Bitcoin. Πυροτέχνημα ή όχι;

Τις τελευταίες μέρες ακούμε ολοένα και περισσότερο για το «νέο ψηφιακό νόμισμα», το bitcoin, του οποίου η φήμη εξαπλώνεται ταχύτατα. Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τι είναι το bitcoin, πως λειτουργεί και εν τέλει αν δικαιολογεί τον θόρυβο που έχει προκαλέσει.

Πως προέκυψε

Εδώ και πολλά χρόνια είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες υλοποίησης της ιδέας του ψηφιακού-ηλεκτρονικού χρήματος, ωστόσο όλες αποτύγχαναν για λόγους νομισματικής πολιτικής και αξιοπιστίας. Ωστόσο τον Οκτώβριο του 2008 ένας εφευρέτης με το ψευδώνυμο Satoshi Nakamoto (του οποίου η πραγματική ταυτότητα παραμένει άγνωστη ακόμα και σήμερα!) πρότεινε έναν τρόπο, ικανό να ξεπεράσει τα παραπάνω προβλήματα. Συγκεκριμένα πρότεινε την δημιουργία ενός διαπροσωπικού δικτύου ηλεκτρονικών συναλλαγών βασισμένο πήρως σε ψηφιακή μορφή χρήματος.  Το δίκτυο  αυτό δεν άργησε να τεθεί σε λειτουργία τον Ιανουάριο του 2009 συμπληρώνοντας σχεδόν 18 χρόνια ζωής!

Ποια τα βασικά του χαρακτηριστικά

  • Είναι πλήρως ψηφιακό καθώς τα «νομίσματα» που εκδίδονται από το ίδιο το δίκτυο μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά μόνο για συναλλαγές εντός αυτού του δικτύου. Στην χώρα μας μάλιστα, οι επιχειρήσεις που υποστηρίζουν συναλλαγές με τον εν λόγω κρυπτονόμισαμα αυξάνονται συνεχώς.
  • Διέπεται από τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Αυτοί οι «νόμοι» καθορίζουν την τιμή του. Αξίζει να σημειωθεί πως η προσφορά του bitcoin είναι απολύτως γνωστή καθώς ένας εκ των ιδρυτικών στόχων του δικτύου είναι η συνολική προσφορά να φτάσει τα 21 εκατομμύρια bitcoins. Για τον σκοπό, με σταθερό ρυθμό, εκδίδεται μια σταθερή ποσότητα bitcoins ημερησίως μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος της προσφοράς των 21 εκατομμυρίων bitcoins.
  • Είναι απόλυτα αποκεντρωμένο, δηλαδή δεν υπάρχει κάποια αρμόδια αρχή που το εκδίδει. Επίσης είναι ιδιωτικό καθώς δεν ανήκει σε κανέναν. Τα χαρακτηριστικά αυτά βοηθούν και στην διαφάνεια-αξιοπιστία του συστήματος καθώς ο κώδικας λειτουργίας του είναι διαθέσιμος για όλους στο site του δικτύου (www.bitcoin.com)

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι το bitcoin ήρθε για να μείνει! Η σημερινή αξία του δικτύου των bitcoins υπολογίζεται στα 196 δισεκατομμύρια δολάρια, η οποία είναι μεγαλύτερη από εκείνη εταιρειών κολοσσών όπως η Coca-Cola και η Toyota. Ενδεικτικός είναι ο ημερήσιος αριθμός συναλλαγών που ξεπερνά τις 300.000 καθώς και η ισοτιμία σύμφωνα με την οποία 1  bitcoin αντιστοιχεί σε σχεδόν 12.000 ευρώ, δηλαδή κάποιος ο οποίος είχε αγοράσει bitcoins το 2012 όταν είχαν σχεδόν μηδενική αξία σήμερα είναι εκατομμυριούχος!

Με την ελπίδα να ξεκαθαρίσαμε μερικώς την κατάσταση γύρω από το bitcoin αν σας ενδιαφέρει δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες που παρέχουν ηλεκτρονικό πορτοφόλι προσπαθώντας να το γεμίσετε με τα πολυπόθητα bitcoins!

