψάχνουμε να βρούμε εχθρούς” και μάλιστα στο κοντινό ή και δοκιμασμένο μέσα στο χρόνο περιβάλλον! Όμως με εντυπωσιάζει αλλά συγχρόνως με λυπεί το γεγονός ότι αυτή η προσπάθεια κερδίζει συνεχώς οπαδούς.

Κάπου κοντά με το προηγούμενο βρέθηκε και η ανάγκη για την διαιώνιση της παλιάς συνήθειάς του ξερολισμού! Προσπαθώ χρόνια να πείσω τον εγκέφαλό μου να αποδεχτεί (όχι να καταλάβει) την ύπαρξη αυτής της συνήθειας, αλλά εις μάτην. Αρνείται πεισματικά να “ομολογήσει”  ότι τόσοι υπεράνθρωποι, σοφοί και παντογνώστες κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας!

Και ενώ πλημυρίσαμε από σοφία αναζητείται μετά μανίας η ύπαρξη της κοινής λογικής. Δηλαδή η συζήτηση πέραν από τα “αυτονόητα”. Βέβαια η μετάφραση της λέξης “αυτονόητα” σπανίζει στα σύγχρονα “προσωπικά” λεξικά.

Δείξαμε βιασύνη σε πολλά. Ασφαλώς και στα συμπεράσματά μας σχετικά με καταστάσεις ή με συμπεριφορές άλλων ανθρώπων. Πάντα η κριτική, και ιδιαίτερα η αρνητική, είναι κάτι εύκολο. Ας κατεβάσουμε λίγο ταχύτητα στις σκέψεις μας. Ας προσφέρουμε τη δυνατότητα στην κρίση μας πριν αποφανθεί να ακούσει τουλάχιστον δύο πλευρές. Ίσως καταλάβει τότε κάτι διαφορετικό από ότι της υπαγόρευε το προηγούμενό της “μονόπλευρο” πόρισμα.

Προσμονή

Αισθάνομαι την ανάγκη να μας παρακαλέσω να σταματήσουμε να “τραυματίζουμε” τους εαυτούς μας. Δεν θα μπορέσουμε με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα απίστευτα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Ας χαιρετίσουμε την έντονα ανταγωνιστική “βιτρίνα” μας, προϊόν προηγούμενων 10ετιών. Δεν πουλάει πια.

Ευχή

Να έχουμε μια χρονιά γεμάτη υγεία, πραγματική αγάπη και καθαρή σκέψη!! Την άκρη πάντα μπορούμε να τη βρούμε..

Σε 11 μόλις ημέρες.

Άλλη μια χρονιά ετοιμάζεται να ονομαστεί “πρώην” στο ημερολόγιο της ζωής μας αφήνοντας στους περισσότερους στιγμές που μάλλον δεν θα μας λείψουν..

Μέσα σε αυτή την εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών δεκάδες ευχές με χρώμα περισσότερο παραδοσιακό ή τυπικό παρά αληθινό και ουσιαστικό θα αρχίζουν να εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση.

Ασφαλώς δεν θα πρωτοτυπήσω αν χαρακτηρίσω την υγεία σαν  το πολυτιμότερο αγαθό μια και χιλιάδες άτομα πριν από εμένα έχουν τονίσει ότι τα πάντα ή τουλάχιστον τα περισσότερα στη ζωή μας εξαρτώνται από αυτήν.

Είναι λοιπόν, και χωρίς δεύτερη σκέψη, το πρώτο που ολόψυχα εύχομαι σε γνωστούς και αγνώστους. Μια “πολύ” αληθινή ευχή που εκφράζει τα “πραγματικά” θέλω μου για τους συνανθρώπους μου.

Ανεξάρτητα από τον επιστημονικά αποδεκτό βαθμό συσχέτισης της πνευματικής με την σωματική υγεία, ανήκω σε εκείνους που υποστηρίζουν την ύπαρξη ισχυρής σχέσης μεταξύ τους.

Η ισορροπία του πνεύματος, ειδικά σε δύσκολες περιόδους, είναι ασφαλώς επιθυμητό αλλά συγχρόνως πρακτικά πολύ δύσκολο. Πράγματι η "απαγόρευση" του εξωτερικού περιβάλλοντος στο να εισχωρήσει στο μέσα μας παραμένει τις περισσότερες φορές στα όρια του θέλω και μακριά από αυτά του μπορώ.

