Γιατί σου «βγαίνει» να γράφεις τις σκέψεις σου.

Φαίνεται ότι ο θόρυβος των πλήκτρων της γραφομηχανής σε «κούρασε» και εδώ και χρόνια έβαλες στη θέση τους μια οθόνη και με τα δάκτυλα σε ένα πληκτρολόγιο – μια άλλη έκδοση πιανίστα  - αρχίζεις να μεταφέρεις σκέψεις.

Αυτές οι σκέψεις! Μοιάζουν με μια μπερδεμένη συνύπαρξη τριών φάσεων της ζωής!

Κάπου εκεί - μέσα στην απεραντοσύνη της λειτουργίας του εγκεφάλου - κατοικεί το χθες που αρνείται φυσικά να πει «δεν υπήρξα», το σήμερα που γεμάτο γκρίνια σου δηλώνει παρόν θυμίζοντάς σου ότι «βρισκόμαστε στο τώρα» και το αύριο να σου φωνάζει «κάνε κάτι» για να κερδίσω τον τίτλο του καλύτερου στον αγώνα με το παρελθόν.

Ωραία όλα αυτά θα πει κάποιος! Αλλά είναι ανάγκη οι σκέψεις σου να γίνουν γραμμές ενός κειμένου;

Έχοντας τη διάθεση να «αποκαλύψεις» τι ακριβώς συντελείται στον εσωτερικό σου κόσμο και σου δημιουργεί αυτή την επιθυμία αβίαστα θα αναφέρεις την ύπαρξη συναισθημάτων που είτε εμπλουτίζουν ή ενίοτε τραυματίζουν το διάβα σου.

Είναι μια φωνή «κρυμμένη»  στο βαθύ μέσα σου που κατάφερε να βγει στην επιφάνεια εκπληρώνοντας έτσι την ανεξέλεγκτη επιθυμίας της για να ακουστεί.

Θέλει να μεταφέρει εμπειρίες, παραλήψεις, λάθη, απογοητεύσεις, εκνευρισμό, αίσθηση αδικίας, χαρά, ευτυχία, φαντασίωση, αγάπη, πάθος, έρωτα, προβληματισμούς, ανεκπλήρωτες επιθυμίες αλλά και όνειρα.

Στο ρόλο του ενορχηστρωτή όλων των προηγούμενων συναισθημάτων ή καταστάσεων συνήθως εναλλάσσονται (αν και όχι σπάνια συνυπάρχουν) η αγάπη και η ανάγκη έκφρασης.

Η δεύτερη είναι εκνευριστικά αποκαλυπτική στα πολλά θέλω της και παίρνοντας από το χέρι την πρώτη τα θέλω γίνονται πολύ περισσότερα. Όλα όμως έχουν «μπροστά» τους τη λέξη «μοιράζομαι».

Δημιουργώντας τις καλύτερες μέρες

Ναι λοιπόν «δεν είναι η ατμόσφαιρα που θα θέλαμε». Δεν είναι οι καλύτερες μέρες. Είναι τα χρόνια της αντίφασης, του γκρίζου, των πολλών αναπάντητων γιατί, του ψαλιδίσματος της ελπίδας και της έλλειψης οράματος.

Και βέβαια κανείς δεν ήθελε να ξεκινά ή να συνεχίζει την πορεία της ζωής του σε ένα τόσο ουδέτερο έως και εχθρικό προς τις επιθυμίες του περιβάλλον.

Τα νέα παιδιά δυσκολεύονται να «φωτογραφίσουν» στη σκέψη τους το αύριο. Οι μεγαλύτεροι «ακροβατούν» μεταξύ της ανάμνησης του «άνετου» χθες και της ανασφάλειας του άγνωστου αύριο. Ενώ οι ηλικιακά μεγάλοι «επαναστατούν» στην ιδέα ότι πρέπει να αποδεχτούν την αφαίρεση δεδομένων ζωής.

Και μέσα σε αυτήν την περιορισμένης ορατότητας σκέψη, πορεία ή απολογισμό, εσύ περιμένεις να καταλαγιάσει ο άνεμος, να καθαρίσει κάπως η ατμόσφαιρα ώστε να μπορέσεις, αν όχι να δεις καθαρά, έστω να διακρίνεις ή και να φανταστείς το καλύτερο αύριο.

Βρίσκεσαι καθισμένος με λιγοστά πια περισσεύματα ενέργειας στο μουράγιο της αναμονής μόνος - ουσιαστικά ξεχασμένος από το εξωτερικό περιβάλλον - με τις αρνητικές  σκέψεις να νικούν κατά κράτος τις θετικές.

Κάπου εδώ όμως χρειάζεται ο αντίλογος για να σου μεταφέρει το μήνυμα: «Μη το βάζεις κάτω».

Ξέρω αυτή η φωνή μπορεί να έρχεται από μακριά με αποτέλεσμα να μην ακούγεται δυνατά αλλά ούτε καθαρά. Μπορεί να αμφισβητείς την ύπαρξη ρεαλισμού στα επιχειρήματά της  ή η ίδια να μη σου μεταφέρει με πειστικό τρόπο αυτά που θέλει να σου πει.

Πρέπει να ενισχυθεί όμως και η ένταση και η επιχειρηματολογία της αλλά και η πειθώ της.