Δημήτρης Νταγιάντης, Μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα οικονομικής επιστήμης του ΟΠΑ με κατεύθυνση "Εφαρμοσμένα οικονομικά και χρηματοοικονομικά"





 

Γιατί μας φοβίζει η λέξη συνεργασία

Υπάρχουν πράγματι το τελευταίο διάστημα στοιχεία - ενδείξεις που δημιουργούν την αίσθηση ότι «κάτι» αλλάζει στην οικονομική πορεία της Ελλάδας. Ενδεικτικά να αναφέρουμε το πολύ γρήγορο και κυρίως το χωρίς «φωνές» κλείσιμο σε τεχνικό επίπεδο της συμφωνίας με τους θεσμούς, την επιτυχημένη ανταλλαγή ομολόγων του PSI με νέα ομόλογα, την αποκλιμάκωση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων που έφθασαν τα επίπεδα του 2009, τις θετικές δηλώσεις – εκτιμήσεις που προέρχονται από το εξωτερικό, και βέβαια τη σύντομη έλευση του 2018 χρονιάς ορόσημο για τη χώρα μια και το καλοκαίρι αναμένεται η έξοδός της από τα μνημόνια.

Η λέξη αισιοδοξία – ξεχασμένη εδώ και 10 χρόνια – αρχίζει να εμφανίζεται στη σκέψη του μέσου Έλληνα που αισθάνεται τη χώρα του μετά από την πρωτόγνωρη περιπέτεια που βίωσε να περνάει σε περίοδο «ανοικοδόμησης».

Σε περιβάλλον ανοικοδόμησης

Σε αυτή την προσπάθεια «κτισίματος» της νέας (από πολλές απόψεις) Ελλάδας εκείνο που σίγουρα δεν λείπει είναι το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα. Είναι κάτι που πάντα υπήρχε αλλά λειτουργούσε μέσα από ένα πρίσμα κοντόφθαλμης λογικής. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Συνταγές όπως «σήμερα του τα παίρνω και δεν με νοιάζει για το αύριο» ή «άσε μωρέ που θα κάνω δουλειά με αυτόν» θα πρέπει να  μείνουν στο χρονοντούλαπο του χθες.

Σκέψεις υπάρχουν, συζητήσεις γίνονται, σχέδια (επί χάρτου) καταστρώνονται, κάποια - έστω και δειλά - μπαίνουν σε στάδιο υλοποίησης. Μοιάζει να είμαστε παρατεταγμένοι στη αφετηρία περιμένοντας την εκκίνηση.

Η πατροπαράδοτη αντιπαλότητα

Και ατυχώς - αν και βρισκόμαστε ακόμα σε συζητήσεις– ξεπροβάλλει αργά το φάντασμα της αντιπαλότητας, της ζήλειας, της χαιρεκακίας, και της άνευ λόγου αντιπάθειας για την ιδέα του διπλανού. Αυτό το χαρακτηριστικό της έντονης ατομικότητας που «αποκλείει» μια πιθανή συμμετοχή μας στην ιδέα της ομαδικής κίνησης.

Είναι πράγματι λυπηρό να παρατηρείς το γύρισμα της πλάτης κάποιων σε ιδέες που ακούγονται «δίπλα» τους. Και βέβαια η λύπη σου μεγαλώνει όταν αναλογίζεσαι ότι μια πιθανή συμμετοχή των πρώτων δεν θα σήμαινε και την (με την όποια μορφή) επιβάρυνσή τους.

Η δυναμική της λέξης συνεργασία γινόταν πάντα δύσκολα αντιληπτή σε αυτόν τον τόπο - θιασώτη του one man show. Και αυτό γιατί μάθαμε να καλλιεργούμε το «εγώ» φοβούμενοι την ανάπτυξη του «εμείς». Ίσως η αιτία να βρίσκεται στα «άνωθεν» παραδείγματα που είχαμε. Δεν ψάχνουμε όμως τώρα να βρούμε το γιατί.

Είμαστε της άποψης ότι η χώρα βγαίνοντας από την 10ετή (σε όλα τα επίπεδα) κρίση χρειάζεται σωστά σχεδιασμένες «υγιείς» ιδέες και άτομα πρόθυμα να συμμετέχουν στην υλοποίηση τους. Με τις τωρινές σκέψεις μας αναφερόμαστε στα διάφορα – μικρά ή μεγάλα – σχέδια (projects) που πηγάζουν από την επιχειρηματικότητα των ιδιωτών Ασφαλώς όμως και η επιχειρηματική δραστηριότητα του κράτους πρέπει να κινείται σε ανάλογα πλαίσια.

Δεν υπάρχει λόγος να «αντιπαθεί» ο ένας τη σκέψη του άλλου. Δεν θα «χάσουμε» αν είμαστε δεύτεροι στη σειρά. Η αγορά είναι πολύ μεγάλη, και ιδιαίτερα μετά από την τόσο βαθιά κρίση προσφέρει πολλές θέσεις υποδοχής νέων ιδεών.

Μη φοβόμαστε (τόσο πολύ) τη συνύπαρξη ιδεών σε ένα κόσμο που συμβιώνουμε με τον διπλανό μας.