Το 2018 προ των πυλών. Ας είμαστε εμείς που θα «φτιάξουμε» την όμορφη νέα χρονιά!

Έτσι όπως πλησιάζει το τελείωμα άλλης μιας χρονιάς σκέψεις για αλλαγές εμφανίζονται στο προσκήνιο των «θέλω» μας. Πάντα η προοπτική της άφηξης του καινούριου χρόνου προσφέρει μια αφετηρία για κάτι διαφορετικό - για κάτι νέο.

Αυτό το νέο για κάποιους μπορεί να είναι η διαφυγή από κάτι που κούρασε, για άλλους το εισιτήριο του επόμενου ταξιδιού, και για τους νεότερους απλά το ξεκίνημα.

Μια δύσκολη 10ετια

Κοιτώντας πίσω στα χρόνια που πέρασαν από το 2008 μέχρι σήμερα βλέπουμε μια «κακή» - σε πολλά μέτωπα - 10ετια. Ψάχνοντας το λόγο το εύκολο θα ήταν να «δείξουμε» την οικονομική κρίση σαν τη βασική υπεύθυνο που «βοήθησε» στην εμφάνιση παράπλευρων κρίσεων σε άλλους τομείς της ζωής μας - Ενός κακού μύρια έπονται, Σοφοκλής (496 – 406 π.Χ.)

Ανεξάρτητα πάντως από το αν η κρίση εμφανίστηκε στην οικονομία ή στη σκέψη - συμπεριφορά μας, το αποτέλεσμα ήταν να βιώσουμε δύσκολες καταστάσεις.

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι μέσα από την αντιμετώπιση των δυσκολιών βγαίνεις σχεδόν πάντα πιο σοφός. Και πράγματι στα «αληθινά» δύσκολα το ζητούμενο είναι να επιβιώσεις – το να ζήσεις είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και θα το αναζητήσεις στο μετά – και μέσα από αυτή την «αναγκαστική» προσπάθεια επιβίωσης ανακαλύπτεις διεξόδους άγνωστες ή υποτιμημένες στο χθες σου. Αυτές είναι οι «μυστικές» πόρτες που σε βγάζουν από τα προβλήματα. Είναι οι νέες αλήθειες που δεν ήξερες στο πριν. Τις έμαθες στο τώρα!

Προσπαθώντας να αναλύσει η σκέψη μας τη σοφία που (χωρίς τη θέλησή μας) αποκτήσαμε  θα αναφέρουμε 3 στοιχεία που κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να «ξεχάσουμε» στην νέα πορεία μας που ξεκινάει με τον ερχομό του 2018.

Προσεδάφιση

Η 10ετία του ’90 μας εμφύτευσε την ψευδαίσθηση της ύπαρξης δεδομένων στη ζωή μας. Είναι πράγματι αλήθεια ότι οι περισσότεροι από εμάς «δώσαμε όρκο» στο μοντέλο του τότε ευ ζην ότι δεν θα το εγκαταλείψουμε  ποτέ! Τέτοιος έρωτας!

Η προσεδάφιση και συγχρόνως η απομυθοποίηση της δυνατότητας ύπαρξης «δεδομένων» ήρθε 15 χρόνια αργότερα με τρόπο βίαιο και ανατρεπτικό.

Ίσως αυτά τα έντονα χαρακτηριστικά να είναι εκείνα που δεν θα επιτρέψουν στο αύριο της πορείας μας να ξανά – αμφισβητήσουμε ότι ένα από τα χαρακτηριστικά της ζωής είναι η εναλλαγή καλών και άσχημων ημερών.

Και αυτό δεν θα επιτρέψουμε στην επιλεκτική μνήμη μας να το ξεχάσει..

Ανοικοδόμηση

Είμαστε της άποψης ότι αποχαιρετώντας το 2017 αφήνουμε πίσω και τα χειρότερα στη σφαίρα της οικονομίας. Βεβαίως δεν εννοούμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά ότι η πτώση (κατρακύλα) μοιάζει να βρήκε τον πυθμένα της. Αυτό μεταφράζεται στην προσδοκία του καλύτερου αύριο.

Σε αυτή τη πορεία ανοικοδόμησης του καλύτερου αύριο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στον εαυτό μας αφενός το πως ερμηνεύουμε το «καλύτερο» και αφετέρου ότι θέλουμε για συνοδοιπόρους άτομα απαγκιστρωμένα από τη λογική «της βιτρίνας, του τάχα, του δήθεν, και του αχ το τι περάσαμε». Είναι εντελώς διαφορετικό το να συνειδητοποιείς τα λάθη σου από το να τα κουβαλάς στην πλάτη βγάζοντάς τα προς τα έξω «παρέα» με τις λέξεις ψέμα ή μιζέρια.

Η ανοικοδόμηση δεν απαιτεί την αυτοτιμωρία αλλά την αυτογνωσία.

Και εκείνος που θα διατηρήσει τη γκρίνια, το ανάθεμα και τη γενικότερη μιζέρια αφενός δεν έχει θέση δίπλα μας και αφετέρου ας κάνει τον κόπο να παρατηρήσει άτομα (εκεί κοντά του) που πέρασαν πολύ χειρότερα από ότι ο ίδιος και ενώ δικαιούνται (συγκριτικά πάντα αναφερόμαστε) την καταγραφή της θλίψης στα μάτια τους φροντίζουν με το χαμόγελο να μη της αφήνουν περιθώρια να αμφισβητήσει ποιος είναι ο πιο δυνατός.

Το νέο «ευ ζην»

Ασφαλώς ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο σκέψης που τον οδηγεί σε συγκεκριμένες επιλογές στη προσπάθεια να «ζει όμορφα»! Σαν συνέπεια το «όμορφα» έχει πολλές ερμηνείες μια και δεν είναι κοινά για όλους τα προαπαιτούμενα για τον εν λόγω χαρακτηρισμό.

Εμείς ανήκουμε σε εκείνους που «έμαθαν» ότι η ποσότητα δεν εξασφαλίζει την ποιότητα . Μια κοντινή εκδρομή μπορεί να μας «γεμίσει» πολύ περισσότερο από τις πολλές μακρινές. Καταλάβαμε (πάντα με κόστος) ότι αυτό που ψάχνουμε είναι στιγμές ζωής που αν τις προσθέσουμε θα μας δώσουν αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε σαν «όμορφη ζωή».

Και βέβαια αυτές οι στιγμές δεν θα προέλθουν με τις λογικές του παρελθόντος, δηλαδή με την επανάληψη του «ποσοτικού» μοντέλου ζωής. Δεν είναι η ποσότητα των επιλογών που  αναδεικνύει τις στιγμές ζωής  αλλά η μοναδικότητα των επιλογών μας





Επίλογος

Ατενίζοντας πλέον (από πολύ κοντά) τη νέα χρονιά ας ξεκινήσουμε το ταξίδεμά της έχοντας ξεκάθαρο στη σκέψη μας ότι για να απολαύσουμε το νέο ταξίδι δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα λάθη του προηγούμενου.

Και μέσα στα λάθη μπορεί να ήταν οι πολλοί προορισμοί, τα πολλά δρομολόγια που ακολουθήσαμε, οι πολλοί συνεπιβάτες που είχαμε, η υιοθέτηση κριτηρίων τρίτων για το δικό μας ευ ζην, αλλά και η μεγάλη έλλειψη ειλικρίνειας προς τους άλλους και προς τον εαυτό μας.

Ας «φτιάξουμε» λοιπόν  μια όμορφη χρονιά με υγεία και με πολλές δικές μας στιγμές!