Και εφόσον αδυνατεί η ίδια να το κάνει σημαίνει ότι έχει φτάσει η στιγμή της δικής σου παρέμβασης. Είναι τώρα που πρέπει να θυμίσεις στο εαυτό σου ότι η νύχτα εναλλάσσεται με τη μέρα και αυτό δηλώνει μια «κυκλικότητα» στις φάσεις της ζωής. Αυτό συμβαίνει νομοτελειακά δηλαδή δεν γίνεται να «αφαιρεθεί» από τη ροή μιας διαδικασίας.

Εκείνο που μένει να βρεθεί είναι το πότε και το με ποιο τρόπο θα βιώσεις την «κίνηση του τροχού».

Αναζητώντας τη «νέα» μέρα το λάθος μας θα είναι να περιμένουμε από αυτή την αναβίωση κεκτημένων παλαιού επιπέδου ή οι νεότεροι να οραματίζονται το ταξίδι της ζωής τους σε ένα περιβάλλον αντίστοιχο με αυτό (που άκουσαν ότι υπήρχε) στα 90s έως και τα μισά της επόμενης δεκαετίας.

Εκείνα τα χρόνια (κατά τη δική μας άποψη) αποδείχτηκαν ψεύτικα ή και καταστροφικά από κάθε άποψη! Έγινε αλλοίωση του τρόπου ζωής σε οικονομικό, κοινωνικό, προσωπικό επίπεδο και βέβαια μετάλλαξη των ανθρώπινων σχέσεων (Μοναχικές πορείες πτωχευμένων συναισθηματικά ανθρώπων).

Και αυτή την αλλοίωση εμφανίζεται να είμαστε εμείς που πρέπει να διορθώσουμε μέσα από την αλλαγή της σκέψη μας και όχι περιμένοντας «δώρα» από το περιβάλλον. Η προηγούμενη άποψη ίσως να μη διαθέτει (όπως αρχικά ακούγεται) μόνο ένα «μακρινό» φιλοσοφικό ή ψυχολογικό υπόβαθρο αλλά σαν κίνηση να αποβλέπει σε ένα «κοντινό» ρεαλιστικό στόχο.

Είναι καλοκαίρι! Πάρτε ή αναζητείστε το ταίρι σας (όχι το «όποιο» συνοδευτικό..), σαλπάρετε για ένα νησί, ζήστε την αλήθεια σας εκεί (για όσο χρόνο μπορείτε) και υποσχεθείτε στους εαυτούς σας ότι μέσα από τη (Νέας μορφής επανάστασηδεν θα δώσετε εσείς τη λανθασμένη έννοια που θεωρήσαμε εμείς (οι μεγαλύτεροι) ότι βρίσκεται στις «καλύτερες μέρες».

Η «ανάγκη» μας για ένα Ελληνικό Καλοκαίρι

Πρώτες μέρες του Ιουλίου και η εικόνα των διακοπών όλο και περισσότερο αναδύεται μέσα από το χειμερινό γκρίζο που προηγήθηκε. Αυτή η απόσταση των εποχών που μας χώριζε, 10 μήνες τώρα, ολοένα και μικραίνει μεταφέροντας τη σκέψη μας στην παραλία του νησιού!  Το Ελληνικό καλοκαίρι βρίσκεται λοιπόν προ των πυλών και μας δημιουργεί μια πραγματική ανάγκη για να το ζήσουμε!

Σε αυτόν τον τόπο, ο χειμώνας παρά την κρυμμένη ομορφιά της «μουντάδας» του, είναι καταδικασμένος  - στην άτυπη μάχη των εποχών - να έχει τον άχαρο ρόλο αυτού που περιμένει το καλοκαίρι για να του επιβεβαιώσει και συγχρόνως να μην του αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης για το ποια εποχή θα βρίσκεται πάντα στην πρώτη θέση!

Καλοκαίρι - Η εποχή που φεύγεις!

Αφήνεις την πόλη, τις υποχρεώσεις της και το αδυσώπητο κυνηγητό του χρόνου για να βρεθείς στο νησί με μια βερμούδα και ένα λευκό t-shirt. Εκεί που ενώ αγναντεύεις το μαγικό χρώμα της θάλασσας έρχονται από πολύ μακριά τα λόγια του μοναδικού Οδυσσέα Ελύτη «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε…».

Είναι εκεί όπου ο ήχος της βροχής δίνει τη θέση του στο «τραγούδι» των τζιτζικιών που είναι συγχρόνως ερωτικό κάλεσμα αλλά και κύκνειο άσμα. Στον τόπο που το μαυρισμένο σώμα αντικαθιστά το φορτωμένο με βαριά ρούχα «αρρωστιάρικο» χειμωνιάτικο άτονο λευκό.

Είναι ο παραμυθένιος κόσμος όπου η φαντασία κερδίζει κατά κράτος το «πρέπει» της αποδοχής της πραγματικότητας.

Το περιβάλλον εκείνο που ο έρωτας βρίσκεται παντού (love is in the air έλεγε κάποτε ο John Paul Young). Και βέβαια δεν αναφερόμαστε στο sex  - αυτό σήμερα είναι το μόνο εύκολο και τυποποιημένο. Ασφαλώς εννοούμε το ερωτικό στοιχείο που βγάζει η ατμόσφαιρα και το οποίο για τη δική μας «αισθητική» είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την όποια συνέχεια.

Είναι το νησί της Καλυψώς. Εκεί που επί 7 ολόκληρα χρόνια βρισκόταν ο Οδυσσέας και που αν δεν «μεσολαβούσε» η Αθηνά η «δύναμη» της Καλυψώς μάλλον θα τον είχε κρατήσει ακόμα εκεί..

Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι, και πρέπει να είναι, απόδραση!

Και η πρώτη στη σειρά που θα αποδράσει είναι η σκέψη (καλοκαιρινό ταξίδεμα). Αυτή είναι που θα «υιοθετήσει» όλα τα προηγούμενα ώστε να δώσει εντολή στο σώμα να ακολουθήσει χωρίς να ενδιαφέρεται τόσο για το που ή για το πόσο.

Στην αντίθετη περίπτωση η λέξη «διακοπές» που ετυμολογικά σημαίνει δια-κόπτω, σταματώ ό,τι έκανα πριν και κάνω κάτι διαφορετικό χάνει την έννοιά της παρασυρόμενη από το γενικότερο ρεύμα της αλλοίωσης της πραγματικότητας μέσα από την τυποποίηση των ενεργειών – κινήσεων.

Ο πολύπλοκος κόσμος της σκέψης μας είναι εκείνος που θα πρέπει να νικήσει την τυπικότητα του συνηθισμένου για να κάνει την υπέρβαση της απόλαυσης του μοναδικού.

Και βέβαια είναι ο ίδιος που θα θυμηθεί ότι σε αυτή τη διαδικασία της απόδρασης η σκέψη θα είναι η πρώτη στην έξοδο αλλά η τελευταία στην επιστροφή!

Καλά ταξιδέματα στο Ελληνικό Καλοκαίρι!

ΥΓ. Αρκετοί θα πουν: «Που ζεις»;

Θα τους απαντήσω:  «Στον ίδιο τόπο με εσάς. Αλλά εμένα δεν μου αρέσει όπως είναι και προσπαθώ (Ψάχνοντας τη λύση) να τον ζήσω - στον βαθμό που μπορώ - αλλιώς»..

Η χώρα του «δήθεν»

Μέσα στην πορεία των τελευταίων 40 - 50 ετών ο μέσος Έλληνας σταδιακά «ανέβαινε» σε βιοτικό επίπεδο απολαμβάνοντας τα νέα επίπεδα ζωής. Η ταχύτητα της υιοθέτησης των νέων δεδομένων σε αρκετές περιπτώσεις ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα τη «βιασύνη» στην «απορρόφηση»  των νέων standards.

Σε προηγούμενο άρθρο έχουμε αναφέρει ότι η ταχύτητα αφενός δημιουργεί προβλήματα στην κατανόηση του «περιβάλλοντος» και αφετέρου αμφισβητεί στην «αυθεντικότητα» του νέου προφίλ.

Το νέο μας πρόσωπο

Σταματήσαμε λοιπόν να πετάμε στο δρόμο το άδειο πακέτο από τα τσιγάρα ή την απόδειξη από τα διόδια. Κάτι σαν απόκτηση οικολογικής συνείδησης θα λέγαμε! Ταυτόχρονα βέβαια εξακολουθούμε να ψαρεύουμε κάποιους τόνους πλαστικού από τις θάλασσες, τα ποτάμια και τις λίμνες. Η δήθεν οικολογική μας συνείδηση  συναντάται και στη βόλτα μας στο βουνό όπου παρατηρούμε δεξιά και αριστερά «παρκαρισμένα» όλα εκείνα που ντρεπόμαστε να πετάξουμε όταν μας βλέπου οι άλλοι!

Γίναμε «Ευρωπαίοι» και περιορίσαμε το κορνάρισμα στην οδήγηση! Όμως το στόμα μας δεν σταμάτησε να ξεστομίζει Γαλλικά όταν μας δίνεται ή εμείς δημιουργούμε την ευκαιρία. Φυσικά, ως οδηγοί εξακολουθούμε να παρκάρουμε όπου μας βολεύει, να οδηγούμε με 60 στην αριστερή λωρίδα, να βγάζουμε φλας αφού στρίψουμε [!!] και να αγνοούμε ότι σε αυτήν την με άσπρες γραμμές διάβαση πεζών δεν αναπτύσσουμε ταχύτητα αλλά δίνουμε προτεραιότητα στους πεζούς. Όμως κατά τα άλλα αποκτήσαμε δήθεν κυκλοφοριακή αγωγή.

Μη ξεχάσουμε τον πιστό φίλο του ανθρώπου! Έτσι  ξαφνικά γίναμε όλοι φιλόζωοι [..]. Βρήκαμε το νέο μας in παιχνίδι!  Άπειρες φωτογραφίες για να αποθανατίσουν τον τρελό μας έρωτα για το σκύλο μας και βέβαια δεκάδες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Τον βγάζουμε και την βολτούλα του – περισσότερο για να μας δούνε οι άλλοι παρά γιατί τη χρειάζεται.  Όμως σε πολλούς - μαζί με την δήθεν φιλοζωία - δεν ήρθε και η ανάλογη παιδεία που πρέπει να την συνοδεύει με αποτέλεσμα να «απαιτούμε» από τους υπόλοιπους ανθρώπους και σκύλους να κοιτάνε μόνο «κάτω» όταν περπατάνε.