Ένας από τους παράγοντες που δυσχεραίνουν την παραπάνω προσπάθεια εξισορρόπησης είναι και η υποτίμηση της νοημοσύνης μας από την μεριά “κάποιων” η οποία τις περισσότερες φορές συνοδεύεται και από την αίσθηση ότι η μνήμη έχει ολιγοήμερη ή το πολύ λίγων μηνών  διάρκεια ζωής.

Χωρίς να έχω καμιά διάθεση να “εναντιωθώ” στη ατμόσφαιρα των γιορτινών ημερών εύχομαι όλοι μας να μην επιτρέψουμε και σε κανέναν να μας θεωρήσει και στη νέα χρονιά εύκολα χειριζόμενες μονάδες . Το χαρακτηριστικό του αχυράνθρωπου δεν μας ανήκει.

Η αόρατη οικονομική λογική στην καθημερινότητά μας και το λάθος του υπέρ

Όταν μου βγαίνει το πάθος για την επιστήμη μου - και αυτό συμβαίνει συχνά - προσπαθώ να πείσω τους συνομιλητές μου ότι πολλές ανθρώπινες συμπεριφορές καθοδηγούνται αλλά και ερμηνεύονται από μια αόρατη οικονομική λογική!

Εκείνοι που έχουν βασικές οικονομικές γνώσεις ίσως θεωρούν την άποψή μου υπερβολική και προερχόμενη από  την θετική προδιάθεση που έχω προς τον επιστημονικό χώρο που ανήκω. Άλλοι, μη γνώστες της συγκεκριμένης επιστήμης, περιορίζονται σε μια επιφανειακή αρνητική κριτική (για τους κακούς οικονομολόγους που μας κατέστρεψαν..). Ορισμένοι δε, αμφισβητούν εντελώς τη συμβολή της Οικονομικής επιστήμης  στην εξήγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε ατομικό ή σε ομαδικό επίπεδο.

Αναφερόμενος στους πρώτους, θέλω να υπενθυμίσω το γεγονός ότι οι οικονομικές θεωρίες αναφέρονται σε ανθρώπινα όντα. Επομένως, ο αρχικός μου ισχυρισμός δεν «μοιάζει» υπερβολικός.

Οι παραλληλισμοί ...

Οι έχοντες σπουδάσει οικονομικά γνωρίζουν θεωρητικά, εξηγούν διαγραμματικά και αποδεικνύουν με τη βοήθεια των μαθηματικών το γιατί για παράδειγμα η αύξηση της προσφοράς (με σταθερή τη ζήτηση) ενός αγαθού θα μειώσει την τιμή του στην αγορά.

Άπαντες επίσης πρέπει να παραδεχτούν ότι στις ανθρώπινες σχέσεις, και ανεξαρτήτως της μορφής τους, η υπερ προσφορά «τιμωρεί». Ο αποδέκτης της σε σύντομο χρόνο την θεωρεί κάτι σαν «δεδομένo» οπότε μεταφορικά «μειώνεται» στα μάτια του η αξία της. Μη μου πείτε ότι υπήρξε σχέση σας που συνέβη το αντίθετο..ΔΕΝ θα σας πιστέψω!

Αν τώρα κάποιος ΔΕΝ βρίσκει το «κοινό» των δύο παραπάνω παραδειγμάτων οι εγκέφαλοί μας απλά λειτουργούν διαφορετικά!

The real world..

Μεταφερόμενοι στην επικαιρότητα, η οποία βέβαια διατηρεί τον τίτλο της εδώ και αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα να ονομάζεται πλέον μονιμότητα, μάλλον θα συμφωνήσουμε ότι και η σχέση πολιτικού – πολίτη εμπεριέχει το υπέρ που αναφέρθηκε στα προηγούμενα παραδείγματα.

Εμείς οι πολίτες, ίσως  υπέρ προσφέραμε  την εμπιστοσύνη μας,  την ελπίδα μας, την υπομονή μας, τον φόβο μας, το εισόδημά μας και τα όνειρά μας σε κάποιες συγκεκριμένες λογικές - σχέσεις.