Η κρυμμένη (από τους αριθμούς) ευημερία της ποιότητας

Η γλώσσα των αριθμών μπορεί ανά περίπτωση να είναι (υποχρεωτικά) σκληρή αλλά πραγματική, όχι απαραίτητα αντιπροσωπευτική μια και ποιοτικά στοιχεία δεν είναι πάντα δυνατόν να περιλαμβάνονται, κουραστική γιατί απαιτεί ανάλυση, δημιουργική ώστε με έναν ιδιαίτερα τρόπο να ωραιοποιεί την εικόνα, παραπλανητική γιατί ενδεχομένως “παραλείψαμε” ή δεν σταθμίσαμε σωστά την 32η(!!) μεταβλητή σε ένα οικονομετρικό μοντέλο, ή και αδιάφορη για κάποιους.

Αναφερόμενοι στην οικονομία, οι αριθμοί όταν συνθέτουν τους οικονομικούς δείκτες ασφαλώς δεν ξεχνούν τις παραπάνω “ιδιότητές” τους.

Τα μέλη της οικονομίας – κοινωνίας ή καλύτερα ο άνθρωπος, καθημερινά επηρεάζεται, θετικά ή αρνητικά, από την ποσοτική έκφραση ενός μεγέθους η οποία "εμφανίζεται" με κάποιο αριθμό. Για παράδειγμα, υπάρχει ένας αριθμός που σχετίζεται με το ύψος του μισθού του, του δείκτη τιμών καταναλωτή, του ΑΕΠ, του ποσοστού της ανεργίας, κ.α. Η μετάφραση αυτού του αριθμού δίνει (ανάλογα με το πως αποκωδικοποιεί ο καθένας) κάποια χρησιμότητα.

Όμως για τον άνθρωπο, η “ευημερία” που επιδιώκει, δεν υπολογίζεται μόνο από το αλγεβρικό άθροισμα των αριθμών. Αυτό εκφράζει (τις περισσότερες φορές) ΜΟΝΟ ποσότητα.

Μήπως ξεχνάμε ότι απαραίτητο συστατικό της ευημερίας του είναι και μια λέξη που ονομάζεται ποιότητα!

Ο Κύριος Α λοιπόν ενδεχομένως να έχει μια καλή δουλειά που του προσφέρει ένα υψηλό εισόδημα το οποίο του επιτρέπει μια άνετη ζωή με την έννοια της δυνατότητας κάλυψης των οικονομικών αναγκών του. Όμως οι ανάγκες του είναι μόνο οικονομικές; Η απάντηση (ψάχνοντας τη λύση) είναι σίγουρα "όχι μόνο".

Ασφαλώς θα ήθελε και ελεύθερο χρόνο, αίσθηση ασφάλειας, συντροφικότητα, καθαρό περιβάλλον. Αναμφίβολα η βόλτα του στο βουνό θα προτιμούσε να συνοδεύεται από την πράσινη εικόνα του δάσους, αντί αυτής του καμένου. Θα αναζητούσε την απόλαυση ενός ηλιοβασιλέματος. Θα έψαχνε τον περίπατο στην ακρογιαλιά.

Αυτές είναι οι λεγόμενες μη οικονομικές ανάγκες. Δηλαδή εκείνες που δύσκολα "αγοράζονται".

Είναι όλα εκείνα τα φαινομενικά μικρά κομμάτια (στιγμές ζωής) που κατά τη γνώμη μας εκφράζουν την ποιότητα!

Θα ήταν βολικό να δεχτούμε, ότι ο Κύριος Α έχοντας εξασφαλίσει την ποσότητα συγχρόνως του χαρίζεται και η ποιότητα. Ατυχώς όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό δεν συμβαίνει. Αντίθετα, η πρώτη λειτουργεί “ανταγωνιστικά” θα λέγαμε της δεύτερης, ενίοτε δε την “εξαφανίζει”.

Θαυμάσιοι λοιπόν οι αριθμοί και απαραίτητοι για τον σωστό προγραμματισμό και λειτουργία ενός robot.

Εμείς όμως αναφερόμαστε στον άνθρωπο. Και η “πραγματική” ευημερία του, έχει ή πρέπει να έχει, και μια άλλη διάσταση. Αυτή της ποιότητας!

Πάμε οδηγώντας 2.500 χιλ. ένα Χριστουγεννιάτικο ταξίδι στην Ιταλία - Αυστρία;

Έτσι όπως ο Νοέμβριος ετοιμάζεται να μας δώσει «νέο» ραντεβού για του χρόνου όλο και πιο έντονο γίνεται το «άρωμα» των Χριστουγέννων. Πλησιάζει λοιπόν μια γιορτινή περίοδος και ίσως θα πρέπει να «επιβάλλουμε» στη σκέψη μας να σταματήσει την περιπλάνησή της στα προβλήματα. Ας της «δώσουμε χώρο» για ένα ταξίδεμα.

Τα ταξίδια, ακόμα και αν είναι νοερά, έχουν την «μαγική» ικανότητα να οριοθετούν - με τρόπο αδιαπραγμάτευτο - την περιπλάνηση της σκέψης εντός των «αυστηρών» συνόρων του τόπου που θα βρεθείς. Περιθώρια «διαφυγής» δεν υπάρχουν!

Η Αυστρία είναι η χώρα που επιλέξαμε να «εγκλωβίσει» τη σκέψη μας τα φετινά Χριστούγεννα.

 

Ξεκινάμε

Συνήθως νωρίς το απόγευμα φεύγει το πλοίο από την Πάτρα με προορισμό την Αγκόνα (Ancona). Ταξίδι γύρω στις 21 ώρες. Οι σκέψεις είναι τόσο ευχάριστες που μηδενίζουν τον χρόνο με αποτέλεσμα να βρεθείς στην Ιταλία πολύ πιο γρήγορα από την πραγματική διάρκεια του ταξιδιού...

Αγκόνα (Ancona)

Αγκόνα (Ancona). Photo by Manolis Anastopoulos

Φεύγοντας από Ανκόνα προσέχεις λίγο τις πινακίδες (αν δεν είσαι fun του GPS) να μη βρεθείς στο δρόμο για Ρώμη (Roma). Αυτή είναι Νότιο Δυτικά. Εσύ πηγαίνεις Βόρεια προς Μπολόνια (Bologna).

Αν δεν είσαι από τους βιαστικούς κάπου έξω από τη Μπολόνια (δεν περνάς μέσα από την πόλη) κάνεις την πρώτη σου στάση για καφέ και τσιγαράκι (αν δεν το έχεις κόψει ακόμα..) .

Ιταλική αύρα και συνεχίζουμε. Μόντενα (Modena), Βερόνα (Verona), Τρέντο (Trento). Πιάσαμε ήδη κομμάτι των Άλπεων! Next stop please.

Κάπου μεταξύ Τρέντο και Μπόλζανο (Bolzano) βρίσκεις ένα ωραίο Super Market. Βγαίνοντας έξω δεν θα ξεχάσεις να βάλεις το μπουφανάκι σου - θα ψοφήσεις του κρύου. Είναι βράδυ και δεν βλέπεις που βρίσκεσαι..

Μπόλζανο (Bolzano)

Κάπου κοντά στο Μπόλζανο (Bolzano). Photo by Manolis Anastopoulos

Χτυπάς ότι βρεις μπροστά σου γιατί έχεις πεινάσει. Μην παραλήψεις τις σοκολάτες – είναι ένας από τους τρόπους αντιμετώπισης του κρύου! Βάζεις και βενζίνη senza piombo αν δεν έχεις diesel και συνεχίζεις. Σε λίγο θα έχεις κάνει 600 περίπου χιλιόμετρα από την Ανκόνα. Φτάνεις λοιπόν στο Μπρένερο (Brennero).