Αγοράσαμε μηχανές και μάλιστα μεγάλου κυβισμού! Δεν φροντίσαμε όμως πρώτα να «μάθουμε» τι σημαίνει «καβαλάω» μηχανή ούτε σε σχέση με εμάς ούτε σε σχέση με τους άλλους. Οδηγούμε λοιπόν όπως μας βολεύει αγνοώντας βασικούς κανόνες κυκλοφορίας, απαιτώντας από τους άλλους να μας «προσέχουν» και λησμονώντας ότι σε μια στιγμή απροσεξίας κάποιου (που φυσικά απευχόμαστε) θα αποδειχθεί ότι δεν οδηγούμε τανκ. Γίναμε λοιπόν δήθεν μηχανόβιοι! Όμως οι original μηχανόβιοι έχουν την ανάλογη κουλτούρα και η μηχανή εκφράζει για τους ίδιους τρόπο ζωής. Και αυτός δεν είναι δήθεν.

Βαπτιστήκαμε (οι περισσότεροι) άνετοι, όμορφοι, έξυπνοι,  επιτυχημένοι, αλλά και εύκολοι κριτές (Η εξ αποστάσεως σοφία) της ζωής των άλλων! Βέβαια όλα τα προηγούμενα συνέβησαν και εξακολουθούν να συμβαίνουν με την έντονη παρουσία της κατάθλιψης αλλά και της (σχεδόν) απαραίτητης ψυχολογικής υποστήριξης. Άλλη μια δήθεν άνετη έκφραση της παρουσίας μας στο σύνολο!

Υπάρχει βέβαια και η ηγεσία μας και η πολιτική που ασκεί προς όφελός μας [..]Πόσες εξαγγελίες, πόσες υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο! Το περίεργο είναι ότι αυτές οι better days «επιδιώκονται» μέσω υπερφορολόγησες των νόμιμων εισοδημάτων και μειώσεων μισθών και συντάξεων!  Όμως το δήθεν κράτος δικαίου και η δήθεν κοινωνική μέριμνα υπάρχει!

Και έρχεται η οικονομική κρίση του 2008 και μετά από 10 χρόνια απίστευτης σε πολλά επίπεδα πτώσης ή και κατάρρευσης αρχίζουμε να επαναλαμβανόμαστε μέσα από μια σειρά ψεύτικών υποσχέσεων παραποίησης της πραγματικότητας, και μικροκομματικών  πολιτικών.  Η χώρα  - πτωχευμένη πλέον -  επαναλαμβάνει τις λογικές  που εφάρμοζε στα χρόνια του εικονικού πλουτισμού και της διαφωνίας για τη διαφωνία!  Δεν κατάλαβε τίποτα! Άλλη μια δήθεν αντίληψη της πραγματικότητας που συνοδεύεται από μια επίσης δήθεν αλλαγή πολιτικής κουλτούρας.

Μέσα στα πολλά δήθεν μη παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι γίναμε και δήθεν αριστεροί! Και για να το αποδείξουμε [..] συμπράξαμε με μια παρέα αρκετά δεξιά ευρισκόμενη!

Και έτσι όπως ολοκληρώνονται οι τωρινές σκέψεις μας ένα ερώτημα προκύπτει.

Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε – τι θα προτιμούσαμε; Την αυθεντική και με τα προβλήματά της ταυτότητα που είχαμε ή την δήθεν και με τα «φαινομενικά» ξεπερασμένα προβλήματα ταυτότητα που αγοράσαμε;

 

Όταν η ταχύτητα «θόλωσε» το ταξίδι..

Ταχύτητα! Μια έννοια που «ανέβηκε» απότομα στην ιεραρχία των επιλογών μας και αποτέλεσε βασική στόχευση σε πολλές εκδηλώσεις της συμπεριφοράς μας.

Και βέβαια που είναι το «άσχημο» όταν η (μεγαλύτερη) ταχύτητα ουσιαστικά  μείωσε – συνηθίζουμε να λέμε - τις αποστάσεις στα ταξίδια μας - όποιο μέσο και αν χρησιμοποιούμε. Με μια πρώτη σκέψη - μάλλον πουθενά δεν βρίσκεται το μείον..

Η δεύτερη σκέψη που έρχεται σαν αντίλογος της πρώτης θα μας «διευκρινίσει» ότι:

«Οι αποστάσεις δεν μειώνονται με την αύξηση της ταχύτητας. Ο χρόνος που απαιτείται μειώνεται».

Και έχοντας το μυαλό μας «ξεκαθαρίσει» τη διαφορά αρχίζει τη μετάφραση του τι ακριβώς σημαίνει «τώρα θέλω λιγότερο χρόνο για..»

Χωρία αμφιβολία όταν η μια  δραστηριότητα ή ενέργεια σου αποσπά λιγότερο χρόνο σε σχέση με πριν αυτό σου επιτρέπεται να «δράσεις» σε περισσότερα πεδία. Να κάνεις «και άλλα» μέσα στη μέρα σου, στο μήνα, στη ζωή σου γενικά!

Έχεις κερδίσει ποσότητα! Βέβαια στη οικονομική επιστήμη υπάρχει η έννοια του κόστους ευκαιρίας των αγαθών η οποία μας θυμίζει ότι όταν κερδίζουμε κάτι χάνουμε κάτι άλλο.

Αναζητώντας λοιπόν την άλλη όψη του νομίσματος αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι μπήκαμε σε μια διαδικασία του να δημιουργούμε ασταμάτητα νέα θέλω των οποίων η εμφάνιση ήταν αποτέλεσμα της μείωσης του χρόνου που πλέον χρειαζόταν για την ικανοποίηση των παλιών.

