Η απεραντοσύνη του «όλα»

Δεν υπήρχε χώρος για αν, για μπορεί, και για ίσως,

αβεβαιότητα παρέα με ερωτηματικά είχαν χαθεί στο πολύ μακριά,

η λέξη «νέο» είχε αφαιρεθεί από την καθημερινότητα της σκέψης

Τα είχε γνωρίσει «όλα»

Ακόμα και τα όνειρα ανήκαν πια μόνο στους άλλους..

 

Ήταν αρχές κάποιας άνοιξης όταν η λέξη «όλα» θύμωσε

με τον υπερόπτη που θέλησε να πιστέψει στην έννοιάς της.

Ποιός ήταν εκείνος που τόλμησε να αμφισβητήσει την απεραντοσύνη της;

Πόσο θράσος περίσσευε σε αυτόν που προσπάθησε να της στερήσει το μετά;

 

Ζήτησε από το χρόνο 20 μόνο λεπτά.

Τόσο της χρειαζόταν για να σφραγίσει την πραγματικότητα της ανυπαρξίας της,

και το έκανε παραμυθένια με ένα  μοναδικό τρόπο που μόνο η ίδια ήξερε..

 

Το ταξίδεμα στην απεραντοσύνη του «όλα» μόλις ξεκινούσε..

 

(ΜΑΝ)

Αναμνήσεις

 

Ήταν πάντα εκεί για να κάνουν τη σκέψη σου δική τους.

ποτέ δεν κουράστηκαν για να ρωτήσουν αν ήθελες.

 

Τις έλεγαν αναμνήσεις!

 

Διάλεγαν πάντα τα όμορφα τοπία του χθες,

για να σε γυρίσουν ύπουλα και συνάμα επιτακτικά σε εκείνο το τότε.

 

Αυτές που έκλεβαν από τη μνήμη σου τη μοναδικότητα του ταξιδέματος που αντάμωσες κάποιες στιγμές στο πριν σου,

αφήνοντας  στη θέση του τη μελαγχολία του ωραίου που το κούρσεψε ο χρόνος.

 

Έτσι πονηρά προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι στην ομορφιά κάποιοι δώρισαν ένα μόνο πρόσωπο.

Ήταν μια απαίτηση παράδοσης  των ονείρων σου.

 

Δεν το κατάφεραν..

 

(ΜΑΝ)

Γιατί έπρεπε..

Και έτσι - δίχως λόγια - πέρασαν μέσα μου τα πρέπει..

Μια σιωπηλή εντολή που της έλλειπε και το γιατί και το για ποιον.

Όμως έπρεπε..

Έπρεπε να αποκτήσεις ολοένα και περισσότερα..

Και αυτά τα περισσότερα δεν τα έβρισκες εκεί έξω ελεύθερα

όπως τη μαγεία της αγάπης, το πάθος του έρωτα, τον ήχο του κύματος ή τη θέα του ήλιου όταν αποφάσιζε να ξεκουραστεί

ήταν πάντα φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια, ήταν προϊόν..

Κάποια, πράγματι τα ζητούσε το  μέσα μου για να προσφέρεις στην επόμενη μέρα εκείνο το καλύτερο που έλλειπε από την προηγούμενη

αυτά όμως ήταν τα λίγα..

Όλα τα υπόλοιπα σου έκλεψαν πολλούς χειμώνες για να σου φανερώσουν το πραγματικό λίγο τους.

Όμως η εντολή έλεγε έπρεπε..

Ένα αληθινό χαμόγελο

 

Ήταν η προσπάθεια για το καλύτερο αύριο,

και το καλύτερο υπήρχε γιατί ευχαριστούσες το σήμερα της ζωής σου.

 

Όταν άγγιζες  το καλύτερο, εκείνη τη στιγμή,  όχι μετά, του γέλαγες

του αφιέρωνες απλόχερα ένα αληθινό ευχαριστώ.

 

Ήταν μια φωνή που ερχόταν από τα βάθη του μέσα σου πειστική και καθόλου εφήμερη.

Λίγο παρακάτω η ηχώ της φωνής σου γινόταν συναίσθημα

Έπαιρνε τη μορφή της συμπεριφοράς που σε ταξίδευε στην αναζήτηση της Ιθάκης σου.

 

Και η Ιθάκη πια δεν ήταν ένα από τα νησιά. Ήταν το ένα νησί!

(ΜΑΝ)

Μια μοναδική ανατροπή

 

Και πάντα λέγαμε «μη βιάζεσαι, θέλει το χρόνο του»

Ήταν βλέπεις η σκέψη που δεν άντεχε την πρωτιά,

πάνω από το μπόι της η ευθύνη της απόφασης στο τώρα.

 

‘Έψαχνε αμέτρητα καλοκαίρια να βρει ένα άλλοθι που θα της δικαιολογούσε το μετά

ήθελε κάτι που να την προστατεύει από το λάθος

με αυτή τη λογική ζούσε.

 

Μέχρι που τα λάθος βάλθηκε να αλλάξει σε σωστό,

έτσι απότομα χωρίς προηγούμενα να προϊδεάσει για την ανατροπή που ετοίμαζε.

 

Τράβηξε απότομα τη μακρυμαλλούσα  σκέψη προς το μέρος του

και αποστομωτικά της χάρισε την απομυθοποίηση του χρόνου.

 

Χρειάστηκαν μόνο 20 λεπτά!

 

(ΜΑΝ)