Λες προσωρινά "γεια σου μοναδική Ιταλία - θα σε δω μέρα στην επιστροφή". Οπότε Καλησπέρα σας Αυστρία!

Η επιλογή μας (μέσα στις πολλές) για διαμονή το Neustift.

Neustift

Neustift. Photo by Manolis Anastopoulos

Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο πρώτος είναι ένα παραμυθένιο χωριό! Ο δεύτερος είναι ότι βρίσκεται δίπλα στο Ίνσμπρουκ . Και ο τρίτος ότι είναι κοντά στο παντού..το τελευταίο σημαίνει "κάθε μέρα πάμε αλλού"..

Ίνσμπρουκ (Innsbruck) 

Ξημερώνοντας η νέα μέρα και αφού πάθεις το πρώτο σοκ "να βλέπεις αυτά τα μέρη με το φως της ημέρας" ξεκινάς για Ίνσμπρουκ. Να οι πρώτοι προβληματισμοί όμως. Πως θα πάμε; Με το αυτοκίνητο ή με αυτό το "χάλια" τρένο (από το Fulpmes - είναι δίπλα).

Fulpmes

Διαδρομή με τρένο Fulpmes - Innsbruck. Photo by Manolis Anastopoulos

Η απόσταση είναι ούτως ή άλλως πολύ κοντινή. Εξάλλου, όποια και αν είναι η απόφαση δεν θα το μετανιώσεις.

Βόλτες στο Ίνσμπρουκ

Innsbruck

Innsbruck. Photo by Manolis Anastopoulos

Τώρα αν βρεθείς το βράδυ της αλλαγής του χρόνου ..τι κρίμα.. θα "αναγκαστείς" να απολαύσεις live το show μουσικής και πυροτεχνημάτων!

Innsbruck

Innsbruck - New years eve. Photo by Manolis Anastopoulos

Το μόνο που (λίγο) θα προσέχεις είναι κάποιους που το παρακάνουν με το ποτό.

Α και  μη σε πιάσει το Ελληνικό σου και πας να περάσεις το κέντρο της πόλης με κριμένο κάνα "θερμαντικό". Κάνουν συνήθως έλεγχο. Θα σε πιάσουν!

 Ζέεφελντ (Seefeld)

Πριν χρόνια που με ενδιέφερε το ποδόσφαιρο ήξερα ότι ο Ολυμπιακός (παρότι δεν είναι η ομάδα μου) προετοιμαζόταν στο Ζέεφελντ. Για να πάμε κατά εκεί..

Seefeld

Ζέεφελντ (Seefeld). Photo by Manolis Anastopoulos

Τα περισσότερα βράδια της περιόδου που συζητάμε το μαύρο της νύχτας είναι σκούρο λευκό.. Χιόνια παντού!!

Seefeld

Ζέεφελντ (Seefeld). Photo by Manolis Anastopoulos

Βέβαια μια βουτιά στην πισίνα του 3ου ορόφου δεν θα μας χαλάσει καθόλου!

Seefeld

Ζέεφελντ (Seefeld). Photo by Manolis Anastopoulos

Στην επιστροφή, σαν καλοί οδηγοί που είμαστε, προσέχουμε τις απότομες κατηφορικές στροφές γιατί έχουμε πιει και τα κρασάκια μας.

Ζελ αμ Σε (Zell am See) - Κιτζμπούχελ (Kitzbuhel)

Λοιπόν σήμερα θα ξυπνήσεις νωρίς – όχι και από τις 6! Θα κάνεις αρκετά χιλιόμετρα αλλά θα σε αποζημιώσουν με το παραπάνω. Ζελ αμ Σε και στην επιστροφή Κιτζμπούχελ .

Καταπίνοντας τα χιλιόμετρα για το Ζελ αμ Σε τα μάτια σου «κουράζονται» από την παρακάτω θέα..κράτα όμως γερά..θα κουραστούν περισσότερο..

Zell am See

Λίγο πριν την είσοδο στο Ζελ αμ Σe (Zell am See) . Photo by Manolis Anastopoulos

Φθάνοντας δε και κατηφορίζοντας προς τη λίμνη έρχεται η πλήρης απογοήτευση…στο είχα πει..

Zell am See

Ζελ αμ Σe (Zell am See) . Photo by Manolis Anastopoulos

Ευτυχώς όμως στη λίμνη τα πράγματα κάπως σα να φτιάχνουν..γιατί έχεις και παρέα..

Zell am See

Ζελ αμ Σe (Zell am See). Photo by Manolis Anastopoulos

Όμως  κοιτώντας λίγο αριστερά..να τη πάλι η μελαγχολία..αυτή τη φορά έρχεται από την "πανσιόν".

Zell am See

Ζελ αμ Σe (Zell am See) . Photo by Manolis Anastopoulos

Μεσημεράκι πια, και αφού τσιμπήσεις κάτι αλλά και πιεις ένα καφεδάκι για να "συνέλθεις" (πίνεις και ένα δεύτερο γιατί με ένα δεν συνέρχεσαι..) ξεκινάς για Κιτζμπούχελ!

Για parking - για να βρεις σίγουρα - πήγαινε στο μεγάλο που βρίσκεται στο πάνω μέρος της πόλης. Στη συνέχεια..παίρνεις τα ποδαράκιά σου και κατηφορίζεις..η διαδρομή - όπως βλέπεις - δεν θα σε απογοητεύσει...

Κιτζμπούχελ (Kitzbuhel)

Κιτζμπούχελ (Kitzbuhel). Photo by Manolis Anastopoulos

Θα το λέγαμε "μαγικό" μέρος μια και δεν βρίσκουμε άλλη λέξη για να περιγράψουμε το τι βλέπουμε..

Κιτζμπούχελ (Kitzbuhel)

Κιτζμπούχελ (Kitzbuhel). Photo by Manolis Anastopoulos

Μόναχο (München)

Το Μόναχο είναι μόλις 165 χιλιόμετρα από το Ινσπρουκ. Αξίζει τη βόλτα μας, Για κάποιους  ίσως περισσότερο για να πουν ότι πήγαν. Για άλλους έχει πράγματι αρκετά ωραία να δεις. Σίγουρα πάντως θα δοκιμάσεις τις άπειρες μπύρες που θα βρεις!

Μόναχο (München)

Μόναχο (München).Photo by Manolis Anastopoulos

Φυσικά όσες μέρες και αν έχεις δεν θα «κουραστείς» υπάρχουν ακόμα το Μαινχόφεν (Mayrfofen), το Σάλτζμπουργκ (Salzburg),   φυσικά το Χάλστατ (Hallstatt) αλλά και ένα σωρό άλλα.

Τη Βιέννη (Wien)  άφησέ τη - είναι αρκετά μακριά  - και ίσως είναι καλύτερα να πάτε για ένα 4ημερο αεροπορικώς.

 

Αλλά έχουμε και  τα επόμενα Χριστούγεννα!

Επιστρέφοντας βλέπεις την Ιταλία με το φως της μέρας και καταλαβαίνεις το τι δεν είδες (νύχτα ήταν) ανεβαίνοντας. Αν και σε αυτή τη χώρα η ομορφιά, η φινέτσα και ο έρωτας είναι ορατά και στο βαθύ σκοτάδι..

Έχουμε φροντίσει να αφήσουμε λίγο χρόνο για το Σαν Μαρίνο (San Marino) μόλις 100 και κάτι χιλιομετράκια πριν την Ανκόνα.