Αυτά τα αυξημένα (Οι επιθυμίες που έγιναν ανάγκες) νέα θέλω εμφανίζονται τις περισσότερες φορές ταυτόχρονα με αποτέλεσμα να αναφερόμαστε περισσότερο σε ανελέητο κυνηγητό για την ικανοποίησή τους παρά σε προσπάθεια σταδιακής κάλυψής τους.

Είπαμε  η ταχύτητα μας κάνει τώρα να τρέχουμε αντί να περπατάμε!

Μόνο που το τρέξιμο σου «θολώνει» την ορατότητα της όποιας διαδρομής, σου μειώνει το χρόνο της απόλαυσης, σε κάνει να καταλαβαίνεις λιγότερα από αυτά που βλέπεις, ενώ συγχρόνως σου «απλοποιεί» την έννοια της ομορφιάς και τη διαδικασία απόλαυσής της!

Κάπου σε αυτή τη διαδικασία απόκτησης ταχύτητας στη ζωή μας μοιάζει να θυσιάσαμε την ομορφιά της διάρκειας του ταξιδιού προς όφελος των πολλών ταξιδιών. Και βέβαια η σκέψη μας δεν περιορίζεται μόνο στην κυριολεκτική έννοια της λέξης ταξίδι.

Το αν η επιλογή του να «τρέχουμε» μας δικαίωσε είναι ζήτημα προσωπικής μετάφρασης ...

Όταν οι επιθυμίες «μετονομάστηκαν» σε ανάγκες

Ο πλούσιος  κόσμος των λέξεων σου προσφέρει πληθώρα επιλογών ώστε να συντάξεις - ανάλογα με το τι επιδιώκεις - ένα μήνυμα σαφές και εύκολα κατανοητό ή ελλιπές και ενδεχομένως παραπλανητικό. Στη δεύτερη περίπτωση «παίρνεις βοήθεια» από κάποιες λέξεις που εμφανίζονται «γειτονικές» αλλά στην πράξη η εννοιολογική απόσταση που τις χωρίζει αριθμεί εκατοντάδες χιλιόμετρα!

Ταξιδεύοντας λοιπόν με τη σκέψη μας από το μακρινό χθες στο σήμερα αναμφίβολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι διαχρονικά υπάρχει ανάπτυξη,  το βιοτικό επίπεδο βελτιώνεται που μεταξύ άλλων σημαίνει ότι ο μέσος άνθρωπος καλύπτει ολοένα και περισσότερες από τις ανάγκες του.

Βέβαια μέσα στο χρόνο κάποιες  λέξεις έχουν την συνήθεια να αναβαθμίζονται!

Έτσι λοιπόν διαπιστώνουμε ότι οι επιθυμίες του χθες «συστήνονται» σαν ανάγκες στο σήμερα!

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι αυτή η μετονομασία είναι απόρροια της ανάπτυξης – και δεν θα έχουν άδικο. Όμως αν η ανάπτυξη σημαίνει ότι φτάσαμε στο σημείο να προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τις απεριόριστες επιθυμίες (πρώην ανάγκες) μάλλον και στη λέξη ανάπτυξη δίνουμε άλλη έννοια.

Μοιάζει αναγκαίο να «αντιληφθούμε» - αποκωδικοποιώντας τα βιωματικά ταξίδια μας -  ότι η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε τα τελευταία 50 - 60 χρόνια με κύριο εκφραστή την παγκοσμιοποίηση δεν συμμετείχε μόνο θετικά στη ζωή μας αλλά μας «επέβαλλε» και την αποδοχή αρνητικών νέων δεδομένων.

Για παράδειγμα, ο έμφυτος μιμητισμός μας όταν συνοδεύεται από «ελαστικά» φίλτρα  αξιολόγησης γίνεται εύκολα διαχειρίσιμος από πωλητές ευημερίας!

Και μέσα σε αυτόν τον θαυμαστό νέο κόσμο ξεχυθήκαμε να καλύψουμε όλο και περισσότερες ή με ολοένα και καλύτερο τρόπο τις σημερινές επιθυμίες – με εντολή στον εγκέφαλο να τις θεωρεί και ονομάζει ανάγκες -  οι οποίες βέβαια θα υπολείπονται των όποιων νέων του κάθε αύριο.

Το συγκεκριμένο «παιχνίδι» διαφυγής και αποστασιοποίησης της πραγματικότητας είναι τόσο ελκυστικό που μας έκανε να ξεχάσουμε και την έννοια της φθίνουσας οριακής χρησιμότητας (diminishing marginal utility) που μάθαμε στο πρώτο έτος των οικονομικών σπουδών μας.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν -  η πρόσθετη χρησιμότητα (ικανοποίηση) που παίρνουμε από την  κατανάλωση μιας επιπλέον μονάδας ενός αγαθού (από ένα σημείο και μετά) μειώνεται όταν αυξάνεται η ποσότητα που καταναλώνουμε.

Ας θυμηθούμε για παράδειγμα πόσο μεγαλύτερη ήταν η ικανοπόιησή μας όταν αποκτήσαμε το πρώτο μας αυτοκίνητο σε σχέση με αυτή που αντλήσαμε όταν έχοντας ήδη το πρώτο αγοράσαμε το δεύτερο.

Τελικά τι είναι αυτό που στο σήμερα χρειαζόμαστε; Μεγαλύτερη κάλυψη επιθυμιών από τις ήδη (πολλές) ικανοποιημένες ανάγκες ή η λύση είναι Μια νέας μορφής επανάσταση;

Ασφαλώς με τις προηγούμενες αναφορές μας δεν υποστηρίζουμε ότι πρέπει να γυρίσουμε στις λογικές ζωής του χθες.