Κάποιοι, και είναι πολλοί, και ανήκουν σε διάφορους πολιτικούς χώρους θεώρησαν δεδομένα τα προηγούμενα, δηλαδή μικρής πλέον αξίας. Αυτό είναι πάντα το σημείο που χάνεται η ισορροπία. Είναι το timing που πρέπει να αλλάξει το παλιό μοντέλο της σχέσης. Στην αντίθετη περίπτωση ξέρουμε την κατάληξή της, και αυτή ΔΕΝ  θα είναι υπέρ μας.

Βέβαια βγαίνοντας λαβωμένοι από μια σχέση είμαστε  αρκετά ευάλωτοι και ίσως επιρρεπείς στην επανάληψη του ίδιου ή παρόμοιου λάθους. Θέλω όμως να πιστεύω ότι μεγαλώσαμε αρκετά, βιώσαμε την πραγματικότητα εφιαλτικών ονείρων, και μπορούμε να προστατευτούμε από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Οι παραπάνω σκέψεις ΔΕΝ έχουν καμία πολιτική χροιά. Τα ελεύθερα μυαλά – την ύπαρξη των οποίων φανατικά υποστηρίζουμε – ΔΕΝ έχουν ανάγκη παροτρύνσεων ή προτροπών.

Αυτή όμως η επιστήμη μου, η εφαρμογή της στην καθημερινότητα μας, αλλά και η βιωματική εμπειρία μας ξεκάθαρα «φωνάζει» ότι η τιμή – αξία αυτού που προσφέρεις μειώνεται ή και χάνεται όταν μπροστά από την προσφορά βάζεις τη λέξη υπέρ!

Ίσως τελικά αυτό το υπέρ να είναι το δικό μας λάθος σε ότι βιώνουμε σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ…

Ας ξεχάσουμε για λίγο τα Οικονομικά (αν και πάντα με κάποια έννοια εμφανίζονται μπροστά μας) και ας προσπαθήσουμε να χαθούμε σε εκείνα τα μονοπάτια που οδηγούν στο αντάμωμα με την ευτυχία.

Ασφαλώς ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία στη λέξη και "την ψάχνει" σύμφωνα με την προσωπική του μετάφραση επιλέγοντας του "κατάλληλους" άλλους που θα  συμμετέχουν στην αναζήτηση της Ιθάκης του.

Η δική μας αποκωδικοποίηση  ΔΕΝ ταυτίζει την έννοια της ευτυχίας με την ανάλωση της ζωής σε ένα συνεχές τρέξιμο που οδηγεί(;;) στην απόκτηση (υλικών) αγαθών. Κάτι τέτοιο επιβάλλεται από το περιβάλλον μέσα από τις επιρροές του Marketing το οποίο ΔΕΝ περιορίζεται στην προώθηση αγαθών, αλλά προχωράει και στον τρόπο προώθησης του μοντέλου της (για τη δική του αντίληψη) όμορφης ζωής!

Για εμάς, ευτυχία είναι ένα σύνολο στιγμών που σχετίζονται με την ύπαρξη αυτοεκτίμησης, φίλων, ελεύθερου χρόνου, προσωπικής επιτυχίας, αγάπης, έρωτα, και πάθους σε ότι το “αξίζει”.

Το video του μουσικού κομματιού “Solo insieme saremo felici” μας θυμίζει κάποιες στιγμές που ΔΕΝ πρέπει (σύμφωνα με την δική μας λογική) να απουσιάζουν από το ημερολόγιο της ζωής μας.

Ασφαλώς ΔΕΝ είναι εύκολο να “ανακαλύψουμε” όλα τα συστατικά της λέξης και αθροίζοντάς τα να βιώσουμε την έννοιά της. Μπορούμε όμως να μην επιτρέψουμε στην κάθε στιγμή απλά να "περάσει" χωρίς να της “κλέψουμε” το περισσότερο που μπορούμε.

Ποτέ και τίποτα δεν διαρκεί αιώνια.  Στιγμές ζωής υπάρχουν!