Εξερευνώντας τα σοκάκια στο κάστρο θα κάνεις μια στάση σε μια τσαγερί της οποίας την ποικιλία τσαγιού μάλλον δεν την έχεις ξαναδεί.

Σαν Μαρίνο (San Marino

Σαν Μαρίνο (San Marino).Photo by Manolis Anastopoulos

Κάναμε σίγουρα πάνω από 2.500 χιλιόμετρα, Είδαμε μέρη που μας μετέφεραν σε παραμυθένιους κόσμους. Ξεχαστήκαμε, ανανεωθήκαμε, γεμίσαμε, αλλάξαμε. Έχουμε να θυμόμαστε αλλά και να περιμένουμε τον επόμενο πηγαιμό στην Ιθάκη!

Αυτή τη χρονιά μπορεί να μην  προλάβουμε να προγραμματίσουμε αυτή τη «βόλτα». Όμως αν αποφασίσουμε να βάζουμε 1,5 ευρώ στη άκρη κάθε μέρα μέχρι τον επόμενο Δεκέμβριο θα έχουμε «στο χέρι» τα εισιτήρια (πήγαινε – έλα) 2 ατόμων και του αυτοκινήτου μας.

Σα να αξίζει..δεν συμφωνείτε;

Ελπίζω να σας άρεσε η παρέα μου..

Πίνοντας καφέ με πρώην μαθητές σου.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα συναντιόμουν με παλιούς μαθητές μου για  ένα καφέ. Έχει γίνει πια κάτι σαν παράδοση που μοιάζει να την τηρούν (με τη θέληση τους) και τα δύο μέρη. Έχουμε να θυμηθούμε «κομμάτια» από το χθες, να μάθει ο ένας τα νέα του άλλου στο σήμερα, και να ανταλλάξουμε απόψεις για το πώς θα ζήσουμε ένα αύριο πιο κοντά στα πραγματικά θέλω μας.

Σήμερα λοιπόν

Κάπου στο Χολαργό κανονίστηκε συνάντηση για καφέ με την Δ και τον Β!. Δύο ξεχωριστά άτομα με εντελώς άλλες προσωπικότητες οι οποίες «άλλες» υπάρχουν για να βρίσκεσαι εσύ στην ευχάριστη θέση να εισπράττεις την ομορφιά που βρίσκεται στα διαφορετικά «γράμματα»..όπως στο Δ και στο Β!

Ευτυχώς η ζωή δεν μας «επιτρέπει» να μένουμε στατικοί. Μας αλλάζει για να ταξιδέψουμε το παρακάτω της. Και βέβαια φροντίζει να μας «εφοδιάσει» με εκείνα τα «φίλτρα» ώστε όχι μόνο να αναγνωρίσουμε το νέο ταξίδεμα αλλά και να το απολαύσουμε.

Μια από τις πιο εντυπωσιακές αλλαγές συντελείται πάντα φεύγοντας από το Λύκειο. Στα παιδιά που αποφάσισαν να σπουδάσουν βλέπεις μέσα σε τρεις μήνες που μεσολαβούν από την αποφοίτησή τους μέχρι την εγγραφή τους στα ΑΕΙ / ΤΕΙ εντελώς «άλλα» πρόσωπα από εκείνα που ήξερες. Και βέβαια η αλλαγή αφορά μόνο στην εμφάνιση. Είναι διάχυτη στον τρόπο σκέψης, ομιλίας, περιγραφής και επιχειρηματολογίας. Βρίσκεται παντού!

Τρίτη λοιπόν σήμερα και ήταν η μέρα που θαύμασα την Δ και τον Β! Στις δύο ώρες που είμαστε παρέα ήθελα μόνο να ακούω χωρίς να διακόπτω. Μέσα από τις αφηγήσεις μεταφέρεσαι σε κάποιες άλλες εποχές που εσύ ήσουν στην ηλικία τους και αυτό είναι ένα νοσταλγικό flash back για σένα. Συγχρόνως όμως βλέπεις και ακούς το κέφι, τον ενθουσιασμό, ή την αντίδραση.

Μόνο άκου

Είναι εκείνες οι μοναδικές στιγμές που δεν χρειάζεται να μιλάς, δεν πρέπει να παρασυρθείς από τις θύμησες σου και να παρέμβεις στην ατμόσφαιρα με στερεότυπα του στυλ «όταν εγώ..». Δεν είναι εύκολο να το αποφύγεις γιατί έχεις ζήσει αυτά που ακούς..

Αλλά εσύ μίλησες πολύ στην αίθουσα διδασκαλίας. Τώρα είναι η περίοδος που ακούς..

Ελπίζω Δ και Β σήμερα να ήμουν περισσότερο δέκτης παρά πομπός..

Σας χάρηκα!

Πόσο απαραίτητοι είναι οι καθαροί καθρέπτες

Συζητώντας με νεότερους,  υπάρχουν  φορές – και αυτές είναι πολλές – που σου «βγαίνει» η επιθυμία να πάρεις το χρόνο από το χέρι και να τον μεταφέρεις στο τότε της ζωή σου! Τότε, που εσύ καθόσουν στη θέση του νεότερου.Ίσως αυτό το flash back να σχετίζεται και με την ιδιότητα του καθηγητή. Ίσως.

Σήμερα μια ανάλογη συζήτηση με ταξίδεψε αρχικά στη Χαϊδελβέργη και στη συνέχεια μέσω Αθήνας στη Χίο. Η περιπλάνηση της σκέψης τελείωσε με την επιιστροφή μου στην πρωτεύουσα μια και έπρεπε να ...

Τα αφιλτράριστα ακούσματα για το αύριο

Ήμουν γύρω στα 15 όταν σε ένα ταξίδι με την οικογένειά μου στην όμορφη Γερμανική πόλη ένας γνωστός του πατέρα μου χρησιμοποιώντας μέρος της εντυπωσιακής τεχνικής του στην επικοινωνία με τους νέους και επειδή αρνήθηκα «τας εντολάς του» μου δώρισε τον τίτλο: «ξύλο απελέκητο»!

Δύο χρόνια μετά, στην Αθήνα,  μια μεγαλύτερη ξαδέλφη μου – καθηγήτρια - είχε την μοναδική και σπάνια διαύγεια πνεύματος, μετά από το μοναδικό μάθημα που κάναμε να πικράνει αφάνταστα την μητέρα μου λέγοντας της: «..δεν θα περάσει στο Πανεπιστήμιο»!

Στη Χίο (το νησί μου) γνώρισα από πολύ μικρός τη σοφία στο πρόσωπο του παππού μου! Ήταν ο άνθρωπος που ο χρόνος καταλάβαινε τα λεγόμενά του πολύ αργότερα. Ήταν εκείνος που πριν  τις Πανελλαδικές μου έλεγε: «μην ακούς κανέναν..εσύ θα μπεις στο Πανεπιστήμιο από τους πρώτους»!

Και άντε τώρα εσύ μέσα στην εφηβία σου να έχεις προλάβει να ανακαλύψει τα κατάλληλα φίλτρα αντιμετώπισης διαφορετικών ακουσμάτων.

Όταν το αύριο έγινε σήμερα

Σεπτέμβριος ήταν όταν άκουσα στο ραδιόφωνο – άλλες εποχές βλέπετε – το όνομά μου στους επιτυχόντες του Οικονομικού (που ήθελα) της Α.Σ.Ο.Ε.Ε! Τέσσερα χρόνια αργότερα ανέβηκα στην αίθουσα δεξιώσεων της σχολής για να ορκιστώ.