Όμως το γεγονός ότι το αληθινό χαμόγελο και η αίσθηση της πραγματικής ικανοποίησης γίνονται ολοένα και περισσότερο δυσδιάκριτα στους περισσότερους από εμάς θα πρέπει να μας προβληματίσει για το ενδεχόμενο η μετονομασία των λέξεων να μη λειτουργεί υπέρ μας…

Η εξ αποστάσεως σοφία!

Και να λοιπόν που τελευταία αρκετοί (έως και πολλοί) ξαφνικά έγιναν εξ αποστάσεως έξυπνοι, γνώστες, σύμβουλοι και ωραίοι! Πολύ ωραίοι!

Το να χάσεις τη επαφή σου με την πραγματικότητα (αν την είχες ποτέ) είναι πολύ εύκολο και γίνεται ευκολότερο γιατί η αυτοκριτική και η αυτογνωσία  κατακτώνται δύσκολα  αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που κοστίζουν πολύ (όχι χρηματικά). Και σε αυτό το κόστος δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις συναισθηματικά.

Έχεις και μια ατμόσφαιρα που σε θέλει ιδιαίτερα απογειωμένο ώστε να είσαι εύκολα διαχειρίσιμος και συμβατός με τα θέλω της. Όχι τα δικά σου. Τα δικά της.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν της εικονικής πραγματικότητας έχασες την αίσθηση της απόστασης!

Και η απόσταση άλλοτε χρησιμοποιείται με την κυριολεκτική της έννοια ενώ σε άλλες περιπτώσεις η λέξη έχει μεταφορική χρήση.

Η δεύτερη εκδοχή είναι και η χειρότερη δεδομένου ότι τότε ενδέχεται κάποιος να αποφασίσει να ασκήσει κριτική (συνήθως αρνητική) επί καταστάσεων τις οποίες δεν έχει συναντήσει – βιώσει.

Που βρήκες το θράσος να κατακρίνεις - από το καναπέ του σπιτιού σου - ανθρώπινες συμπεριφορές τις οποίες αφενός αγνοείς και αφετέρου δεν έχεις τη δυνατότητα ούτε καν να φανταστείς.

Αγαπητέ συνάνθρωπε αυτός ο απότομος ξερωλισμός και η περίπου γνώση που σου προέκυψε δεν σε κάνει σπουδαιότερο σε «πραγματικά» μάτια! Σε αυτά (τα πραγματικά) γελοιοποιείσαι μια και πολύ εύκολα διακρίνουν την ψεύτικη σοφία σου.

Οι τελευταίοι της γενιάς των Millennials «αντιμέτωποι» με τις Πανελλαδικές εξετάσεις 2018

Και να λοιπόν που οι Πανελλαδικές εξετάσεις του 2018 γίνονται όλο και πιο «ορατές». Πρωταγωνιστές βέβαια της συγκεκριμένης περιόδου οι μαθητές. Δίπλα όλοι οι υπόλοιποι εμείς - γονείς, καθηγητές, φίλοι, γείτονες, πάσης φύσεως σύμβουλοι αλλά και μια ατμόσφαιρα που απαιτεί χωρίς να αιτιολογεί (με την έμπρακτη παρουσία της) το γιατί..

Η έλλειψη πειστικών εξηγήσεων για τα δρώμενα χαρακτηρίζει την εποχή μας. Δίνονται τα «περίπου» γιατί έγινε ή πρέπει να γίνει  κάτι.  Τα «πραγματικά» γιατί – αν υπάρχουν – δεν προσφέρονται ή και «προστατεύονται» από το να γίνουν αντιληπτά από τους  πολλούς.

Γιατί λοιπόν σήμερα οι τελευταίοι (γεννηθέντες το 2000) της γενιάς των Millennials (Generation Y) αγωνίζονται να περάσουν την πύλη των ΑΕΙ ή των ΤΕΙ (που αύριο μπορεί να βαπτιστούν σε ΑΕΙ).

Ποιά ή ποιές είναι οι απαντήσεις που δίνονται σε αυτό το ερώτημα;

Ασφαλώς τα γιατί δεν βρίσκονται ερμηνεύοντας την «συμπεριφορά της ατμόσφαιρας» μια και αυτή «μάλλον» δεν μας προσφέρει και τα κατάλληλα ερείσματα για να προσεγγίσουμε την απάντηση. Αντίθετα η συμπεριφορά της συνάδει απόλυτα με τις κατηγόριες που εκτοξεύει προς τους Millennials, όπως αυτές της απάθειας, του εγώ, του ναρκισσισμού (Ο ναρκισσισμός της εξουσίας) της αδιαφορίας για τα κοινά, των  μεγάλων απαιτήσεων αλλά της μικρής προσφοράς.

Οι σκέψεις μας

Από τις πρώτες γραμμές του προλόγου της σκέψης μας διευκρινίζουμε ότι το πέρασμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε από μόνο του εξασφαλίζει το καλύτερο αύριο της ζωής μας.