Ας μη τις χάνουμε…

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ψάχνοντας τη λύση~Μια νέας μορφής επανάσταση

Θα είναι κουραστική μια ακόμα αναφορά στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας του σήμερα. Δεν θα προσφέρει τίποτα και σε κανένα η προσπάθεια «φωτογράφησης» του μέσου Έλληνα. Είναι προ πολλού γνωστή και με ένα τρόπο αλάθητο, δηλαδή βιωματικό. Και βέβαια η εικόνα δεν περιορίζεται στο οικονομικό profile, αλλά με βάση αυτό επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της προσωπικής και κοινωνικής ζωής.

Η κατάσταση εμφανίζεται να είναι δύσκολα αναστρέψιμη οικονομικά. Βέβαια, σε προηγούμενες  δημοσιεύσεις Η Ελλάδα των χαμένων ευκαιριών έχουμε εκφράσει την άποψη μας, ότι δηλαδή δεν «επιτρέπουμε» στην οικονομία να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της ανάκαμψης. Στην πραγματικότητα, η εφαρμοζόμενη οικονομική λογική (το λογική.. αποτελεί σχήμα λόγου) είναι σχεδόν η αντίθετη από αυτή που θα έπρεπε.

Και βέβαια δεν υπάρχει έλλειψη καλών οικονομολόγων. Αυτό θα ήταν το επιθυμητό, γιατί εύκολα θα τους αλλάζαμε. Η έλλειψη αφορά τη λέξη «βούληση». Ένας όρος με άπειρες προεκτάσεις είτε σε χώρους τους οποίους φανατικά επιμένουμε να μην αγγίζουμε, είτε στην εικόνα του αδύνατου που «καταφέραμε» να χαρίσουμε στα ισχυρά κέντρα λήψης αποφάσεων.

Μοιάζουμε απλοί θεατές στο θέατρο του παραλόγου όπου κυριαρχούν η χαμένη έννοια των λέξεων, οι ψεύτικες υποσχέσεις, η ανυπαρξία προγράμματος, η αστειότητα, ο εκφυλισμός της αλήθειας, και δυστυχώς χωρίς την αίσθηση ενός καλύτερου αύριο.

Οι κοινωνικές αντιδράσεις, όπως τις γνωρίζαμε, δεν υπάρχουν πια..Φρόντισαν κάποιοι έντεχνα να τις καταχωνιάσουν βαθιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Ίσως να πρέπει να χτίσουμε στη σκέψη μας μια νέας μορφής επανάσταση. Αυτής που θα αφορά μια διαφορετική αντίληψη για το σημερινό «ευ ζην».

Το μοντέλο των προηγούμενων τριών δεκαετιών φαίνεται ότι πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο, βασισμένο όχι αποκλειστικά (και με το όποιο τίμημα) στην απόκτηση χρήματος και κατ΄επέκταση υλικών αγαθών. Ο υπέρ καταναλωτισμός ήταν η δική μας λανθασμένη συμμετοχή σε αυτό που σήμερα εμφανίζεται αδιέξοδο. Βέβαια, πολλοί ήταν εκείνοι που έντεχνα μας τον «επέβαλλαν».

Ρίχνοντας περισσότερες ματιές στο μέσα μας και χρησιμοποιώντας τα δικά μας θέλω και πρέπει - όχι τρίτων -  ίσως αποκτήσουμε μια καλύτερη αίσθηση της πραγματικής εικόνας του νέου εαυτού μας. Μιας εικόνας απαγκιστρωμένης από τα «πρότυπα» της δεκαετίας του 90.

Απεδείχθη (με μεγάλο κόστος βέβαια) ότι ΔΕΝ είναι «απαραίτητη» η ύπαρξη Cayenne, μεζονέτας, πισίνας, εξωτικών ταξιδιών, πούρων και Κολωνακίου στη ζωή μας..και πολύ περισσότερο τα προηγούμενα δεν ήταν εκείνα που θα «έφτιαχναν» μια υγειή σχέση με τους άλλους.

 

Εύχομαι να διδαχτήκαμε ότι πρέπει να ζούμε για εμάς! Η χρησιμοποίηση κριτηρίων άλλων στη δική μας ζωή μοιάζει να ήταν η παγίδα που δεν αποφύγαμε. Όμως η αλλαγή της αντίληψής μας για την «ωραία ζωή» θα αλλάξει και τα πρόσωπα που θα είναι πλέον παγιδευμένα..

Ψάχνοντας τη λύση…

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το