Σκέφτηκα αρκετές φορές να φωτοτυπήσω τις τρεις υποτροφίες από το Ι.Κ.Υ (17.700 δρχ. η καθεμιά) που είχα πάρει στην 4ετία της φοιτητικής μου ζωής και να τις ταχυδρομήσω στα δύο πρώτα άτομα της προηγούμενης αναφοράς μου. Όμως δεν το έκανα. Είχα αρχίσει να προβληματίζομαι για το αν έπρεπε να αγοράζεις γραμματόσημα για όλους...

Απολογισμός

Χρόνια μετά, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν στιγμές που αναλογίζομαι πόσο θα με είχα αδικήσει αν είχα υιοθετήσει  για εικόνα του εαυτού μου τις Γερμανικές απόψεις ή αυτές της συγκεκριμένης καθηγήτριας, και όχι εκείνες του Χιώτη παππού μου. Στάθηκα όμως τυχερός.  Η Αιγαιοπελαγίτικη αύρα ήταν πολύ ισχυρή!

Τότε - στο χθες μου, ασφαλώς  δεν ήξερα  πόσο σημαντικό είναι το ειδικό βάρος της ταυτότητας του βαθμολογητή μας. Το πόσο αβίαστα κάποιος μπορεί να δικάζει και καταδικάζει μέσα στην πλάνη του ξερολισμού του, στην επιπολαιότητα του χαρακτήρα του, ή ακόμα και στην (ενδεχομένως) αδυναμία του για άσκηση κριτικής. Το πόσο «απαραίτητη» δηλαδή είναι η ποιότητα του καθρέπτη που «εμπιστεύεσαι» το αντίκρισμα του εαυτού σου.

καθαροί καρέπτες

Η καθαρότητα στο καθρέφτισμα

Το δεύτερο λάθος

Μεγαλώνοντας - εκεί κοντά στα τριάντα, εμφανίζεται η «ανάγκη» της σύγκρισης με τους άλλους. Τους πρώην συμφοιτητές, τους φίλους, τους γνωστούς, τους συγγενείς, και γενικά τους γείτονες.. Τι έχεις «καταφέρει» σε σχέση με αυτούς;

Εδώ βρίσκεται το δεύτερο λάθος της προσπάθειας ορισμού της ακριβούς θέσης μας.

Και αυτό γιατί συνήθως συγκρίνουμε ανόμοιες καταστάσεις με διαφορετικές συνθήκες περιβάλλοντος για να καταλήξουμε φυσικά σε λανθασμένη αξιολόγηση του εαυτού μας. Μοιάζει σαν να  δεχόμαστε ότι στα ταξίδια της ζωής μας  ξεκινάμε ΟΛΟΙ από το ίδιο σημείο, ακολουθούμε το ίδιο μονοπάτι, αντιμετωπίζουμε τις ίδιες καιρικές συνθήκες, και αναζητούμε τον ίδιο προορισμό..Και κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα σπάνια συμβαίνει.

Επίλογος

Με λίγη ησυχία του νου, ας προσπαθήσουμε να μας «επαναξιολογήσουμε» κοιτάζοντας πιο καθαρούς καθρέπτες και χωρίς να ξεχνάμε το πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι το περιβάλλον ΜΑΣ σε σχέση με το περιβάλλον ΤΟΥ...

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Έβαλα μυαλό, «σοβαρεύτηκα»

Η Σ. δεν ήταν από εκείνα τα άτομα που η τελευταία τους χρονιά στο Λύκειο «υπήρχε» μόνο για τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Δεν ήταν η μαθήτρια που προσπαθούσε ιδιαίτερα αφιερώνοντας μεγάλο μέρος του χρόνου της για να περάσει σε κάποια σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η προσοχή της κατά τη διάρκεια του μαθήματος συχνά στρεφόταν σε «κάτι» άσχετο με αυτά που λέγαμε αλλά πολύ σχετικό με τη δική της «ταυτότητα». Αρκετές φορές ενώ εξηγούσαμε απορίες θα έλεγε σε μια άλλη κοπελιά το πόσο όμορφο είναι το χρώμα των μαλλιών της, άλλοτε πάλι θα σχολίαζε (ουδέποτε αρνητικά) κάποιο ντύσιμο, και βέβαια στα πολύ ωραία της ήταν ικανή να αναφερθεί στη μαγειρική τέχνη της γιαγιάς της!

Αντίθετα με το πως θα φανταζόταν κάποιος, δεν υπήρχε καμία πρόθεση από τη μεριά της να χαλάσει τη ροή του μαθήματος. Και αυτό φαινόταν από το ύφος της, από το γέλιο της, αλλά και από την αφοπλιστική απάντησή της όταν της έλεγες «στο μάθημα τώρα» και που ήταν «μα δεν είναι πολύ όμορφα τα μαλλιά της»... Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που ποτέ δεν της έκανα παρατήρηση.

Υπήρχαν φορές που νόμιζες ότι πρόκειται για μια «αδιάφορη» κοπέλα ή κάποια που είχε «κάλυψη» για το αύριο της ζωής της και γι’ αυτό δεν ήταν και πολύ παρούσα στην τάξη. Όμως μέσα από συζητήσεις καταλάβαινες ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Δύο χρόνια μετά

Συναντηθήκαμε χθες. Πάνε σχεδόν δύο χρόνια από τις εξετάσεις που είχε δώσει. Μου έλεγε για το πόσο πολύ της αρέσει το ΤΕΙ στην επαρχεία που είχε περάσει. Βέβαια το εντυπωσιακό δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν περισσότερα αλλά μου τα φύλαγε για μετά!

Είχε περάσει λοιπόν όλα τα μαθήματα με μικρότερο βαθμό το οκτώ! Σαν αποτέλεσμα πήρε μια υποτροφία από το ΙΚΥ και μια δεύτερη από ιδιωτικό πανεπιστήμιο για πλήρη φοίτηση. Συγχρόνως δε εργάζεται!

Προσπαθώντας να μεταφράσει κανείς την ιστορία της Σ. μάλλον καταλήγει στο ότι ήταν ένα άτομο που στο σήμερα «έβλεπε» τον εαυτό της δύο χρόνια μετά..Και αυτή την (μετά δύο χρόνια) εικόνα του εαυτού της δεν την «γνωστοποιούσε» στο ευρύ κοινό.

Δεν ξέρω αν ήταν μια συνειδητή επιλογή ή της βγήκε στην τόσο μικρή (χρονικά) πορεία. Ξέρω όμως ότι πέρασε ένα μήνυμα πολύ ισχυρό και με πολλές προεκτάσεις.

Μπορώ να πετύχω αυτό που θέλω όχι απαραίτητα στο χρόνο και με τον τρόπο που εσείς οι υπόλοιποι θέλετε. Και αυτό σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους για τη χώρα μας.

Η τελευταία της κουβέντα πριν χαιρετηθούμε ήταν «έβαλα μυαλό - σοβαρεύτηκα».

Ίσως εννοούσε ότι «εσείς θα πρέπει μερικές φορές να «σοβαρευτείτε» όταν βλέπετε τους άλλους».

Πόσο ανατρεπτικός μπορεί να είναι ο Οκτώβριος..

Λοιπόν αυτό το πρώτο 10ημερο του Οκτωβρίου του 2017 η χώρα μου βιώνει το τι σημαίνει ανατρεπτικός μήνας! Καταργώντας την «γνωστή» έννοια του χρόνου κατορθώνουμε (μέσα σε μια μόνο εβδομάδα) να περάσουμε σε μια νέα «πραγματικότητα» εξαφανίζοντας προβλήματα που δοκίμασαν ή και γονάτισαν τους πολίτες για χρόνια!