Τα οφέλη μιας τέτοιας επιτυχίας: θα ξεκινήσουν από το ότι θα «διδαχτείτε» ότι οι στόχοι κατακτώνται μέσα από συνειδητή προσπάθεια και ότι δεν χαρίζονται, θα εξαρτηθούν από τον «τρόπο» της παρουσίας σας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, και θα αξιοποιηθούν από το πως θα αποκωδικοποιήσετε αυτά που «έμαθε» η σκέψη σας στα χρόνια της φοιτητικής σας ζωής.

Αυτό που μπορείτε να πετύχετε μετά από ένα συνειδητοποιημένο πέρασμα από τους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης είναι να «επιτρέψετε» στη σκέψης σας να λειτουργεί αυτοβούλως. Αυτή η αποκοπή από την copy paste λογική είναι εκείνη που θα δώσει ώθηση σε μια ζωή πιο κοντά στα δικά σας θέλω.

Θα έχετε προσφέρει τη δύναμη στη σκέψη αφενός να αποκρούσει τις κατηγόριες προς την γενιά σας, αυτή των Millennials - μια και δεν υπήρξε εισβολή της γενιάς σας από άλλο πλανήτη αλλά ήταν γήινο δημιούργημα προηγούμενων γενεών, και αφετέρου να αντιληφθεί ότι η κλωνοποίηση της σκέψης (Το πρόσωπο πίσω από τις Βενετσιάνικες μάσκες) οδήγησε στην ομαδοποίησή της και στη συνέχεια τη λειτουργία της σύμφωνα με τα θέλω – επιδιώξεις της ατμόσφαιρας.

Το δρομολόγιο για τη δημιουργία του καλύτερου αύριο δεν θα τελειώσει εκεί.  Αξιοποιώντας τη νέα σας «γνώση» θα βρεθείτε πιο κοντά στην δυνατότητα ανακάλυψης των «πραγματικών γιατί». Επομένως και της λήψης της «δικής σας» απόφασης για το πως αλλά και το που θα συναντήσετε τα προσωπικά θέλω ζωής. Συγχρόνως ο νέος τρόπος σκέψης σας θα σας οδηγήσεις στο να προσφέρετε στην επόμενη γενιά μια «πνευματική» καλλιέργεια καλύτερη από αυτή που προσφέραμε εμείς σε εσάς.

Να έχετε την ανάλογη ανταμοιβή της προσπάθειά σας!

Μοναχικές πορείες πτωχευμένων και στο συναισθηματικό τους κόσμο ανθρώπων

Το ανθρώπινο είδος είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο έχει (θεωρητικά) την ικανότητα «μετάφρασης» των καταστάσεων που έχει βιώσει. Αυτή η δυνατότητα εξαγωγής συμπερασμάτων μας επιτρέπει κάνοντας τις κατάλληλες κινήσεις να επαναπροσδιορίζσουμε το στίγμα μας ώστε να συνεχίζουμε την πορεία μας.

Ο μέσος Έλληνας που έζησε την (από κάθε άποψη) ανατρεπτική 10ετία του ’80 απογειώθηκε σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, κοινωνικό και αυτοεκτίμησης) τα επόμενα 15-20 χρόνια για να προσγειωθεί απότομα αλλά και αναγκαστικά (Φτωχοπόιηση του σήμερα) μετά το 2010 σε μια νέα πραγματικότητα.

Στο νέο περιβάλλον που καλείται να βαδίσει έχει να αντιμετωπίσει μια προβληματική οικονομική κατάσταση μιας (στην ουσία) πτωχευμένης χώρας που εμφανίζεται να μην μπορεί να επανέλθει σε προηγούμενα επίπεδα ανάπτυξης.

Ψάχνοντας στο χθες

Στην προσπάθεια λοιπόν να βρούμε το ακριβές σημερινό στίγμα μας αλλά και να μας φανταστούμε στο αύριο θα πρέπει να ανατρέξουμε στο χθες για να εντοπίσουμε και στη συνέχεια να μεταφράσουμε τα λάθη που κάναμε.

Έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα τα οικονομικά λάθη (Τα μονοπάτια που μας οδήγησαν  στην οικονομική κρίση του 2009) που έγιναν σε αυτόν τον τόπο αλλά και τους λόγους για τους οποίους συνέβησαν. Επομένως μια ακόμα αναφορά μόνο κουραστική θα είναι.

Οι σημερινές σκέψεις «πηγαίνουν» σε μια άλλη καταστροφή που πετύχαμε! Αυτή των ανθρωπίνων σχέσεων.

Η υπερτίμηση του εγώ, αποτέλεσμα της οικονομικής δύναμης των προηγούμενων 10ετιών, «πέρασε» πολύ γρήγορα σε όλους τους τομείς της ζωής μας χωρίς φυσικά να «ξεχάσει» τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Παντοδυναμία λοιπόν και εκεί!. Και όταν (στη φαντασία σου) κατέχεις τα σκήπτρα του καλύτερου, ε τότε συμβαίνουν πολλά! Αγνοείς, ξεχνάς, αδιαφορείς, ξε-αγαπάς σύντομα, τσαλακώνεις ανθρώπους, ανανεώνεις τις «παρέες» όποτε θέλεις γιατί έτσι θέλεις, δεν υποχωρείς, θεωρείς το εαυτό σου ανίκητο αλλά και γρήγορα «ανανεώσιμο».. Και βέβαια δεν «προσφέρεις» μόνο εσύ το παραπάνω menu συμπεριφοράς. Είσαι και ο αποδέκτης αντίστοιχων «λογικών».

Ας είμαστε λίγο ειλικρινείς. Αυτό το μοντέλο των τόσο «εύθραυστων» ανθρώπινων σχέσεων δεν ήταν βιώσιμο. Η αποκλειστική συμμετοχή του εγώ χαράσσει ατομικές πορείες όχι συντροφικές ή ομαδικές. Μια αλήθεια που κρύψαμε από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Επιστρέφοντας στο σήμερα

..και με ματιές στο αύριο πρέπει να αντιληφθούμε ότι μαζί με την οικονομική ανάκαμψη πρέπει, και ίσως πρώτα, να ανακάμψει και η λογική μας στον τρόπο που συμβιώνουμε γενικά (Ψάχνοντας τη λύση).

Η εποχή του υπέρ εγώ και των «ψεύτικων» σχέσεων τελείωσε. Τη θέση τους πήραν οι μοναχικές πορείες πτωχευμένων και στο συναισθηματικό τους κόσμο ανθρώπων.

Αν αυτή η ατμόσφαιρα μας αρέσει, κανένα πρόβλημα, ειδικά αν μπορούμε να χτυπήσουμε παλαμάκια με το ένα μόνο χέρι..!

Μπορούμε όμως πολλοί;





Το πρόσωπο πίσω από τις Βενετσιάνικες μάσκες..

Ποιος δεν θα ήθελε να είναι η «ψυχή» σε μια παρέα - να ξεχωρίζει από τους άλλους. Να είναι ο ωραίος, ο γοητευτικός, ο άνετος, ο επιτυχημένος, ο επιθυμητός. Αυτός που τον «θέλουν»!

Δύσκολα κάποιος θα πει όχι σε αυτές τις «προοπτικές»...

Έρχονται και από την ατμόσφαιρα τα «περάσματα» των προτύπων του «ωραίου» και να οι κλωνοποιήσεις με τις copy paste λογικές και τα πράγματα γίνονται πλέον επιτακτικά!  Τα τελευταία δε 20-30 χρόνια κατά ένα περίεργο τρόπο «έπρεπε» όλοι να ξεχωρίζουμε και να κατακτάμε – γενικά τα πάντα!

Ένα από τα πολλά ωραία που συναντάς στη Βενετία είναι και οι περίφημες μάσκες της. Ταξιδέψαμε λοιπόν εκεί, με τη φαντασία μας ή στην πραγματικότητα, και προμηθευτήκαμε όχι μόνο μία αλλά πολλές, πάρα πολλές! Βλέπετε το πρόσωπό μας έπρεπε να αλλάζει ανά περίπτωση και οι περιπτώσεις που «συναντούσαμε» ήταν πολλές.

Venetian Masks - photo on Pixabay

Πέρασε λοιπόν μια μεγάλη περίοδος έντονης παρουσίας μας στα «δρώμενα». Μια παρουσία ξεχωριστή και στο μυαλό του καθενός μας μοναδική! Οι μάσκες έγιναν το απαραίτητο συμπλήρωμα του «είναι» μας. Χωρίς αυτές δεν ερχόμαστε σε επαφή με άλλο ανθρώπινο ον. Δεν κυκλοφορούμε «γυμνοί»!

Καταφέραμε λοιπόν να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι οι «απόκριες» είναι ο νέος τρόπος ζωής με 12μηνη διάρκεια μέσα στο χρόνο και βέβαια για όλα τα χρόνια. Πρόσθετα δε πιστέψαμε ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι ο θαυμαστός καινούριος που θα χαρακτήριζει οποιονδήποτε άλλο σαν «παρωχημένο».

Φαίνεται όμως ότι το γλέντι του παρατεταμένου μασκαρέματος κράτησε πολύ με αποτέλεσμα να αγνοήσουμε βασικά πράγματα όπως για παράδειγμα ότι η νύχτα με τη μέρα πάντα εναλλάσσονται.

Έρχεται πάντα η στιγμή που η κάθε παράσταση - show τελειώνει. Μπορεί το «μπιζάρισμα» να της παρατείνει λίγο τη ζωή, αλλά μόνο για λίγο. Η αυλαία έστω και με μικρή καθυστέρηση θα πέσει.

Και να ΄μαστε λοιπόν τώρα γυμνοί μπροστά στους άλλους αλλά και το κυριότερο αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Όχι τον «φορτωμένο» με τις Βενετσιάνικες μάσκες, αλλά τον πραγματικό. Ναι, αλλά ποιον πραγματικό; Τον ξέρουμε; Μας αρέσει; Τους αρέσει;

Λέγεται πλήρωμα του χρόνου και πάντα συμβαίνει και σε (σχεδόν) όλα! Έρχεται η στιγμή που οι μάσκες φεύγουν αναγκαστικά και τότε αρχίζουν τα προβλήματα της αναγνώρισης και της αποδοχής ή της αποστροφής.

Τότε είναι που με πολύ βέβαια κόστος καταλαβαίνουμε ή υποχρεωτικά βλέπουμε την αλήθεια μας και αναζητάμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Τότε είναι που με  πραγματικό πρόσωπο ψάχνουμε την ικανοποίηση των πραγματικών θέλω μας. Τότε μετανιώνουμε ή επικροτούμε αυτά που κάναμε. Τότε οι «άλλοι» βλέπουν την πραγματική εικόνα για να αποφασίσουν αν τους αρέσει ή όχι. Τότε αν κάποιος είναι δίπλα μας βλέπει το γιατί.

Η ζωή βέβαια δεν περιμένει πάντα το «τότε»..