Έτσι λοιπόν και πολύ ξαφνικά…

Η οικονομία μπήκε (μετά από 9 χρόνια) σε τροχιά ανάπτυξης. Επικρατεί πανδαιμόνιο στις επενδύσεις με αποτέλεσμα την θεαματική αύξηση της απασχόλησης και συνεπώς  του εισοδήματος. Σαν αποτέλεσμα έχει εκτοξευτεί η κατανάλωση κάτι που οδηγεί στην εμφάνιση έντονων πληθωριστικών πιέσεων!

Έντονη συμβολή στην διαμόρφωση της προηγούμενης εικόνας έχει αφενός η ευκολία εύρεσης εργασίας για τους νέους και αφετέρου οι αυξήσεις που δόθηκαν στις συντάξεις!

Η οικονομία της χώρας είναι έτοιμη να περάσει σαν σφαίρα την τρίτη αξιολόγηση έχοντας υπερκαλύψει τα προαπαιτούμενα με αποτέλεσμα οι «θεσμοί» να της ζητούν συγνώμη!  Το βιοτικό επίπεδο αυξάνεται κατακόρυφα!

Τα προβλήματα της παιδείας ανήκουν στο πολύ μακρινό παρελθόν. Μια νέα φιλοσοφία και τάξη επικρατεί που θυμίζει σε πολλά το Φινλαδικό σύστημα (ή και το ξεπερνά) με αποτέλεσμα να είναι ήδη εμφανής η ποιοτική αλλαγή της συμπεριφοράς του πληθυσμού με την έννοια και της ευρύτερης παιδείας. Κοντεύουν να διαγραφούν από τη μνήμη μας οι τόσο συχνές αλλαγές στα συστήματα εισαγωγής στα ΑΕΙ/ ΤΕΙ, τα κενά στις θέσεις καθηγητών, και οι ναφθαλίνες στα σχολεία. Τα παιδιά ξέρουν ακριβώς το σύστημα που θα ακολουθηθεί για τουλάχιστον 15 χρόνια!

Συγχρόνως η όλη ατμόσφαιρα σου βγάζει πολύ έντονα το αίσθημα της ασφάλειας! Κυκλοφορείς όπου και την όποια ώρα θέλεις και δίπλα σου παρατηρείς χαμογελαστά άτομα έτοιμα να σε βοηθήσουν σε ότι χρειαστείς. Το σκηνικό της ανομίας έχει εξαφανιστεί! Η λέξη εγκληματικότητα αναζητά την έκθεσή της σε περίοπτη θέση στο μουσείο λέξεων για να μας θυμίζει λέξεις που εξαφανίστηκαν.

 

Επομένως ας το γιορτάσουμε λοιπόν….

Μετά από τέτοιες ευχάριστες αλλαγές μάλλον δικαιούμαστε και να σκεφτόμαστε το παραπέρα. Είναι θέμα σειράς προτεραιότητας των αναγκών. Το είπε και ο Abraham Maslow με την πυραμίδα του «Όταν μια κατηγορία αναγκών ικανοποιηθεί τη θέση της καταλαμβάνει κάποια άλλη».

Έτσι λοιπόν επιτρέπεται ή και επιβάλλεται μια νέα αντίληψη των εποχών. Να λοιπόν οι απόκριες του Οκτωβρίου! Και δεν  τις γιορτάζουμε στα σπίτια, στα μαγαζιά, και τους δρόμους. Όχι. Αυτά είναι ξεπερασμένα! Πλέον ο κατάλληλος χώρος είναι η Βουλή των Ελλήνων. Εκεί και με κόκκινες (χρώμα της φωτιάς) χλαμύδες θα γιορτάζουμε θα πανηγυρίζουμε την ψήφιση νομοσχεδίων! Μια νέα «μορφή» της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι μπροστά μας!

Συγχρόνως όμως ήρθε ή πλησιάζει η ώρα να «εξωτερικεύσουμε» και την έντονη ευαισθησία μας στην προστασία, διαφύλαξη αλλά και επέκταση του πράσινου! Είναι γεγονός ότι εδώ και πολλά χρόνια έχουμε διατηρήσει το πράσινο χρώμα στα δάση μας! Όμως τώρα οι θετικές εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα κάνουν το βαθμό αγάπης μας για την πρασινάδα να μας ξεπερνά! Ναι λοιπόν, έχουμε μπαλκόνια! Υπάρχουν σύγχρονες οπτικές διακόσμησης! Θα βάλουμε και «νέα φυτά». Ίσως μας κοστίζουν πιο ακριβά. Μπορεί να μας ζητήσουν και κανένα παράβολο να πληρώσουμε.

Αλλά τι μας νοιάζει; Οι οικολογικές ευαισθησίες έχουν (όπως τα πάντα) και κόστος. Εξάλλου τώρα έχουμε γεμάτα πορτοφόλια!

πραγματικότητα

Παρά την προσπάθεια εξαφάνησής της η "πραγματικότητα" υπάρχει

 

Και κάπου εκεί ξύπνησα!

Κοίταξα γύρω μου να βρω την πραγματικότητα. Εμφανίστηκε αμέσως και είχε δύο πρόσωπα. Το πρώτο με τη νέα «μορφή» της καλλιτεχνικής έκφρασης και το δεύτερο με τις σύγχρονες οπτικές διακόσμησης!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Γιατί η αδιαφορία και η επιθετικότητα έγιναν τόσο έντονες

Αποτελεί χωρίς αμφιβολία χαρακτηριστικό της φύσης του ανθρώπου η «αντίδραση» στην εμφάνιση του διαφορετικού. Βέβαια ο βαθμός της αντίδρασης διαφοροποιείται ανάλογα με ην ευρύτερη παιδεία του καθενός, με το πόσο πολύ «νέο» είναι το διαφορετικό, με το πόσο κοντά μας βρίσκεται, αλλά και με την προσωπικότητά μας.

Πράγματι βιώνοντας την «νέα» Ελλάδα, αυτή μετά το 2009, θα συναντήσουμε πολλές συμπεριφορές. Κάποιες δεν είναι εντελώς καινούριες. Σίγουρα όμως όχι τόσο γνωστές ως προς την συχνότητα της εμφάνισής τους ή / και την ένταση της  έκφρασής τους.

Το περισσότερο ορατό από τα νέα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς μας ίσως είναι η εκνευριστική αδιαφορία ή / και η έντονη επιθετικότητα που βγάζουμε προς πρόσωπα ή καταστάσεις ανεξάρτητα αν το δικαιούνται ή όχι.

Οδηγώντας

Ευρισκόμενοι στο τιμόνι του αυτοκινήτου μας θα πρέπει να «θυμηθούμε» ότι ο οδηγός του προπορευόμενου αυτοκινήτου ΔΕΝ είναι αντίπαλος ούτε  εχθρός μας. ΔΕΝ μας έχει βλάψει σε προσωπικό, οικογενειακό, φιλικό  ή επαγγελματικό επίπεδο. Επίσης ΔΕΝ έχει λιγότερα  δικαιώματα από εμάς στην χρήση των δρόμων.

Θα ήταν λοιπόν χρήσιμο να σταματήσουμε τις παράλογες και επικίνδυνες «απαιτήσεις». Ενίοτε αυτές  εκφράζονται με το να σταματάμε όπου μας βολεύει. Άλλοτε με το να οδηγούμε σύμφωνα με δικούς μας κανόνες κυκλοφορίας (όχι αυτούς του ΚΟΚ). Και βέβαια συχνά - πυκνά κάνοντας επίδειξη της γνώσης μας στα Γαλλικά του δρόμου όταν κάποιος «τολμήσει» να αναρωτηθεί γιατί δεν μας είναι αντιληπτό το αυτονόητο στην οδήγηση.

Η βόλτα με το σκύλο μας

Είναι από κάθε άποψη όμορφη η εικόνα της βόλτας συντροφιά με τον πιστό μας φίλο. Βέβαια πολύ στο ξαφνικά οι περισσότεροι τον «λατρέψαμε». Μέσα στη βιασύνη μας δεν πληροφορηθήκαμε σε πρώτο χρόνο για κάποια «πρέπει» που συνοδεύουν αυτή την βόλτα. Αλλά και στη συνέχεια δεν αντιληφθήκαμε ότι η μη τήρηση αυτών των πρέπει αναγκάζει τους υπόλοιπους περιπατητές (ανθρώπους και σκύλους) να κοιτούν περισσότερο κάτω παρά μπροστά... Όμως «έτσι μας βολεύει».

Το «ανίκητο» εγώ

Ένα από τα χαρακτηριστικά της Δημοκρατίας, έστω και στη σημερινή της μορφή, είναι ο δημόσιος διάλογος. Εκεί συναντώνται οι διαφορετικές απόψεις. Ο λόγος και ο αντίλογος. Η τεκμηριωμένη άποψη, ανεξάρτητα αν είναι σύμφωνη ή όχι με την ερώτηση ή την αρχική τοποθέτηση κάποιου σε ένα θέμα.

Είναι ατυχές ότι άτομα που δυσκολεύονται να ακούσουν, διαβάσουν και «αντιληφθούν» την Ελληνική γλώσσα (δεν αναφερόμαστε σε αλλοδαπούς) ή που δεν είναι γνώστες του υπό συζήτηση θέματος, αλλά με φανερό τον  «ξερολισμό» τους, χωρίς ίχνος αυτογνωσίας εκφράζουν «κάτι» που το ονομάζουν άποψη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η προηγούμενη ανυπαρξία «γήινης» άποψης, συνήθως συνοδεύεται και από τα άριστα Γαλλικά που λέγαμε πριν!

Σαν συμπέρασμα

Τελικά, ο καθένας διαλέγει τον τρόπο προστασίας του από παρόμοιες συμπεριφορές. Και βέβαια θα είναι εκείνος που θα του επιφέρει το μικρότερο δυνατό προσωπικό κόστος αλλά και θα του διασφαλίσει τη μικρότερη δυνατή έκθεση έναντι κάποιων συνανθρώπων του που «αποφάσισαν» να καταργήσουν βασικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς.

Η επιθετικότητα ή / και η αδιαφορία κάποιων (ολοένα και περισσότερων) είναι έντονη. Τόσο πολύ έντονη που «οδηγεί» τους υπόλοιπους στην δημιουργία ενός μικρόκοσμου. Είναι ένας τρόπος προάσπισης του εαυτού τους από τον επιθετικό ή αδιάφορο έξω κόσμο. Αυτή και αν θα είναι «νέα» Ελλάδα!

Θα θέλαμε λοιπόν να «διευκρινίσουμε το αυτονόητο» σε (δυστυχώς) αρκετούς, και αυτό είναι ότι «ΔΕΝ αντιμετωπίζετε ΜΟΝΟ εσείς την εδώ και 8 χρόνια νέα κατάσταση της χώρας μας». Το πρόβλημα έχει αγγίξει σε διαφορετικό ίσως βαθμό  όλους μας.

Όμως η αντιμετώπιση του προβλήματος ΔΕΝ βρίσκεται στον εκφυλισμό της παιδείας μας. Και βέβαια αναφερόμαστε στην παιδεία πριν την εκπαίδευση...

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ταξίδι πηγαιμού ή επιστροφής; Άνδρος τέλη ‘70s

Η μηχανή του χρόνου γυρίζει στα (μακρινά) χρόνια των ‘70s.  Τελειώνοντας η 10ετία το flash back σε ανακαλύπτει στην Τήνο εκεί που προς τα τέλη Αυγούστου να προσπαθείς να καταλάβεις τι σημαίνει καλοκαιρινές διακοπές χωρίς τους γονείς! Έχεις δώσει εισαγωγικές εξετάσεις και περιμένοντας τα αποτελέσματα δραπετεύεις για πρώτη φορά μόνος σου!

 Η «στάση» στην Άνδρο

Το πλοίο στην επιστροφή - έχοντας τελικό προορισμό τη Ραφήνα -  πιάνει και στο Γαύριο της Άνδρου. Εσύ βρίσκεσαι στο κατάστρωμα, στην πρύμνη, και τα μάτια σου χαζεύουν τον κόσμο που επιβιβάζεται.

Μετά από σύντομο και μάλλον συνειδητά επιλεκτικό σκανάρισμα του πλήθους το βλέμμα σου σταματά απότομα στη θέα μιας κοπελιάς που περιμένει να επιβιβαστεί. Δεν ξέρω αν τη διάλεξαν σαν εκπρόσωπο του προτύπου ομορφιάς εκείνης της εποχής. Πάντως αν το έκαναν σίγουρα ήταν η ιδανική επιλογή.

ολόξανθα μαλλιά

Ήταν η εκπρόσωπος του προτύπου ομορφιάς εκείνης της εποχής

Τα ολόξανθα με φυσικό χρώμα μαλλιά της στολίζουν τα γαλανά μάτια της ενώ το ηλιοκαμένο δέρμα της δυναμώνει κι άλλο την ήδη απίστευτη εικόνα της. Φοράει ένα απλό λευκό t-shirt παρέα με μια μπλε  jean μίνι φούστα και βέβαια πέδιλα scholl.

Με αυτό τον εξοπλισμό το μόνο που μπορούσε να συμβεί είναι να αιχμαλωτίσει τα μάτια σου και να επιβάλλει (χωρίς συζήτηση) στη σκέψη σου την ανάγκη να τη γνωρίσεις!

Το πλοίο σύντομα χαιρέτησε το Γαύριο έχοντας πλέον στους επιβάτες του και την προσωποποίηση της ομορφιάς!

Είσαι 18 χρονών και σε λίγες μέρες επίσημα φοιτητής! Αυτός ο συνδυασμός σε έχει κάνει ξαφνικά άνετο, όμορφο, και έμπειρο. Πότε πρόλαβε να γίνει το τελευταίο;

Εισπράττοντας λοιπόν τα προηγούμενα από το αντίκρισμα του εαυτού σου σε έναν από τους (με αρκετή υγρασία) καθρέπτες του πλοίου ξεχύνεσαι να ανακαλύψεις τον - επί του πλοίου - τόπο προσωρινής κατοικίας της ξανθιάς θεάς.

Ψάχνοντας έχεις μετρήσει σχεδόν όλο το πλοίο εκτός από το τελευταίο και συγχρόνως πιο ψηλό κατάστρωμα (deck). Λάθος σου βέβαια γιατί οι θεές συνήθως κατοικούν ψηλά! Αποφασίζεις λοιπόν να πας τρέχοντας.

κατάστρωμα

Πηγαίνοντας στο πιο ψηλό κατάστρωμα (deck) του πλοίου

Επιτέλους! Υπάρχει ένα μεγάλο παγκάκι που φιλοξενεί στο δεξί άκρο του την μοναδική κοπελιά! Άνετος και ωραίος (το είπαμε πριν) κάθεσαι στην άλλη άκρη να ξελαχανιάσεις αλλά και να οργανώσεις τη σκέψη σου για  τον τρόπο που θα πλησιάσεις το κορίτσι εκείνου του  καλοκαιριού. Α, μην το ξεχάσω, είπαμε (επίσης πριν) ότι είσαι και έμπειρος. Ε αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο εύκολα!

Έτοιμος λοιπόν «φύγαμε»

Αυτό όμως που έφυγε και μάλιστα άμεσα ήταν η δυνατότητα να ανοίξεις το στόμα σου. Το μυαλό σου δεν υπακούει στην έντονη επιθυμία για να σχηματίσει ένα μήνυμα πλησιάσματος της πανέμορφης κοπέλας. Το μόνο που συμβαίνει είναι να ξεροκαταπίνεις και κατεβάζοντας συνεχώς άφθονη ποσότητα νερού να προσπαθείς να βγάλεις έστω ένα γεια σου.

Έχει περάσει τουλάχιστον μισή ώρα και η άνεση, η ομορφιά και η εμπειρία σου έχουν εξαφανιστεί παραχωρώντας τη θέση τους σε ένα  έντονο φόβο. Είναι εκείνη η μορφή του  φόβου που δεν εμφανίζεται από απόσταση αλλά όταν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον. Είναι ο φόβος της απόρριψης. Είναι η αυτοεκτίμησή σου που δεν πρόλαβε να κτίσει και άλλους ορόφους εκτός του ισογείου. Είναι το ερώτημα. Αυτό το πλάσμα θα δώσει σημασία σε εμένα;

Μαζεμένος, κάτι σαν με κομμένα φτερά λόγω της απομυθοποίησης του εαυτού σου, κάθεσαι στην ακρούλα σου νευρικός με τη σκέψη σου κάπου στο κενό.

Η ζωή όμως πολλές φορές παίρνει πρωτοβουλίες – που ποτέ δεν φαντάζεσαι -  για να σε προσεδαφίσει ή  να σε απογειώσει (ανά περίπτωση).

Η κοπελιά ξαφνικά σηκώνεται, παίρνει το σακίδιό της και ετοιμάζεται να ….Σιγά μη σε περίμενε;

Πράγματι έφυγε. Άφησε το δεξί άκρο από το παγκάκι και μετακόμισε στο αριστερό. Δίπλα σου για να αρχίσει εκείνη την επικοινωνία μαζί σου!

Δεν πιστεύεις αυτό που συμβαίνει αλλά συγχρόνως είναι αληθινό και πρέπει να δείξεις ή αποδείξεις ότι έχεις τη δυνατότητα της συνομιλίας με αγγέλους.

 Είναι η Στέλλα

Πηγαίνει στη Λέσβο να δει τον αρραβωνιαστικό της. Είναι εκνευριστικά όμορφη και μόλις ένα χρόνο πιο μεγάλη από εσένα. Οι πληροφορίες κάποια στιγμή αλλάζουν φορά. Βρήκες τη χαμένη σου φωνή και της λες κάποια λίγα για σένα μεταξύ των οποίων και ότι περιμένεις τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών.

Το πλοίο πλησιάζει τη Ραφήνα. Το ταξίδι τελειώνει. Το όνειρο όμως πρέπει να συνεχιστεί. Πως όμως; Πάλι διστάζεις να κάνεις ένα βήμα. Μόνο ακολουθείς!

Οι άγκυρες πέφτουν (όπως πάντα) με γδούπο. Το πλοίο δένει στο ντόκο του λιμανιού και λίγο πριν χαιρετηθείς με τη Στέλλα σου δίνει  το τηλέφωνό της για να την πάρεις να της πεις τα αποτελέσματα των πανελλαδικών…

Δεν της τηλεφώνησες  ποτέ..!!

Έχουν περάσει πολλά καλοκαίρια από τότε και στη μνήμη σου υπάρχει η κάθε λεπτομέρεια αυτής της συνάντησης. Κάτι που σημαίνει ότι η Στέλλα χάραξε πολλά και βαθιά μέσα σου!

Σου γνώρισε την ομορφιά! Σε έκανε να ερωτευτείς την ιδέα του έρωτα! Σου έμαθε ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο πριν το προσπαθήσεις! Σου είπε να μην υποεκτιμάς τον εαυτό σου και συγχρόνως να μην τον υπερεκτιμάς γιατί και στις δύο περιπτώσεις το όνομα Στέλλα μπορεί να μην το είχες συναντήσει για να σου δείξει ότι επιστροφή στο κάπου μπορεί να σημαίνει  πηγαιμό στο αλλού..

Κάποιες σελίδες από το μυθιστόρημα "13 Ταξίδια" που πλησιάζει στο τελείωμά  του.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Τι μας έμαθε η Αρλέτα

Κατεβαίνοντας (αν ήσουν Βόρειος..) για την Πλάκα, κάπου στην Ακαδημίας άφηνες το λεωφορείο και συνέχιζες τη διαδρομή με το πεζό 2, δηλαδή με τα 2 ποδαράκια σου. Η αλλαγή του «μεταφορικού μέσου» ήταν το τελευταίο που σε ενδιέφερε προκειμένου μα βρεθείς στην αγαπημένη σου μπουάτ! Και σε μια από αυτές θα συναντούσες την Αρλέτα!

Η Αρλέτα και η μπουάτ

Για τους νεότερους που δεν πρόλαβε η λέξη να τους συστηθεί, μπουάτ ήταν ο χώρος όπου ντυμένοι συνθέτες, τραγουδοποιοί και τραγουδιστές μάθαιναν σε επίσης ντυμένους νεολαίους (και όχι μόνο) το πως η  ποιότητα στη μουσική δεν χρειάζεται να έχει «απέναντι» τη λιτότητα, αλλά θαυμάσια μπορεί να συμπορεύεται.

 

Μπουατ. Αρλέτα. Πουλόπουλος

Το ποτό της εποχής λεγόταν  βερμούτ , η μάρκα των τσιγάρων συνήθως  Άσσος ή Καρέλια, η παρέα ήταν πράγματι παρέα και με τις αισθήσεις σε επιφυλακή αφηνόσουν στο ταξίδεμα της Αρλέτας, της Χωματά, της Αστεριάδη, του Παππά, του Χατζή, του Νιόνιου και πόσων άλλων.

Το ταξίδι μπορεί να ήταν λιτό (για τα σημερινά δεδομένα) αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα «φορτωμένο» με ευαισθησία και ευγένεια. Μέσα από πολιτικούς – κοινωνικούς  και ερωτικούς στίχους, φεύγοντας έπαιρνες (ανά περίπτωση) υλικό για  σκέψη ή την ίδια την ιδέα του έρωτα (αν δεν την είχες ήδη γνωρίσει).

Μιλώντας για διαφορές

Μια μεγάλη διαφορά του τότε με το τώρα είναι ότι δεν ήσουν στο τότε ετσιθελικά αποδέκτης απόψεων. Αναζητούσες ακούσματα – οδηγούς σε μια πορεία προσωπικής ανακάλυψης, και αυτό σου προσέφεραν. Την ευκαιρία, τη δυνατότητα για ένα αληθινό ταξίδι σε μια πραγματική (τότε) Ιθάκη.

Η Αρλέτα που από σήμερα ταξιδεύει σε ένα άγνωστο για εμάς προορισμό μέσα από την ιδιαιτερότητά της και τη μεγάλη παρέα της μας έμαθε να ξεχωρίζουμε την ευαισθησία από το δεν με ενδιαφέρει, το έμφυτο από το επίκτητο,  το αυθεντικό από το δήθεν, το κάλεσμα από την πρόκληση, το μυστήριο από το γνωστό, τον έρωτα από την βιτρίνα του.

Σε ευχαριστούμε!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το